De zon lokt me vaak naar de Antwerpse Scheldekaaien. Om te kuieren, te mijmeren … een kleurtje te pakken.

Deze zomer vindt u me er zéker terug. Terwijl ik lees. Want de waterkeringsmuur die de stad van het water scheidt, draagt tegen dan een bonte verzameling woorden, gedachten en zinnen. Samen vormen ze het Kaaiengedicht: een stukje poëzie dat de grijze muur van Rijn- tot Ledeganckkaai opfleurt.

Ik ben alvast benieuwd welke woorden straks mijn stad zullen omringen.