Iedereen heeft ze: gehate uitdrukkingen! Een rondvraag bij vrienden leverde een mooie buit op. Een aanrader!

Niet hard, maar luid

Een vriendin heft een grondige hekel aan ‘hard’ in de betekenis van ‘luid’. Je kunt haar geweldig op de kast jagen door te zeggen: “Hé, zet die muziek eens harder!” Vreemd eigenlijk, want het is tenslotte ook ‘hardrock’. Maar mijn leraar piano had het ook, dus misschien is het iets typisch bij gevoelige muzikale zielen.

Paranoïa

Ik had zelf lange tijd een grote afkeer van ‘paranoïa’ als bijvoeglijk naamwoord. “O, daar word ik helemaal paranoïa van!” roept iemand dan uit. Maar dat hoor je niet zo vaak meer. Ligt het aan mijn intussen vergevorderde leeftijd? Is het iets wat jongeren nog altijd gebruiken? In elk geval heb ik er geen last meer van.

Bizar

Een nieuw lelijk stopwoord onder veertigers is ‘bizar’, in de betekenis van ‘vreemd’ – een gehaat woord van weer een andere vriend. “Iets is alleen bizar als het volkomen absurd is”, doceert hij. Dus dat moet je niet te pas en te onpas gebruiken. In Van Dale vind ik trouwens ‘zonderling’ als synoniem. Dat vind ik persoonlijk dan weer een hele mooie.

Dan heb ik zoiets van

En tot slot nog een hele erge: ‘Dan heb ik zoiets van’. Een vriend wees me erop dat ik het zei. Het was me nog niet opgevallen. Toen ging ik erop letten. En raakte ik niet meer uit mijn woorden, omdat ik mezelf er voortdurend op betrapte. En nu hoor ik het ook overal om me heen. Op tv en radio, in persoonlijke gesprekken, de hele tijd hebben mensen ‘zoiets van’, brr.

En dan heb ik zoiets van: wat bizar, ik lijk wel paranoïa, maar ik zeg het niet hardop, o nee!