Mijn tante, bij wie ik als kind vaak logeerde, vertelde mij onlangs een anekdote. Ze woonde aan een spoorweg, en vaak hingen zij en ik uit het raam, om naar de voorbijrijdende treinen te kijken.

Op een bepaald moment denderde een zwaar, log, en lang gevaarte aan onze ogen voorbij. “Kijk Hannes, dat noemen ze een goederentrein”, doceerde mijn tante. “Nee”, antwoordde ik als vijfjarige dreumes, “dat is een betere trein”.

Het eerste brulletje van deze Schrijfbe’er was een feit.