Passioneel zijn is typisch Belgisch. Toch volgens mijn tekstverwerker. Die onderstreept het woord met een nuffige groene golflijn: “Belgisch-Nederlands!” “Geen spellingsuggesties”, voegt hij er nog aan toe. Mijn taalgebruik is de redding voorbij .

Toegegeven, wij hebben iets meer zuiders bloed. Dat sneller kolkt. En harten die vuriger slaan. Wij zijn leeuwen als we vechten, surrealisten als we schilderen en Brel als we zingen. Daartegenover staat een nuchtere Hollander snel als frigide kikker te kijk.

Maar hoe noemt een Nederlander zich dan – als hij in vuur en vlam staat?
Marco Borsato?

Ik volg een workshop boetseren naar levend model in Namen. Op het internet vind ik een site die verblijfsarrangementen aanbiedt. Ik kan een luxehotel tegen een supervoordelige prijs reserveren. Doen dus!

Ik geef meteen mijn gegevens op. U kent dat: adres, naam, voornaam, … Omdat het een Nederlandse site is, vragen ze me om ook de initialen van mijn andere voornamen in te vullen. Maar dat kan ik niet, want die heb ik niet. En in België doen we dat ook niet, onszelf voorzien van een schare ‘voorletters’.

Maar daar heeft de Nederlandse afzender het niet zo op begrepen. Zijn brief is geadresseerd aan: E.L.K.E. Hubens.

E.L.K.E.? Elisa Louisa Katharina Eleonora? Mmm … Het klinkt als een zwierige edelvrouwe uit het 16de-eeuwse Italië. En het heeft wel wat. Maar doe mij maar gewoon: Elke.

Mijn internetbridgepartner Thea is Nederlandse. Dat zorgt soms voor verwarring of onbegrip.

Gisteren kwam de vraag: ‘Hij heeft een stuk in de voet – wat betekent dat?’ Thea’s man kijkt naar alle politiefeuilletons en thrillers op de Vlaamse zenders. Dus ook Witse, met zijn Vlaams-Pajots dialect.

Gelukkig zat mijn vrouw ook te kijken – het ging inderdaad over een man met ‘een stuk in zijn voeten’. Boven de Moerdijk situeert dronkenschap zich een eind hoger: ‘een stuk in de kraag’. Van ‘zatte voeten’ hebben ze er nog nooit gehoord. Zelfs Onze Taal niet. Al vermeldt hun website wel varianten die in de buurt komen: zich een stuk in zijn botten drinken, een stuk in zijn laars drinken.

Het uiteenlopende taalgebruik blijft als de zatheidsgraad fors verhoogt. Een Vlaming is dan poepeloerezat, een Nederlander valt uiteindelijk ladderzat van de stellage. De Vlaming blijft, zelfs dronken, pal bij zijn stelling (-:)): ‘Geen Hollander die mij ooit onder tafel drinkt.”

Nog een beetje slaapdronken tufte ik vanmorgen richting Mechelen. Door de luidsprekers klonk een Nederlandse radiomaker die werd geïnterviewd over zijn ochtendprogramma. Over een hypothetische samensmelting van Vlaanderen en Nederland. “In het eerste uur zetten we de case neer”, zei hij. ”En in het tweede uur de Vlaming?” wachtte ik tevergeefs …

Een pluim voor onze noorderburen! En niet alleen omdat ze het goed doen op het EK. Al heeft het wel met voetbal te maken.

Heineken bedacht een hilarisch gadget voor voetbalfans: een trommel die je op je hoofd kunt zetten. In een creatieve bui noemden ze het ding de trom-pet. Leuk kan dat getrommel op je hersenpan niet zijn. Maar ik ben wel behoorlijk jaloers op de geniale naam … 

En het kan nog gekker. Twee jaar geleden, voor het WK in Duitsland, wilde Grolsch een oranje broek lanceren. De naam? Nederhose. Een juridisch geschil stak daar een stokje voor. Maar geef toe: weer een fijne woordspeling.

Als weldenkende copywriter kan ik dan ook niet anders dan voor Oranje supporteren. Hup Holland hup!