Ik heb mijn hart verloren aan het Latijn, de taal der Romeinen. Sommigen delen mijn passie, anderen allerminst. En vertegenwoordigers van die laatste groep? Die vallen altijd in herhaling met de opmerking: “Het is een dode taal, wat ben je daarmee?” Wel … meer dan je zou denken. Tenminste, als je de wereld een beetje wilt begrijpen.

Kalenders en kransen

Zo zat ik vorige week op de trein. Gespreksonderwerp van mijn medependelaars: de advent die de dag ervoor van start was gegaan. Zowat iedereen weet dat advent ‘iets’ met ‘de kerk’ te maken heeft. Maar we kennen het vooral van de kalenders met heerlijke chocolaatjes en de kransen aan de voordeuren. Maar pendelaar 1 wilde méér weten en maakte hardop de bedenking dat ‘advent’ eigenlijk wel een raar woord is: “Ad-vent … vanwaar kómt dat eigenlijk?” Op dat moment schiet ik natuurlijk wakker! Erop gebrand een antwoord te vinden op een vraag die niet eens aan mij gesteld werd.

De komst van Jezus

Ik wist meteen dat advent wel moest afgeleid zijn van het Latijnse advenire. En dat betekent ‘komen’. De advent is dus een periode waarin we wachten op iets dat zal … komen. Maar wie of wat dan? Ik dacht: “Jezus? Zou wel eens kunnen!” En gelijk hád ik. Dankzij mijn kennis van het het Latijn. Nah! Of beter: amen!