1. Dat gebruikt ons lichaam meteen, of anders slaat het het op als reserve.
   √ Ons lichaam gebruikt dat meteen of slaat het op als reserve.
   Zie je die ‘het het’ in die eerste zin: lelijk he! En bovendien: je kunt dat niet door je strot krijgen als je het moet uitspreken. En omdat wij onze teksten ALTIJD hardop lezen voor we een ‘go’ meegeven, kunnen we zo’n constructie onmogelijk gedogen. Maar wat doe je eraan? Een beetje bijsturen is hier geen optie. Dus, omdat er toch geen onderzeese rotsen in de buurt zijn, gooien we hier Schettinogewijs het roer van de zin helemaal om.
   
2. Het lichaam slaagt de opgenomen koolhydraten in de vorm van glycogeen op in de lever en de spieren.
   √ … slaat …
   Je slaagt voor een examen, maar daarvoor moet je heel wat energie opslaan. Maar als je al die extra kilo’s hebt opgeslagen, sla je soms een mal figuur. Kortom het ging hier om het werkwoord ‘opslaan’.
   
3. In dat geval gaan we tewerk zoals in de Algemene voorwaarden werd vastgelegd.
   √ … te werk, zoals de Algemene Voorwaarden bepalen.
   Je kunt wel iemand tewerkstellen. Maar je gaat te werk. Vreemd, maar waar! En nog iets: zie je dat ik dat overbodige passief uit de zin heb gesodemieterd? Ik kan het echt niet laten …
   
4. Je slaat je uit de slag in het Frans.
   √ … trekt je uit de slag …
   Leuke combinatie van uit … in …, maar de uitdrukking is natuurlijk ‘zich uit de slag trekken’. Van Dale zegt dat het Algemeen Belgisch Nederlands is. In de betekenis van ‘zich weten te redden’. Daarnaast kun je uiteraard ook ‘je slag slaan’. Maar dat is dan weer meer iets voor de bankovervallers onder ons …
   
5. Dat blijkt uit de laatste cijfers, waarbij de logistieke sector een score van 54 haalt, terwijl de winkel- en kantoorsectoren respectievelijk 52 en 25.
   √ … haalt, terwijl de winkel- en kantoorsectoren respectievelijk 52 en 25 scoren.
   Het onderwerp van haalt is enkelvoud, dus als je in het tweede deel van de zin een meervoudig onderwerp krijgt, moet je een ander werkwoord in het meervoud toevoegen.
   

Vandaag, 26 januari, is het Gedichtendag. Die jaarlijkse hoogdag voor verzen en dichters is een schitterend initiatief, maar hebben copywriters zelf iets met poëzie? En wat hebben ze eraan?

Reclameman Alfons De Ridder, alias Willem Elsschot, wist waar hij de mosterd haalde. Hij schreef er verschillende reclameversjes over. Een fragmentje:

Zo vrienden, neemt een kloek besluit,
smijt dat vergif het venster uit,
eet mosterd van TIERENTEYN FERDINAND,
veruit de bekwaamste fabrikant
van ons beminde Belgenland.

Match?

Verkoopt rijm echt beter? Of is het in 2012 vooral mosterd na de maaltijd? Laat ik het – op gedichtendag – eens testen:

Een tekst, die af is in een wip.
Uw bal, die klaarligt op de stip.
Een boodschap, die uw klant zal horen.
Dat doelpunt, dat u graag wilt scoren.
Een voordeel, dat uw lezer niet koud laat.
Die topmatch, waarover iedereen praat.
U kunt het helemaal alleen probe’ren,
maar het lukt beter met de Schrijfbe’ren.

Nu  … werkt het?

Kent u SEO? Dat staat voor search engine optimization. Wij doen het elke dag. We verstoppen interessante sleutelwoorden in uw tekst, zodat zoekmachines zoals Google ze gemakkelijk terugvinden. Het leukste daaraan? Dat u het niet eens merkt. Uw webteksten lezen vlot. Het is pas als iemand u op de sleutelwoorden wijst dat ze opvallen. Dát is de kunst van SEO-copywriting.

Overal Schrijf.be

De Schrijf.be-site staat er vol van. Googel maar eens iets dat met schrijven te maken heeft. ‘SEO-tekst’ bijvoorbeeld, of ‘taaltips’, ‘schrijven’ of ‘speech’. Wedden dat ergens op die eerste pagina met zoekresultaten een link naar Schrijf.be verschijnt?

Doen ze het zelf wel?

Vandaag viel mijn mond open van verbazing. Ik vulde ‘search engine’ in op Google en weet u wat ik vond? Yahoo, Bing en Wikipedia, maar geen Google. Geen Google! Dat is een beetje zoals een dikke diëtist, of een rokende dokter, dacht ik bij mezelf. Doodzonde.

Wilt u ook dat Google u vindt? Ik schrijf met plezier uw geoptimaliseerde webteksten. Vraag snel een offerte aan Esther.

Op een dag kreeg ik een opdracht van een woningcorporatie. Of ik een artikel wilde schrijven voor het bewonersblad over de Molukse wijk in onze stad. Dat is geen opgeplakt label. De gemeenschap sprak ooit zelf met de corporatie af dat in deze wijk alleen mensen van Molukse afkomst een huis mogen huren om daar ‘onder ons’ te zijn.

Beladen

Ik had zin in het interview en wilde graag de geschiedenis van deze gemeenschap horen en vastleggen. Tegelijkertijd vond ik het onderwerp wat beladen. De eerste generatie Molukkers heeft aan Nederlandse kant gevochten en werd in eigen land gezien als verraders. Ze konden niet meer terug, maar werden in Nederland ook niet met de beloofde egards ontvangen.

Geschiedenis

Toen ik belde, bleek mijn Molukse gesprekspartner niet echt enthousiast te zijn over het interview. Mijn uitleg dat het een kans was om hun geschiedenis aan alle stadgenoten te vertellen, haalde hem over de streep. Hij beloofde me enkele kameraden uit te nodigen en gaf me een adres waar ik naar toe kon komen.

Zoeken

De straat had ik vrij snel gevonden. Tenminste, mijn TomTom had hem snel gevonden. Het huisnummer niet. Ik moest op nummer 53 zijn en ik vond een straat met woonhuizen die maar tot en met 51 genummerd waren. Daarna kwam alleen een groot grasveld met een soort kerkje erop en verderop in de straat was huisnummer 55. Daartussen was geen woonhuis te bekennen…

Contact

Ik parkeerde bij het grasveld en belde mijn contactpersoon. Die klonk heel verbaasd en beloofde naar buiten te komen. Uit het ‘kerkje’ op het grasveld (dat een gemeenschapshuis bleek te zijn) kwam een man met een telefoon aan zijn oor. Haastig graaide ik mijn TomTom uit zijn houder, gooide hem in mijn tas en liep de man tegemoet.

Gebroken

Samen liepen we het gebouw in, waar een comité van zo’n twintig man voor me klaar zat … Ik werd helemaal verlegen van dit onverwacht grote gezelschap, toen een duidelijk hoorbare stem vanuit mijn tas zei: “Probeer om te keren …” Shit. TomTom niet goed uitgeduwd. Terwijl ik nog roder kleurde, schoten alle mannen in de lach en … was het ijs helemaal gebroken.

Daarnet mocht ik in het VRT-duidingsprogramma ‘Terzake’ mijn zegje doen over de e-mailblunders die het Belgische politieke landschap kleuren. Maar waarom lopen zij een risico als het ook anders kan?