Dialecten. Sommige taaldeskundigen krijgen er ‘de wubbe’ van. Ze willen ze één voor één in de pan hakken – tot er geen enkel meer overblijft. Maar ik – als taalliefhebber – bewonder juist de gevarieerdheid van onze taal. Ik prijs mezelf dan ook gelukkig dat ik het voorrecht heb om verschillende dialecten te kennen. Want toen ik vier jaar oud was, verkaste ik van de provincie West-Vlaanderen naar de provincie Antwerpen.

Spelen op de renne en de afrijzer

Toegegeven, mijn inburgeringsproces liep niet altijd van een leien dakje. Vroeg ik als vierjarige aan mijn nieuwe Antwerpse vriendjes waar de ‘renne’ stond? Dan hadden ze geen flauw idee dat ik op zoek was naar een schommel. En toen zij mij aanspoorden om op ‘den afrijzer’ te gaan, wist ik niet dat ik enkele seconden later op een glijbaan zou zitten.

Problemen in de frituur

Maar ondertussen ben ik perfect ‘tweetalig’. Met mijn familie in West-Vlaanderen praat ik West-Vlaams. Tegen mijn vrienden uit Antwerpen spreek ik een soort Klein-Brabants dialect - maar nooit écht plat. En dat gaat allemaal vanzelf. Behalve wanneer ik in de frituur sta. Dan moet ik altijd goed nadenken. Sta ik in Antwerpen of West-Vlaanderen? Belangrijk. Want vraag ik in West-Vlaanderen ‘ne mini’ met ‘ne curryworst’ of ‘ne saté’? Dan begrijpen ze niet dat ik eigenlijk ’een kinderbakske’ met ‘een frikadelle’ of ‘een brochette’ wil verorberen.