Ik nodig mijn klanten geregeld uit om me te berieken. Nu denkt u misschien dat ik een groezelige bijverdienste erop na houd. En toch vraag ik het hen gewoon tijdens de kantooruren - van op mijn deftige Schrijf.be-stoel.

Rommelletteren

Ik heb blijkbaar last van wat collega Jaak distypie noemt: de letters in mijn woorden spelen graag haasje-over met elkaar. Zo schrijf ik steevast spetember en ook otkober … misschien omdat ik deze zomeruitluiders een kwaad hart toedraag? Maar wat te denken van de kwalitiet: echt een verschrijving om ‘mevrouw’ tegen te zeggen. Of van de bijzodnere condtieis. Zeker voorwaarden waarmee fiks werd gerommeld.

Allemaal even ziek

Een troost rest me: dat rommelletteren lijkt een epidemische kwaal te zijn onder veelschrijvers. Getuige ook concullega en Nederlander Tim. Vooral bij hen die nooit gezwind tienvingerblind leerden typen, weer voglens Jaak. Er zit niets anders op dan zo’n cursus te volgen en ondertussen alert te blijven.

U mag er eens aan rieken

Ik laat het niet aan mijn hart komen. Telkens als ik nog maar eens U kunt me altijd ber-ie-ken schrijf, denk ik met veel binnenpret aan een anecdote die een vriendin me ooit vertelde. In een discotheek werden zij en haar collega benaderd door een fout type: een mannelijke (nou ja?) muurbloem van het seutigste soort. In het feestgedruis van de danstempel stelde hij zich voor: “Dag mokkeltjes, ik ben Henri, maar mijn vrienden noemen me Henri’ke.” “Wat zei hij?” wilde de collega weten. Waarop mijn vriendin, droog: “Hij heet Henri en we mogen er eens aan rieken!”