Schrijfberen zijn culinaire genieters. Dus gaan we geregeld uit eten. En omdat we tekstschrijvers zijn, bekijken we de menukaart met net even andere ogen.

Houdinibediening

Onlangs belandde ik met mijn vriend in de tuin van een bistro in Vremde. Het restaurant heeft een goede reputatie, maar deed er die avond alles aan om ze niet waar te maken. Het eten bleek duur, de schotels minimalistisch, en de bediening chaotisch. Zo kregen we de wijnkaart van een dienster die meteen weer wegliep én nooit meer terugkwam. Wat ons wél de tijd gaf om die kaart uitgebreid te raadplegen.

Warboel in een wijnglas

De kaart prees elke wijn aan met een bevlogen tekstje dat je het water in de mond moest doen krijgen. Maar bij ons alleen een glimlach op de lippen toverde:
Pure Argentijnse Viognier voor 20% in eik gevinifieerd. Witte bloemen en vooral steenvruchten typeren deze complexe wijn. De mond volgt met dezelfde fruitbende en een volrond einde.

Gaat een zootje ongeregeld mijn smaakpapillen raiden? Krijg ik – bij een eerste slok – de Argentijnse mangomaffia in de mond? Onderzoek op internet en in woordenboeken enige dagen later brengt niet veel raad. Is het een wijnterm? Dan een die telkens in identiek hetzelfde zinnetje in onlinewijnkaarten opduikt. Een foutje van de oorspronkelijke vertaler misschien? Of een woordgrapje van de copywriter die de eerste tekst schreef?

Oenologisch koeterwaals

Op de kaart hebben we nog de keuze uit een aromatische, nerveuze wijn (neen bedankt, wij tafelen liever ontspannen), een Merlot met complexe aroma’s van geroosterd brood (goed voor bij het ontbijt, dus). Of een Pinotage: primaire aroma’s van rode en zwarte bessen met noties van vanille en nootmuskaat. De mooie geïntegreerde houttoetsen zorgen voor een evenwichtige afdronk zonder storende alcohol. Ondertussen kunnen wij wel wat storende alcohol gebruiken – onze maaltijd zit erop, en de dienster lijkt onherroepelijk verdwenen.

Zepige afdronk

We laten de wijnen dus maar links liggen. En besluiten een single malt te bestellen. De kaart hebben we toch nog bij de hand. Even schrikken we van de prijzen. Maar om die te verantwoorden, krijgen we alweer poëtisch tekstjes: ietwat droog, zeep, heidige honing, gedroogde kruiden en een beetje mout. Zeep? Laat die kelk maar aan mij voorbijgaan.

Mag ik de uitbaters van deze bistro drie dingen vragen? Voorzie uw diensters van een return-knopje, serveer een single malt nooit met ijs – tenzij gevraagd, en bel de Schrijf.be-coördinator. Doe het NU! Wedden dat al de wijnen en whisky’s op uw kaart het daarna beter gaan doen?

Kijk, ik voel me al zelden aangesproken door ongewenste e-mails.
Als mijn naam in de onderwerplijn verwerkt zit, durf ik nog wel even verder te lezen. Maar deze mail van een verkoper van kantoorbenodigdheden was uitermate doeltreffend. Want geeft iemand mij, een hallucinerende promo, het startsein? Dan wil ik weten waarom.

Tsja, dat komt ervan, als je als Franstalig bedrijf geen zorg besteedt aan je Nederlandstalige vertalingen. Zodat ‘hallucinant’ in het Nederlands ‘hallucinerend’ wordt, en niet ’verbluffend’, ‘verbijsterend’, of iets van die strekking.

Communicatie en humor: het is dansen op het slappe koord. Waarvan Mechelen in zijn stadsmagazine van mei afdonderde:

“Op 5 april vestigden 172 mama’s in Planckendael (n.v.d.r.: een zoo) een nieuw Benelux-record ’simultaan borstvoeding geven’. De 295 zoogdieren mochten niet meedoen.”

De recordhoudsters zijn vast in hun nopjes met deze vergelijking. Bovendien snijdt ze geen hout, want mensen zijn óók zoogdieren.

De vetten os

Maar de redacteur volhardt in de boosheid door meteen te vervolgen met:

“Het laatste record is voor de ‘vetten os’ van Posse Leest. Die woog 1241 kg, de vetste ooit.”

Zogende moeders, zoogdieren en vette ossen: Mechelen telt!

Mei: een maand vol vakantiedagen en verlengde weekends. Fijn – zéker als je dan ook nog eens een vakantiebon cadeau krijgt. En dus plande ik ‘een weekendje ertussenuit’!

Vatbaar voor stemmingmakerij

Het boekje bij de vakantiebon verleidde me met foto’s van sfeervolle hotels en omschrijvingen van interessante locaties. De ene tekst somde de boeiende musea in de omgeving op. De andere foto zette het omringende stukje natuur in de kijker. Hotelkamers werden omschreven, menu’s uit de doeken gedaan en gastvrouwen de hemel ingeprezen.

Stemmingmakerij? Natuurlijk … maar het werkte: ik liet me door alle voordelen overtuigen. Hoewel ik sommige ongetwijfeld met een korrel zout had moeten nemen – wat zeg ik, met een hele strooiwagen.

Uniek: logeren in een boerengat?!

En toch ben ik geen oliedomme consument die zo maar alles voor waar aanneemt. Dát besefte ik ergens halverwege het boekje. Daar ontdekte ik een omschrijving die zó poëtisch en eufemistisch was, dat ze me afstootte in plaats van aantrok.

Of wilt u hier wél logeren: Ver van alles, dicht bij niets, in het midden van nergens en toch dichtbij. Verblijven in een onbereikbaar ‘boerengat’ dus.

Daarom een wijze raad voor alle hoteleigenaars en reisorganisatoren: trop is te veel! Laat de gedichtjes voor in het gastenboek … en vraag onze schrijfberen om uw USP in de verf te zetten. Wedden dat u me de volgende keer wél overtuigt?

Zoekt u mesclun op in uw vertaalwoordenboek Frans-Nederlands? Dan vindt u ‘mengeling (v. slasoorten)’. Maar gaat u aan tafel in een niet nader genoemd Brussels restaurant? Dan vindt u op de tweetalige kaart zowaar … “miskleun salade”. Dat kán niet smakelijk zijn …