Hoeveel klanten maakte dit bedrijf volgens u dit jaar al tevreden? 7748?

Mis poes: méér dan 7748! Maar hoeveel dan werkelijk? Misschien wel 7749 tussen hun versturen en mijn ontvangen van deze e-spam. Of … zou het kunnen dat … Neenee: 7751 zou van de pot gerukt zijn. Laten we niet wegdromen. En gaan voor het lekker ronde 7750.
Euh, waarom deden zij dat niet meteen?

Of voor ‘Al 7748 klanten dit jaar’. Zonder de ‘meer dan’. Dat de teller loopt, weet ik ook wel.

Ongeveer 2 kinderen

Doet me denken aan de tenenkrommende brochures, die verkondigen dat ‘er een zestal medewerkers werkzaam zijn in de kmo’ (het mkb voor Nederlanders).

Een ‘zestal’. Voelde er eentje zich wat slapjes op de dag van de telling? Of was een andere zwanger, waardoor zes ook niet meer accuraat was? 6,5: dán, ja!

“En hoeveel kinderen hebt u, mijnheer?”
“Oh, al meer dan één in 2011. Ik denk een tweetal.”

Een woningbureau is geen copywritingbureau. Dat werd onlangs heel duidelijk, toen ik dit bizarre bericht aan de deur zag hangen.

Ik denk niet dat ze op hun opendeurdag veel volk over de vloer gekregen hebben …

Een poos geleden kreeg ik een e-mailing in de bus die me de Promotool verkocht. Excuus: had kunnen verkopen. Want mijn copywritermaag draaide zich in een knoop.

Wat de Promotool is? Ik citeer: “Een unieke combinatie van een flesopener met twee schroevendraaiers, voorzien van uw bedrijfslogo. Voor op beurzen of in een direct mail.” So far, so good. Maar dan gaat de schrijver uit de bocht, met het analogie-equivalent van ’gedwongen rijm’:

Hoe kunt u het inzetten?
Met de Promotool kunt u leuke communicatieconcepten bedenken, zoals:
> ‘Sleutelen’ aan de toekomst.
> Een verloren klantenrelatie ‘repareren’.
> Misschien heeft uw klant met u als leverancier het juiste ‘gereedschap’ in handen?

Copywriters noemen dit ‘een praatje bij een plaatje’. 
Nu, begrijp me niet verkeerd: een taalkundige kwinkslag die verwijst naar uw product mág. Maar spring er heel spaarzaam mee om, tenzij u denkt dat er bij uw lezer een schroefje los zit. (Irritant, hé?)

Een tijdje geleden ontving ik een leuke e-mail. De zender ervan – een winkelketen waar ik wel eens binnenwip – beloofde mij een fikse korting. “Laat dus maar komen!” … dacht ik.

De ontnuchtering

Maar helaas. Enkele dagen later een nieuw bericht in mijn mailbox. Leest u even mee:

Geachte heer, mevrouw,

Door een technische storing heeft u een e-mail van ons ontvangen die bestemd was voor onze Nederlandse klanten. Helaas is de actie alleen in Nederland geldig. U kunt deze e-mail daarom negeren.

Onze excuses voor het ongemak

Vriendelijke groet,
Webredactie

Kunnen maar niet willen

Oké, geen korting voor mij dus. Maar de manier waarop de winkelketen mij dat meldt? Daarbij frons ik mijn wenkbrauwen. Want wat moet ik met een zin als: U kunt deze e-mail negeren?

* Deze e-mail: welke ís dat dan? De kortings- óf rechtzettingsmail? Natuurlijk refereert de keten aan de kortingsmail. Maar taalkundig lijkt het me logischer om – in dat geval – te spreken van ‘die’ in plaats van ‘deze’. Toch?

* U kunt deze e-mail negeren. Ik kan dat, ja. Maar wil ik het ook? Eigenlijk niet, want dan ben ik mijn korting kwijt.

Mijn conclusie? Een verwarrende zin – die totaal overbodig is. En die je – van mij – moet negeren. Want de eerste zinnen maken al duidelijk genoeg dat ik mag fluiten naar mijn korting!

Soms zit je als copywriter voor je schermpje op zoek naar een leuke slogan. Geen gemakkelijke opgave. Na uren brainstormen met jezelf, krijg je een inval. Het kan al laat op de avond zijn, of misschien pijnlijk vroeg in de morgen. Maar telkens vind je je vondst geniaal. De regel die Schrijf.be dan – terecht – voorschrijft is: laat het rusten. Slaap er even over.

Ontnuchterende ochtend

Je wordt gemakkelijk verliefd op je eigen schrijfsels, en liefde maakt blind. Een nachtje slapen doet dan wonderen. Ben je al eens naast een man of vrouw wakker geworden die er de dag ervoor nog als Miss/Mister Universe uitzag? En zag je die persoon ‘s morgens uitgezakt op het toilet zitten? Dan weet je waarover ik het heb.

Pesten op school

De copywriter die ouders moest overtuigen om hun kinderen naar de Pestalozzi-school te sturen, was naar mijn gevoel een insomnia-patiënt. Want wie wil zijn kind sturen naar een plek waar je sowieso getreiterd wordt?