U hoort ons regelmatig erop hameren: serveer uw klanten een sterke USP. Een uniek voordeel dat alleen bij u te halen valt. Een succesformule waarbij het niet kan mislopen. Tot een verkoper van faxmailings me het tegendeel bewees.

Zijn troef? Fax-marketing is een … oude technologie, die scoorde in de jaren tachtig (80!) – meer dan dertig jaar geleden. Waarom ik het dan toch nog moet gebruiken? Omdat het werkt, want – ik citeer – een goed product verkoopt altijd, ongeacht hoe ik het adverteer. 

Hmm, zijn fax is dus niet beter dan een e-mailing of … een postduif – ook een oude technologie!

Oké, van de pot gerukte ‘vertalingen’ vanuit het Frans naar het Nederlands zijn er te kust en te keur.

Maar deze maakt het echt te bont. Een e-mailing die vertrekt naar (tien)duizenden Vlaamse prospects van een Waals bedrijf. Dat zo beknibbelt op de vertaling van zijn ‘teksten’ dat het zelfs zijn eigen producten niet correct schrijft?! Sorry, maar dan keert mijn maag om.

Unieke deeld houdwerken en decoratie van tentjes?
Jaaah! Daar heb ik zin in. Zin dat mijn publiciteit zichtbaar wordt.
Not.

U weet al dat ik met de trein naar het werk kom, en graag gesprekken van mijn medependelaars afluister. Maar dat ook de conducteur himself mij entertaint? Dat heb ik u nog niet verteld. Al ben ik er nog niet helemaal uit. Is het entertainen of ergeren?

Het perron in Willebroek

Op dit moment voert de NMBS werken uit in het station van Willebroek. Gevolg: een stuk van het perron is afgesloten voor pendelaars. Maar de trein is zo lang dat een deel van hen toch tot stilstand komt ter hoogte van dat afgesloten stuk. Dus als je in Willebroek wilt áfstappen, zit je maar beter niet in het verkeerde deel van de trein. Maar geen nood, want de conducteur waarschuwt de pendelaars. Alleen is de manier waaróp hij dat doet een beetje vreemd.

Acte de présence van de conducteur

Komen we aan in de laatste halte voor Willebroek? Dan maakt de conducteur zich op voor zijn onzichtbare acte de présence. Na de monotone pieptoon, galmt het volgende door de luidsprekers: “Aan de reizigers met bestemming Willebroek worden de eerste twee wagons ontzegd”. Ontzegd? Als in ‘niet krijgen’? Dus de pendelaars die in Willebroek afstappen krijgen geen wagons? En ik – die afstap in Bornem – mag wel een wagon mee naar huis nemen? Maar de NMBS laat zijn werknemers geen voorgeschreven zinnetjes afdrammen. Want elke conducteur doet zijn best om met iets nieuws voor de dag te komen. Zo hoor ik ook wel eens: “De twee laatste wagons zijn niet toegankelijk voor reizigers met bestemming Willebroek”. Ze zijn wel toegankelijk voor hen. Want ze kunnen er toch in? Ze geraken er alleen niet meer uit …

Op regenachtige zondagen nestel ik me ’s morgens voor de televisie, en staar ik naar De zevende dag. Dat programma verleidt niet alleen de politiek geëngageerde medemens. Ook copywriters komen er aan hun trekken – met dank aan mediawatcher Chris Van Den Abeele.

Statuut Sergio

Chris stelde enkele weken geleden vast dat Vlamingen een vreemde taal hebben. Dat besloot hij na een reportage in het journaal. Die toonde een dolgelukkige dame, die net een handtekening van Peter Goossens en Sergio Herman had veroverd. Dat vond ze heel wat, want – ik citeer - Peter en Sergio zijn statuten. Neen, geen monumenten. Ach, de dame had een excuus: Sergio Herman laat niemand onbewogen.

Hongen en slingen

Mediawatcher Chris was gelanceerd: van statuten hopte hij naar een filmpje over mottig Vlaams om te eindigen bij … veldrijden. Want daar volgt de ene vreemde uitspraak na de andere:

Er hong regen in de lucht. Achterwielen slingen er heen en weer. Terwijl de paraplu’s er paraplu waaien. En de fietsen half zijn gat gekuist zijn. Niet moeilijk dat een van de veldrijders een gezicht op halfzeven had.

Nochtans geen Sergio Herman te bekennen tijdens de cross. Het moeten de gladde rennersbenen geweest zijn …

Heel wat nieuwe woorden kliefden door 2010 heen. Als pas ontdekte kometen. En Van Dale gaat opnieuw op zoek naar het exemplaar dat bij inslag het meeste indruk maakte. Mag ‘tentsletje’ gelukzalig kreunen? Gaat ‘ontdopen’ met de bloemen lopen? Kan ‘tsunamiverkiezing’ op een golf van sympathie rekenen? Of krijgt het ‘streelmeisje’ een aai over de bol?

Woestijn

In afwachting van het resultaat doe ik een tegenvoorstel. Voor elke nieuwkomer gooien we een aanfluiting de deur uit. Met een brandmerk op de rug jagen we dat woord in de woestijn van stilte. Kandidaten genoeg toch? Wat las ik bijvoorbeeld deze morgen in de krant? “Deze wegenis wordt afgesloten.” ‘Wegenis’? Wat zou dat zijn? Waarin verschilt het van ‘weg’, ‘pad’, ‘route’ of ‘baan’? En waarheen leidt het? In elk geval niet naar Rome, vermoed ik. ‘Weg’ ermee!

Naamkaartje

Een andere kandidaat is ‘zelfwerkend’. Een bijvoeglijk naamwoord dat iedere zaakvoerder met plezier als referentie gebruikt. Maar hoe kun je nu niet zelf werken? Je bent toch ook niet zelfetend? Eén ding is zeker: ‘zelfwerkend’ zelf ‘werkt’ niet.

What’s behind door number 3? Geen woord, maar een aanslag. Toen ik het las, wenste ik heel even een pygmee te zijn. Die zou met deze aberratie nooit in contact komen. ‘Hygiëniseren’. Yep, ‘hygiëniseren’. Laat het even over je tong rollen. Het voelt als een vloek. Een complot tegen smaak. Ik ontmoette het woord op een schoonmaakmiddel. Mijn goede voornemen om de vloer een beurt te geven kelderde bijna hoor- en zichtbaar.

Karaktermoord

Ik vind dit een verdedigbaar tegenvoorstel. Een woord voor een woord. Zoals oversteken. Het ene omarmen we met warmte, het andere wordt het slachtoffer van een karaktermoord. We besparen ook op dokterskosten, gok ik. Veel minder gekrulde tenen.