Sommige uitdrukkingen leiden een regionaal leven. En zijn dus onverstaanbaar voor wie uit een andere streek komt. Zo kreeg ik onlangs een sms’je van een vriendin waarin ze afsloot met: “Ik ben bluspoeder.”

Veel onwetende collega’s

Omdat ik geen idee had van wat zij daarmee bedoelde, ging ik tijdens de lunch raad vragen aan mijn mijn collega’s. Tevergeefs. Ook bij Roosje, Hanne en Seppe gefronste wenkbrauwen en opgehaalde schouders. Dan maar een berichtje terug naar de vriendin: “Wat bedoel je?” Haar antwoord: “Ik ben razend!” (Voor alle duidelijkheid: niet op mij! ) Ik ging er dus van uit dat zij haar eigen, gepersonaliseerde uitdrukkingen maakte. Moet kunnen!

Eén wetend exemplaar

Een aantal weken later zitten we opnieuw gezellig rond de tafel met alle collega’s. Coördinator Esther vertelt in geuren en kleuren een verhaal en plots … “Ik was bluspoeder!” Jaja, daar is zij opnieuw, de befaamde uitdrukking! Voor Esther doodnormaal, voor de rest van ons raar en grappig! En vooral … een teken om een onderzoek te starten.

Typisch Antwerps

In woordenboeken vond ik er niets over terug. En Google leverde ook bijzonder weinig resultaten op. Dan maar op de website van het Vlaams Woordenboek snuisteren. Want die staat vol met rariteiten uit onze Vlaamse taal. En jawel hoor, “Ik zen bluspoeier!” blijkt een typische Antwerpse uitdrukking te zijn. Misschien jammer voor de mensen van ‘t stad. Maar: deze uitdrukking heeft de rest van België nog niet veroverd. Het is maar dat jullie het weten.