Vertrouw niet op snellezen
Uw lezer hóórt u
Lees deze zin.
Hoorde u hem in uw hoofd? Neen?
Even opnieuw proberen: luister eens naar wat u nú leest.
Merkte u dat u deze keer zelfs de nadruk op de 'nú' hoort?!
Conclusie: als ú een tekst schrijft, hoort uw lezer die ook.
Hou daarmee rekening:
1. Spreek
Lees uw tekst hardop, en noteer waar u hapert.
Want
daar hapert uw lezer in zijn hoofd óók.
En haakt hij af, omdat hij
lui is.
Waarom mag u dan zélf niet betrouwen op uw innerlijke leesstem?
Omdat uw
tekst u te bekend is. Dwing u er daarom toe om elk woord ook écht uit te
spreken: door hardop te lezen.
2. Schrap
U leest maar zo snel als u het uitgesproken krijgt:
maximaal 250 woorden per minuut.
U kunt uw lezer dus niet dwingen om meer te lezen.
Wel uzelf dwingen om meer ballast overboord te gooien.
Want "Schrijven is schrappen", wist Godfried Bomans.
Dus:
kill
your darlings.
3. Vraag
In een gesprek checken we regelmatig of we op het juiste spoor zitten. Of
schudden we onze gesprekspartner wakker. Hoe? Wel, zó: met een vraagje.
Daarom werken vraagjes ook zo
goed in teksten.
4. Vereenvoudig
Jargon, moeilijke zinsconstructies, lange zinnen:
waarom werken ze niet?
Omdat u ze ook nooit zegt, bijvoorbeeld
tegen uw partner.
5. Schrijf voluit
Gebruik geen afkortingen. Lees eens in stilte: bijv. o.a.
Wat zei u in uw hoofd? "Bijvoorbeeld onder andere."
En die 'verwerking' kostte extra tijd.
Een afkorting verkort dus uw tekst, maar verlengt de leestijd!
Net het omgekeerde van wat u wilt bereiken.
Bovendien: er zijn lezers zat die uw afkorting niet begrijpen.
En daarom stoppen met lezen. Terecht.
Snellezen?
Een uitsmijter. Vraagt u zich af waarom u uzelf eigenlijk hoort lezen?
Omdat u het auditieve stuk van uw brein gebruikt, net zoals toen u leerde lezen.
Snelleestechnieken schakelen de visuele hersendelen in. Alleen zo springt u over
de barrière van 250 woorden per minuut.
Maar zolang wij niet allemaal snellezen, zit er voor ú niets anders op dan te
schrijven zoals u spreekt.
Of nog beter: voor u te laten schrijven. ;-)
