Een nieuwe taal leren, het is geen sinecure. Neem nu de onze. Spellingregels, uitzonderingen, ezelsbruggetjes, noem maar op. Zelfs voor de native speaker nog regelmatig een struikelblok. Alle respect voor nieuwe Belgen die het hoofd buigen over onze taal. Of neem nu het Japans, Indisch of Thais. Drie talen die ons als Chinees in de oren klinken. Om over het schrift en onze ogen nog maar te zwijgen.

La Gomera

Twee weken geleden toefde ik in volle zon op La Gomera. Een idyllisch eilandje naast Tenerife. Terwijl daar het massatoerisme hallucinante proporties aanneemt, is het een en al peis en vree op La Gomera. Geen strandkloppers. Want geen aantrekkelijke stranden. Wél prachtige wandelmogelijkheden door groene valleien, de ene na de andere.

De Gomeraan en zijn valleien

Een nieuwe taal leren en valleien. “Waar is de link?” hoor ik je vragen. Ik schrijf het je meteen. Maar de Gomeranen, die zouden het fluiten. Heeft een Gomeraan een vraag aan iemand die aan de andere kant van de vallei zit? Fluiten geblazen! Op een vingerkootje of met de lippen. Met een klankkast van een vallei en dus tot ver hoorbaar.

Gefloten spraak

Een nietsvermoedende wandelaar, als jij en ik, hoort het gefluit van een tropische vogel in een palmboom. Een geoefend oor daarentegen hoort hoe een moeder haar zoon roept om aan tafel te komen. Of hoe vrienden onder elkaar afspreken om straks samen te komen.

Deze gefloten spraak, het Silbo, is een apart vak op de school van La Gomera. Het is onlangs zelfs benoemd tot UNESCO-werelderfgoed. Een poging om de taal te laten leven, nu mobiele telefoons schering en inslag zijn.

Een prikkeling voor de taalfreak in jou?