Al wie op school grammatica vervloekte – u toch ook? – gaat tegen zijn natuur in. Want het grammaticale gevoel blijkt universeel te zijn.

Japans in de scan

In uw hersenen verwerkt het gebied van Broca alles wat met grammatica te maken heeft. Schuif je een proefpersoon onder de hersenscanner en laat je hem een nieuwe taal aanleren? Dan licht dit hersengebied op. Duitse onderzoekers testten dit door landgenoten Italiaans en Japans aan te leren onder de scanner. Hoe beter die de nieuwe taal onder de knie kregen, hoe harder Broca aan het werk ging.

Nep-talen

Hun minder fortuinlijke lotgenoten waren er aan voor de moeite. Zij kregen nep-Italiaans of nep-Japans aangeleerd – met incorrecte grammaticale regels. Uiteraard wisten de proefpersonen dit niet: zij deden dus net zo hard hun best om de nieuwe ’taal’ onder de knie te krijgen.

Maar wat gebeurde er intussen in het gebied van Broca? Niets.

Er was wel degelijk verhoogde hersenactiviteit in het algemeen, maar niet in het hersencentrum voor taal en grammatica. Integendeel zelfs: hoe beter de ‘studenten’ trainden, hoe meer de activiteit daar afnam.

Universele taalregels

Conclusie? Grammatica moét. Want hoe gek de grammatica van een taal ook moge lijken, ze is het niet. Ze moet voldoen aan universeel geldende grammaticale regels. Anders kan uw ‘taalknobbel’ er niets mee aanvangen …

Interesse gewekt? Lees het boek ‘Onze hersenen‘.