Ik reis om te leren. Dat blijkt dus te kunnen, ook op mijn gezegende leeftijd. Enkele weken geleden doolde ik rond in de Provence. Onze buschauffeur maakte zich boos op een aantal jongeren, die wij zonder aarzelen in de categorie ‘hangende exemplaren’ zouden rangschikken. Ze vertikten het een halve meter meer naar rechts te fietsen zodat de bus kon passeren.

“Ce sont de tamaloes!” zei hij boos. Ik wachtte even tot hij bedaard was en vroeg langs mijn neus weg wat tamaloes dan wel konden zijn.

Waar heb je pijn?

Hij moest lachen. Natuurlijk wist ik dat niet. Hij had al lang begrepen dat er aan mijn Frans verschillende haken, ogen en oren genaaid zijn: “Tja, dat zijn van die gasten … Je moet hen altijd vragen wat er nu weer scheelt. Want als het op werken aankomt, hebben ze ineens zware pijnscheuten in heel essentiële lichaamsdelen. Daarom noemen wij hen des tamaloes.”

He made my day. Ik was wel met vakantie, maar mijn eindredacteurshart sloeg toch weer wat sneller …

Ann en ik delen een passie: paal en perk, lief en leed, schots en scheef.
Alliteraties, dus – stafrijmen.

Vier op een rij

Ann zal het niet nalaten om in alineatitels stafrijmpjes binnen te loodsen (Mmmaatjes of mmmosselen?). En dat werkt. Want een alliteratie heeft vooraan weerhaakjes. Daarmee klemt ze zich vast aan uw ogen en nestelt ze zich in uw geheugen.

Ook ik laat me niet onbetuigd. Zo gaf ik onze gebundelde schrijftips de Suske-en-Wiske-titel: ‘Tintelende Tips voor Betere Bedrijfsteksten‘.

Prima programma, prettige prijs

En zo gaat de alliteratiestrijd tussen Ann en mij door. Hoewel … ik meen hem net beslecht te hebben met de langste alliteratie in een commerciële tekst. In onze juli-nieuwsbrief leest u:

“Stel: u stuurt een mailing naar management assistants voor een opleiding timemanagement. Prima programma, prettige prijs. Een assistente spreekt haar baas erover aan …”

Ik daag je uit, Ann

Prima programma, prettige prijs … Toegegeven, er zijn genoeg kinderrijmpjes met meer dan vier woorden die met dezelfde beginletter beginnen.

Maar een commerciële tekst waarin vier opeenvolgende woorden hetzelfde letterpaar voorop hebben? I dare you, Ann.

Geen foto om het te bewijzen, maar u mag erop vertrouwen dat ik de waarheid vertel – en niets dan de waarheid:

Vol van zichzelf

Naar het werk rijden, kan op de lachspieren werken. Dat bewees de bestelwagen van een klusbedrijf mét vacature: de klusser zocht een helpende hand. En dat deed ie fantastisch:

Volle gast gezocht

Bedoelde hij er één die vol lof was over zichzelf – Bob de bouwer is niets vergeleken met mij – of eentje die rond en vol was, zodat naast zijn bilspleet ook zijn bierbuikje over de werkbroek komt piepen?

Half werk gevraagd

Ach, niets van dat. Op internet leert het Vlaamse dialectenwoordenboek me dat een volle gast gewoon een geschoolde vakman is. Ook een halve gast bestaat. Maar die kennis houdt me niet tegen om straks ook met die term smakelijk te lachen: halvegaren en dwergen worden alvast gevraagd zich te melden.

Stel je voor: papa-copywriter zit samen met zijn ‘dochter van bijna vijf’ aan tafel. Te lekkerbekken over de maaltijd die klaar staat. Mama-keukenprinses serveert falafelballetjes, verse groenten naar keuze en voorverwarmde pita-broodjes.

Aan de slag

De bedoeling van al dit lekkers: stel zelf je broodje samen zoals jij het wilt. Dochter-Bauke ziet het volledig zitten. Beetje paprika, wat sla, fetakaas, falafelballetje, mayonaise, tomaat, … Haar broodje krijgt vorm en verdwijnt daarna smakelijk in haar buik.

Naamkunde

En dan kaart ze een cruciaal probleem aan: “Hoe heet dat eigenlijk wat we nu aan het eten zijn?” Tja, hoe noem je die doe-het-zelf-burgers? Falafal-pita-broodje? Ik ben niet onder de indruk van mijn eigen vondst. Maar gelukkig komt ze zelf met een onklopbaar alternatief: een knutselbroodje. Met die naam smaken ze nog beter

Wij reizen om te leren was vroeger het motto. Soms doen we het zo maar, tegen wil en dank. Maar het blijft altijd leuk en, zoals deze keer, hilarisch.

Blèteli

Ik zat vorige week in Unterwasser, Zwitserland. Hoog op de flank van een heerlijke Alp vroeg ik in een restaurantje een spuitwatertje. En voor ik het besefte, had ik weer toegegeven aan een onweerstaanbare neiging diep in mij: de vraag naar het woord dat plaatselijk wordt gebruikt voor wat ik (soms met taalhaken en -ogen) vraag. ‘Welches Wort gebrauchen Sie fûr Wasser mit … ?”

“Wasser mit blèèèèteli”, antwoordde de dienster verrassend. Pas op: niet het sobere bleteli of bletteli, neen voluit blèèèèteli, zoals een Antwerpenaar bleiten (=wenen) zou zeggen.

Bloep

Twee dagen later zitten we in Reichenau (Unesco-werelderfgoed), op de Duits-Zwitserse grens. En ja dus, ik kon het weer niet laten … De mevrouw, jong-snel-slank-en-mooi (maar dat doet nu niet terzake), lacht en zegt: “Wasser mit bloep!” Ook een mooie!

Meld u!

Hebt u variaties op dit thema? Reisweetjes over water met of zonder prik? Spaar dan met ons voor een waterverzameling. Over de hele wereld spelen mensen met het begrip, denk ik. Denk maar aan onze bubbels, spuit en ’spa rood’. Meld uw ervaringen. Wij leggen met alle vormen van graagte een heuse inventaris aan.