Een tijdje geleden beleefde ik een deugddoende vakantie in de Haut-Marne. Dat is Frankrijk, voor de geografisch ongeletterden onder ons. Toch stikte de wandelherberg waarin we verbleven van de Nederlanders. Het fijnere soort, niet de brallende, Heineken drinkende massa die je wel eens op een Franse camping treft.

Belgisch taalgevoel

Wat mijn medegasten wel met die massa gemeen hadden? Hun kroelende gilletjes, telkens als mijn vriend en ik een sappig Vlaams woord lieten verdwalen in onze proper opgekuiste standaardtaal. “Oh, zeggen jullie dat zooo in het Belgisch?!! Jullie hebben zooo’n heerlijk taaltje.” Of “Jullie Belgen hebben echt wel een juister taalgevoel.” Mijn vriend en ik kregen er het heen en weer van. Om te beginnen bestaat het Belgisch niet, lieve Noorderburen. In België spreek je Vlaams. Of Frans (Waals), of Duits. Maar géén Belgisch.

Praat je me om? Dan ben ik mee!

En ja, het klinkt zacht, gezellig en lekker, ons Vlaams. Maar zijn wij daarom taalgevoeliger? Ondanks alle Vlaamse overwinningen in Tien voor Taal – wilde ik dat wel eens betwijfelen. Tot op een avond aan tafel. Mijn vriend probeert me iets uit te leggen. Ik, blond, net uit de sauna en wat suf, volg zijn verhaal niet helemaal. Hij vertelt het opnieuw. “Aha”, roep ik als de eurocent gevallen is,  “nu ben ik mee!” Gelach aan het gelag, onze Hollandse disgenoten vinden ons weer superschattig: “Mee zijn? Om zijn, zul je bedoelen!” Want in Nederland moet je blijkbaar een blokje omlopen om mee met het verhaal te zijn.

Nu zou ik om zijn als iemand me met zijn redenaarstalent van zijn gelijk heeft overtuigd, maar goed. Dat is vast en zeker het verschil tussen Noord- en Zuidnederlands. Enfin, daarvan ben ik zeker en vast overtuigd!