Nu weet ik waarom mijn blogverslaving mij zo vermoeit: ik herschrijf alles, zelfs wat ik denk. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat herkauw ik mijn gedachten in keurig Nederlands. Verdomme, de wekker! wordt: Klara haalt mij uit een diepe slaap: tijd voor een nieuwe dag.

Is iets niet de moeite waard om over te bloggen? Dan verdwijnt het genadeloos in de vergeetput van mijn hoofd. Voor altijd.

Ik ben één grote link

Ik doe het voor de kick. Die is nu heel groot, want ik blog nog maar net. De eerste reactie op mijn eerste blogbericht staat in mjn geheugen gegrift. Dank je, Marjan. Dat was een sleutelmoment, niet zo sterk als de bevalling van mijn eerste kind. Maar aardig op weg om de sleutel te zijn naar een nieuwe webwereld, waarin delen de boodschap is.

De deur staat op een kier

Delen ligt me nochtans niet. Asociale bitch? Daar is iets van. Mies vies was vroeger mijn bijnaam. Meer vertel ik niet daarover. Egoïstische trut? Neen, niet akkoord. Mijn weerstand heeft eerder te maken met gepaste discretie en plaatsvervangende schaamte. Want niet alles is geschikt om te delen, ondanks de heersende realitytrend in medialand. Wie ligt er nu in godsnaam met zijn benen open te bevallen voor televisiekijkend Vlaanderen? Dit noem ik de dictatuur van het delen!

Het is een moeilijke evenwichtsoefening, want soms ben ik mijn eigen dictator. Wie legt er een reactie in de weegschaal?