Zoekt u mesclun op in uw vertaalwoordenboek Frans-Nederlands? Dan vindt u ‘mengeling (v. slasoorten)’. Maar gaat u aan tafel in een niet nader genoemd Brussels restaurant? Dan vindt u op de tweetalige kaart zowaar … “miskleun salade”. Dat kán niet smakelijk zijn …

Mijn auto moet naar de keuring. Dat leid ik tenminste af uit het groene kaartje dat in mijn bus viel. Zelden zag ik zoveel informatie op zo’n kleine kaart gepropt …

Belangrijke mededelingen

Het arme groene kaartje kreunt onder het gewicht van de tekstmassa die erop staat. Op de voorkant wordt me verteld waar ik mijn voertuig moet laten keuren. En helemaal onderaan, in een zwart blokje, lees ik: “Belangrijke mededelingen op de keerzijde.” Spannend! Vol verwachting draai ik het kaartje om. Wat staat er me te wachten? Winnende lottocijfers? Het telefoonnummer van Johnny Depp?

Verwarrende mededelingen

Nee hoor. Allemaal lange titels in drukletters – vreselijk vervelend om te lezen. En eronder een hele hoop kleine tekst, over hoe ik mijn auto moet voorrijden, welke documenten ik moet afgeven, … Ik moet het kaartje opnieuw en opnieuw en opnieuw bekijken, voor ik er wijs uit raak. En dan lees ik een mededeling die de voorkant van het kaartje meteen overbodig maakt: “Indien u uw voertuig in een ander station wenst te laten keuren: de keuze is volledig vrij.” Daarop volgt een lijst van álle keuringsstations, met adres en telefoonnummer. Allemaal in vette letters.

Hier zouden een copywriter en een lay-outer iets véél beters van kunnen maken …

De laatste tijd landen er meer en meer minimalistische mails in mijn e-bus: stenografische berichtjes, waaraan ik kop noch staart krijg. Het is een fenomeen dat – naar mijn gevoel – zorgwekkende proporties aanneemt.

Appels en zwarte bessen

Steeds vaker krijgen mijn zorgvuldig opgestelde en doorgemailde vragen een monosyllabisch antwoord. Niet altijd even helder, vind ik dat. Ja, wat? Ja: ik mag uw tekst factureren? Of ja: er zijn nog kosten aan?
Die miniberichten zijn haast altijd gesigneerd met: Sent via BlackBerry offered by Proximus. Alsof het een kwaliteitslabel voor communicatie betreft. Terwijl het – naar mijn gevoel – juist de kwaliteit van de communicatie omlaaghaalt.

Neem pen en papier

Snel communiceren en overal bereikbaar zijn: helemaal toppie! Ik kan me een leven zonder e-correspondentie ook niet meer voorstellen. Maar eigenlijk ben ik zo’n oude-stempelmens, dat stiekem nog van een handgeschreven briefwisseling droomt. Want daarvoor neem je de tijd. Je wikt elk woord, weegt elke zin en krult je letters op het geduldige blad. En elke krul onthult een beetje wie je bent, en hoe je je voelt. Persoonlijk, noemen ze dat.

Volzinnig communiceren

Ik weet het: tijd is geld. En dringend moet snel gaan. Dat klopt. Maar, lieve slimmetelefoongebruikers, houden jullie ook rekening met jullie lezers? Die soms echt meer nodig hebben dan een OK of een Ja om jullie te begrijpen? En phonemailen jullie mij? Denk dan aan dit broze schrijvershart en die tere lezersziel. En verwen mij met een mooie volzin. Dank bij voorbaat.

Communicatie is belangrijk. Als copywriter kan ik dat niet ontkennen. Maar trop is te veel. En dat heeft mijn – voor de rest uitstekende – dansschool niet helemaal begrepen.

Communication overkill

O-ve-ral hangen er papiertjes met ‘nuttige mededelingen’. Aan de kastjes, om te melden welke munten erin moeten. En welke niet. En waarom. En wat er gebeurt als je je toch vergist. Het blad met uitleg is haast groter dan de kastjes zelf.
Of aan de muur: daar hangt een foto van een uitstap die ze ooit met alle leden maakten. En daaronder een volledige A4 waarin ze uitleggen waarom het zo leuk was. En dan nog een paragraaf om de school extra aan te prijzen:

“Als u dus een aktieve dansschool zoekt, weet u nu dat u bij XXX op het juiste adres bent ! Want wij leren u niet alleen goed dansen, maar wij richten ook massa’s leuke aktiviteiten in! XXX: uw logische en juiste keuze.”

Het ledenblad? Daarin vertellen ze onder andere dat je je schoenen moet schoonmaken boven de vuilnisbak. En niet ernaast. En dat dit zo is, omdat anders het vuil op de grond valt. No shit, Sherlock.

Handen in de heteluchtoven

Het leukste blad? Dat hangt in de toiletten. Ik glimlach telkens als ik het lees. Het is tegen alle regels van de kunst – maar oh zo charmant. Want uit hun overdadige communicatie blijkt dat ze gewoon het allerbeste met hun leden voorhebben. Geniet mee:

ELEKTRISCHE HANDDROGER

Aangezien wij in onze dansschool zo netjes en hygiënisch mogelijk te werk willen gaan, hebben wij deze elektrische handdroger laten installeren.
Dit toestel hangt hier voor uw comfort en heeft enkele unieke voordelen:
* uw handen worden op een erg hygiënische manier gedroogd (veel properder dan handdoeken, papieren doekjes, enz…
*uw handen zijn erg snel droog wanneer U tijdens het drogen goed in de handen wrijft
* gemakkelijk in gebruik en steeds ter beschikking
* milieuvriendelijk en veroorzaakt geen afvalberg

U kan dit toestel gerust vergelijken met een haardroger, warmteluchtoven, airconditioning enz…..
Van deze toestellen kan niemand beweren dat ze klant-onvriendelijk en/of onhygiënisch zijn.

Enkel door dit toestel te gebruiken kan U ermee vertrouwd geraken, en zal U merken dat dit inderdaad de aangenaamste manier is om uw handen te drogen!

Een klant toont me zijn oude brochure, die ik mag herschrijven. Bovenaan op elk blad staat in een kadertje de baseline. “Wij denken met u mee.” Een gruwelijke klassieker! Er zijn evenveel bedrijven die met u meedenken als firma’s die ‘uw oplossing’ hebben, inspelen op ‘uw noden’ en die zaken aanbieden ‘op maat van uw behoefte’.

Bakkerbaseline

Een cliché als baseline zegt echt niets. Een product op maat van mijn behoefte? Dat doet me denken aan een bakker die trots BROOD bloklettert als baseline. Alsof het iets is wat hem uniek maakt. Nu ja, ik weet als geen ander dat het moeilijk is om een originele baseline uit je mouw te schudden. Lichtende voorbeelden zijn altijd welkom. Hebt u een bangelijke baseline? Laat ze hier horen!