Onweersbuien hielden hier de afgelopen weken lelijk huis. En troffen – natuurlijk – ook de NMBS. Bliksems sloegen in op seinhuisjes … en het treinverkeer viel stil. Oók in Bornem, de plaats waar ik ‘s morgens op de trein spring. Alleen … wij wisten van niets. En stonden daar in alle vroegte te wachten: paraplu in de ene hand, werktas in de andere. Pendelaars werden wantrouwig en gingen op zoek naar meer info – via het wereldwijde web of het thuisfront. En toen pas werd duidelijk dat wij aan het wachten waren op niets. Dus droop iedereen maar af. Zónder één mededeling van de stationschef.

Geen spoor van het spoor

‘s Avonds reden de treinen wél van Mechelen naar Bornem. In ‘de coupés’ haalden reizigers de verhalen van die ochtend weer boven. En deden ze hun beklag over het gebrek aan communicatie. Wat mij vrolijk maakte? Dat de hele situatie aanzette tot … taalcreativiteit. Flarden van de gesprekken die ik opving:

[Pendelaar 1]: “Ja, de mensen van de NMBS waren weer eens spoorloos.”
[Pendelaar 2]: “Inderdaad, geen spoor van het spoor.”

En het leek wel een wedstrijd te worden. Waarin de ene de andere wilde overtroeven met spitsvondigheden …

[Pendelaar 3]: “Het is erg, de NMBS-diensten zijn volledig ontspoord.”

Bent u nóg creatiever dan deze pendelaars? Laat dan hier uw vondsten achter!