Ik wandel door het park met mijn honden. Een man fietst me voorbij en zegt: “Dag mooie dame!” Wat? Maar dan herken ik hem. Het is Alfonso, mijn pianoleraar uit de tijd dat de vogels nog konden praten. Leuk!

Schrijver of componist?

Dagen later spookt pianoleraar Alfonso nog altijd rond in mijn achterhoofd. Ik denk terug aan de tijd van toen, en aan mijn hartverscheurende schoolkeuze. Ik wou schrijver worden, én componist. “Je moet kiezen”, hoor ik mijn moeder nog zeggen. Ik koos muziek.

Ik leerde noten schrijven op, onder en tussen de lijntjes. Ik zong in het koor de prachtigste liedteksten van Schubert en Mozart. Ik luisterde naar de symfonische gedichten van Liszt. Ik ontdekte dat de Picardische terts een happy end breit aan het hele verhaal, met een modulatie van kleine naar grote toonaard. Ik besprak voor mijn eindwerk muziekgeschiedenis Verdi’s opera Othello. Neen, niet de muziek, wel de verschillende versies van het libretto, van Shakespeare tot Verdi. Kortom, ik studeerde af als muziekpedagoge … met een merkwaardige voorliefde voor literatuur.

Picardische terts

Twee jaar heb ik het volgehouden, en gaf ik muziekles aan klein en groot. Dan maakte ik een einde aan mijn dubieuze driehoeksverhouding, en koos ik resoluut voor mijn grootste passie. Ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Nu schrijf ik harmonieuze teksten, en originele variaties op hetzelfde thema. Ik componeer crescendo’s en decrescendo’s op het ritme van de lezer. Ik speel zonder valse noten van ouverture tot PS. Ik zet komma’s als orgelpunten en uitroeptekens in dubbele sforzando. En ik eindig elke dag met een vrolijke Picardische terts.

Maar de schizofrenie blijft, want zeg nu zelf: muziek leest toch even mooi als een gedicht?