Onlangs trakteerde onze leerkracht Spaans ons op een grappige taalconstructie. Correct, maar grappig. Een klasgenoot vroeg wanneer we onze werkwoorden in andere tijden zouden leren vervoegen dan de tegenwoordige. (Ja, ik zit nog maar in het eerste jaar …) Waarop de lerares vrolijk antwoordde: “De verleden tijd is voor volgend jaar.” Geef toe: een zin waarover filosofen zich uuuren het hoofd kunnen breken …