Vandaag de schrik van mijn leven gehad. Op weg naar een klant stond ik plots oog in oog met een ontketende leeuw. “Luister naar de GROAAARRR in je hoofd”, brulde hij me met opengesperde muil toe. Ik stond meteen stokstijf stil. Geen ontkomen aan: ik kon vooruit noch achteruit. En wachtte gedwee op mijn lot.

Op hol geslagen verbeelding of last van een zonneslag? Nee hoor: ik reed op de steenweg langs het dierenpark Planckendael. En moest plots in de remmen door wegenwerken. Bumper aan bumper wierp de koning der dieren me zijn mantra voor de voeten. Van op een reclamebord in de berm.

En ja: ik voelde spontaan een groaaarrr in me opwellen. Want dreigde te laat te komen bij mijn klant. GROAAARRR! Met ontblote hoektanden en de klauwen in het stuur haalde ik het net.