Ik mocht weer over lingerie en decolletés schrijven. Een salesbook voor lingeriezaken en verkoopsters. Heerlijk! Maar duur. Heel duur. Want door erover te schrijven, was mijn lingerielust gewekt. En fluisterde de koopgoesting me likkebaardend in, dat het tijd was voor niet één, maar meerdere nieuwe setjes.

Past u deze ook eens

Dus ren ik naar de lingeriezaak, waar een vriendelijke verkoopster me de heerlijkste modelletjes aanreikt. Waarna ze de paskamer binnenkomt, haakjes verlegt, bandjes verkort, en borsten opschudt. Tot mijn hele decolleté er naar haar believen uitziet. Het is een wat gênant ritueel, vind ik, maar goed …  Je moet er wat voor over hebben.

Chinese telefoon?

Terwijl de lingeriedame me een nieuwe beha aangordt en – met het hoofd schuin – ziet dat het goed is, doet ze haar praatje. “Hé”, denk ik, als ook ik in de spiegel kijk, “ik ken dat modelletje. Dat heb ik beschreven.” En dan luister ik naar de argumenten die de verkoopster aanhaalt. En denk: “Hé, dat zijn mijn woorden. Die heb ik geschreven.”

Gestrikt door eigen woorden

Kijk, dat is nu kicken! Dat je wàt je schreef uit de mond van een wildvreemde hoort. En niet zoals bij dat spelletje waar je een boodschap in het oor van telkens een volgende persoon moest fluisteren. Neen. Loepzuiver letterlijk.

Schrijven is soms eenzaam. En dan ontmoet je plots je lezer. En ontdek je dat je teksten hem of haar bereikten én raakten. Wauw! Daar kan echt niets tegenop.

En het bewuste lingeriesetje, zou ik het gekocht hebben? Wat denkt u?