Ga naar de inhoud
Let op: Om het voor u gemakkelijk te maken, gebruikt deze website cookies. Akkoord Niet oké.
Schrijf.be

Copywriters: wat drijft hen? Waarvan worden ze warm of koud? Neem een kijkje achter de schermen!

Ooit Jongerencontact gelezen?

Ik ben niet meer zo piep - al bijna vijftig. Toch herinner ik me mijn eerste schrijfsels als de dag van gisteren. Neen, niet mijn dagboeken of liefdesbrieven. Ik heb het over mijn eerste professionele pennenvruchten.

Oubollig ledenblad

We schrijven 1988. Ik solliciteer bij het Vlaamse ABVV, de VLIG in de wandelgangen. Met succes: ik word aangenomen om het ledenblad van de ABVV-Jongeren te remaken. 'Jongerencontact' heet het magazine - een hopeloos ouderwets flutblad, de naam spreekt voor zich. Zonder ervaring of relevante opleiding (ik heb een diploma muziekpedagogie), bombardeert het diensthoofd mij tot hoofdredactrice, journalist, eindredacteur, productiebegeleider, ... Mét carte blanche.

Goede leerschool

Mijn eerste wapenfeit: ik introduceer het interview met bekende personen. Met mijn bandrecorder in de aanslag slijt ik ettelijke uren in de coulissen van grote concertpodia. Ik regel exclusieve fotoreportages met voetbalsterren, acteurs, muzikanten, en politici. Willy Sommers, Sabine De Vos, Bart Peeters, Ronny Mosuse, Louis Tobback, de mannen van Soulsister, Walter Grootaers, Luc Van Den Bossche, ... Een voor een komen ze op de cover van mijn Jongerencontact terecht. Ik interview zelfs de zoon van Herman De Croo. Blauw in een rood vakbondsblad!

Revolutie in de vakbond

Het magazine krijgt een reputatie tot ver over onze landsgrenzen, en wordt zelfs gecopycat door de grootste vijand: het jongerenblad van de Christelijke vakbond. Toch is niet iedereen even gelukkig met mijn schrijfsels. De nieuwe Jongerencontact levert flink wat discussie op in de conservatieve vakbondsbesturen: "De kop van Raymond Van 't Groenewoud of Marcel Van Thilt op de cover? Is dat wel gezond voor onze kadetten? En zijn die bv's wel socialist genoeg? Kunnen we niet beter een vakbondssecretaris het woord geven? En wat zeggen ze over de vakbond? Moeten we dat niet censureren?"

Ik heb alle nummers bewaard. Ze liggen op zolder, als relikwieën uit een bestoft verleden. Toen was het blad revolutionair te noemen, met grote foto's, een gedurfde lay-out en opvallende standpunten. Twintig jaar later is het op zijn beurt oubollig. Maar ik had de tijd van mijn leven, in die vakbond uit de vorige eeuw. Ik leerde er schrijven, en hoe je een magazine in elkaar steekt. Maar vooral: ik leerde er koppig zijn. En dat komt nog altijd goed van pas!

Reacties

Reageer

Privacyverklaring:

Schrijf.be gebruikt uw e-mailadres nooit voor promomails.
Schrijf.be geeft uw e-mailadres nooit aan derden.