Wim had de schrijfberen een mailtje gestuurd, met de uren en inhoud van de laatste Schrijf.leer-training. ‘Een kattenbelletje’, zo noemde hij het zelf.

Ik ben een pietlut. Een lichtjes irritante taalpuritein. Voortdurend balanceer ik op het slappe koord tussen betweterig en hulpvaardig. Want er zijn van die kleine, haast absurde kantjes in onze taal. En die, die deel ik zo graag met iedereen.

Een mail naar de OpperBeer

Dus schreef ik een mailtje terug naar Wim. “Beste OpperSchrijfbeer, kattebelletje schrijf je zonder tussen-n.”
OpperSchrijfbeer word je niet zomaar. Dat bleek nog maar eens. Zelfs zijn interne mails schrijft Wim met de grootste nauwkeurigheid. Hij reageerde dan ook prompt. Wegens twijfels over de tussen-n had hij het woord opgezocht in Van Dale. En die gaf een tussen-n. Logisch toch? We schrijven nu ook paddenstoel en pannenkoek. (Ook al druist dat zo in tegen alles wat we leerden van de juf in het derde leerjaar!)

Spellinggoeroe zegt neen

En de toestand werd nog ingewikkelder. Het Groene Boekje, spellinggoeroe van onze taal, vond de tussen-n niet nodig. Kattebelletje, prima. Wie is nog te vertrouwen in deze spellingchaos?

Leve Italië!

Het is nochtans logisch. Een kattebelletje heeft niets te maken met het belletje aan de halsband van uw huisdier. Dat is namelijk een kattenbelletje. Een haastig gekrabbeld briefje dankt zijn naam aan onze Italiaanse vrienden. Het is een erfgenaam van het woord waarmee Italianen een ‘slecht boek’ benoemen: scartabello. Dus uiteindelijk had iedereen gelijk. (Maar ik nog het meest. Ik zei het al: lichtjes irritant. Soms zelfs heel erg.)