“Jij bent een kleremama!” zegt mijn dochter van vier tegen me.

Even schrik ik, maar haar vrolijke toon stelt me gerust. Bovendien is ze nog wat te jong voor schuttingtaal, niet? Terwijl zij zich uitkleedt, verzamel ik de vuile was en daarom sta ik met een hele hoop kleren in mijn armen. Dus ze bedoelt: “Jij bent een klerenmama”, mét tussen-n. Oef!

Intussen met de tussen-n

Maar meteen vraag ik me af of het scheldwoord intussen geen n heeft. Ik weet het niet meer na al die spellinghervormingen. Eerst kreeg de paardenbloem geen n, omdat planten- en dierennamen een uitzondering zijn, maar daarna toch weer wel. Ook de hartendief mocht na rijp beraad toch een n ontvangen. Maar voor de zon en de koningin kenden de taalmeesters geen genade. “Daar is er maar één van”, oordeelden ze streng.

Reuzegroot reuzenrad

Dus, hoe zit het met de klerelijer, de klerezooi en het klerewijf? Mochten die zich intussen verheugen in een n? Neen, want klere- is afkomstig van het Franse woord colère, dat ‘woede’ betekent. Oké, tot zover alles goed. Maar al bladerend in Van Dale zakt de moed me in de schoenen. Want waarom krijgen de reuzen in ‘reuzegroot’ dan geen n en in ‘reuzenrad’ wel?

Berenbevrijdingsfront

Helemaal droevig is het trouwens gesteld met de beren in ‘beregoed’. Ik zie geen enkele reden om die hun n te ontzeggen. Dus daarom bij deze een berendringend verzoek om de beren te geven waar ze recht op hebben!