Onze baas is kapot. Letterlijk. Wims linkerarm is gebroken, en zit stevig in het gips. Typen? Dat gaat nu vreselijk traag. Hoofdletters zijn al helemaal uitgesloten. Ook papieren ordenen lukt niet goed meer. Toen ik net zijn bureau binnenkwam, zat hij een beetje triest te staren naar een wanordelijk stapeltje facturen voor zijn neus. Ik kreeg bijna medelijden. Bijna.

Hoogmoed

Want hoe heeft hij die arm gebroken? Ha! Op vakantie. Wim was een week gaan varen. En liet ons, hardwerkende Schrijfberen, achter in het Mechelse kantoor. Elke dag vonden we een nieuwe foto in onze mailbox. Wim aan het aperitieven. Wim aan het ontbijten op de Seine. Wim aan een idyllisch steigertje. Met de nodige commentaar – uiteraard. Hoe mooi, tof, leuk, warm, gezellig, zonnig het daar wel was. En wij? Wij werkten door. Stikjaloers.

Val

De laatste avond meerde Wim aan, en kuierde hij door een winkelstraat. Daar ging hij tegen de vlakte, gevloerd door een laaghangende ketting. En nu zit hij hier op kantoor, de pijn te verbijten.
Oké, ik geef toe: eigenlijk heb ik toch echt wel medelijden met hem. Ik ga straks een mooie slogan bedenken om op zijn plaaster te schrijven …