Gezellig, ingeduffeld onder een dekentje televisiekijken? Het is copywriters niet gegund. Toch niet wanneer de televisiepresentatrice de digitale kijkers oproept om te stemmen via de rode knop. Want digitale kijkers bestaan niet volgens mijn man. Wij zijn toch niet opgebouwd uit bits en bytes. En daarover moppert hij dan tegen mij, de copywriter van dienst.

To be or not to be digitale kijkers

Rustig een televisieprogramma volgen, is er vanaf dan niet meer bij. Want de vraag laat me niet los: zijn wij digitale kijkers of niet? Het antwoord moet komen van eindredacteur Marcel. Die geeft mijn man meteen gelijk, want ik citeer: mannen hebben meestal altijd gelijk! Volgens Marcel mogen we wél spreken van een digitale snelweg en een digitale klok … maar niet van een digitale kijker.

Van zwartrijder tot digitaalkijker

Marcel zou Marcel niet zijn, als hij niet met een alternatief afkwam. En dus lanceert hij ’digitaalkijker’, net als zwartrijder. Een samenstelling gegroeid vanuit het bijwoord digitaal: je kijkt naar digitale televisie, dus naar digitaal toegeleverde beelden, dus je kijkt (een beetje) digitaal. Kortom, je bent een digitaalkijker. “Niet echt wetenschappelijk onderbouwd”, geeft Marcel eerlijk toe. Maar dat deert niet: ik ben meteen fan van het woord.

Dus beste televisiepresentatoren, vanaf nu openen we de stemrondes eensgezind met de zin: “Digitaalkijkers drukken op de rode knop.” De televisiekijkende copywriter is u dankbaar.

Iedereen heeft ze: gehate uitdrukkingen! Een rondvraag bij vrienden leverde een mooie buit op. Een aanrader!

Niet hard, maar luid

Een vriendin heft een grondige hekel aan ‘hard’ in de betekenis van ‘luid’. Je kunt haar geweldig op de kast jagen door te zeggen: “Hé, zet die muziek eens harder!” Vreemd eigenlijk, want het is tenslotte ook ‘hardrock’. Maar mijn leraar piano had het ook, dus misschien is het iets typisch bij gevoelige muzikale zielen.

Paranoïa

Ik had zelf lange tijd een grote afkeer van ‘paranoïa’ als bijvoeglijk naamwoord. “O, daar word ik helemaal paranoïa van!” roept iemand dan uit. Maar dat hoor je niet zo vaak meer. Ligt het aan mijn intussen vergevorderde leeftijd? Is het iets wat jongeren nog altijd gebruiken? In elk geval heb ik er geen last meer van.

Bizar

Een nieuw lelijk stopwoord onder veertigers is ‘bizar’, in de betekenis van ‘vreemd’ – een gehaat woord van weer een andere vriend. “Iets is alleen bizar als het volkomen absurd is”, doceert hij. Dus dat moet je niet te pas en te onpas gebruiken. In Van Dale vind ik trouwens ‘zonderling’ als synoniem. Dat vind ik persoonlijk dan weer een hele mooie.

Dan heb ik zoiets van

En tot slot nog een hele erge: ‘Dan heb ik zoiets van’. Een vriend wees me erop dat ik het zei. Het was me nog niet opgevallen. Toen ging ik erop letten. En raakte ik niet meer uit mijn woorden, omdat ik mezelf er voortdurend op betrapte. En nu hoor ik het ook overal om me heen. Op tv en radio, in persoonlijke gesprekken, de hele tijd hebben mensen ‘zoiets van’, brr.

En dan heb ik zoiets van: wat bizar, ik lijk wel paranoïa, maar ik zeg het niet hardop, o nee!

“Wow! Eindelijk! De waarheid! Gedurfd, zeg!”

Dat is mijn reactie op een reclamefolder die vandaag in mijn inbox zat. De mail vraagt mijn aandacht voor iets wat ‘negen maanden beurs’ heet. En ik denk: eindelijk een boek dat een zwangerschap doeltreffend beschrijft. Want ja, ik heb mij indertijd negen maanden lang bijzonder beurs gevoeld.

Pas bij de tweede oogopslag dringt de waarheid door. Ach … Geen alles onthullend boek. Maar gewoon weer een beurs die de Mythe van de Roze Wolk in stand houdt.

Afijn. Niet getreurd. Niets verloren. Integendeel, want ooit schrijf ik het definitieve zwangerschapsboek. En vandaag heb ik al mijn titel gevonden.

Verwarrende iconen, ik heb er een bloedhekel aan. En blijkbaar geraakt ook mijn zoon Viktor erdoor van streek. Die weigerde obstinaat om in Wijnegem Shopping Center met ons in de lift te stappen.

“Maar papa, er staan toch al een jongen en een meisje in!” En hij wijst naar de lifticoon. Mijn vrouw en ik kunnen hem uiteindelijk toch overhalen om bij ons in de gigantische liftkooi te stappen.

Of hoe een beeld niet altijd meer dan duizend woorden zegt …

1. Uw bedrijf overlaten verkopen is niet alleen een bedrijfseconomische operatie.
   Overlaten is in deze betekenis geen correct Nederlands. Volgens Van Dale is het dat wel in de betekenis van iemand laten zorgen voor iets, of iets door iemand laten doen, of bijv. in niets te wensen overlaten (= perfect zijn).
     
2. Ze wilde graag dat haar tribunezitje zich precies tegenover de aankomstlijn eindstreep bevond.
   Het Vlaamse wielerjargonwoord aankomstlijn roept wel heroïsche taferelen van millimeterspurten op, maar het is het Algemeen Nederlandse eindstreep dat het uiteindelijk haalt. Met een banddikte én de vingers in de neusgaten.
     
3. U liet ons weten dat u ze niet meer wenst te wilt ontvangen.
   Wenst te is hier natuurlijk niet echt fout. Maar ik krijg dan altijd ‘goesting’ om mijn stofjas en mijn zwarte armstukken over mijn vlekkeloos wit hemd uit de jaren twintig (vorige eeuw) aan te trekken. Ambtenarees pur sang …
     
4. Sinterklaas staat al te trappelen om de brave kinderen om ter meest om het meest (of maximaal) te belonen.
   Om ter meest is volgens Van Dale dialect. Om + het + superlatief is wel correct. Maar met een beetje goede wil kan maximaal ook. En dat is toch een stukje eenvoudiger.
     
5. Hij wil nu ook bijdragen aan tot het gesprek.
   Bijdragen aan betekent financieel helpen. Als je iets wilt steunen, dan draag je bij tot het succes van dat project.