En mag het tcoh ites corrteecr of voltetr? Dan hplet Ehsetr je garag vdreer.

Bel haar op 015 27 55 10. Voor de diduhelijeikd: dit nemumr satat in de jisute vrogdloe.

Het viel u wellicht al op dat onze Noorderburen grappige familienamen hebben. Maar ook dorpen en steden ontsnappen daar niet aan de originaliteit. Dat bewijzen ze met plaatsnamen zoals Doodstil, Baalhoek en Dorst.

Van Slettestrand tot Kotzen

Maar gekke toponiemen? Die vindt u niet alleen in het land van kaas, klompen en tulpen. Ook andere Europese landen doen graag hun duit in het zakje. Dat ontdekte ik per toeval op de website van Stedentripper. In Duitsland gaat u op vakantie in dorpen zoals Darmstadt, Etterwinden en Kotzen. Trekt u naar Oostenrijk? Zoek dan een gezellig hotelletje in Au, Fucking en Kicking. Pootje baden kan in Denemarken, bijvoorbeeld in Slettestrand. Of geniet van de prachtige natuur in het Zwitserse … Kloten!

Kent u nog van die pareltjes? Deel ze met ons!

Kent u SEO? Dat staat voor search engine optimization. Wij doen het elke dag. We verstoppen interessante sleutelwoorden in uw tekst, zodat zoekmachines zoals Google ze gemakkelijk terugvinden. Het leukste daaraan? Dat u het niet eens merkt. Uw webteksten lezen vlot. Het is pas als iemand u op de sleutelwoorden wijst dat ze opvallen. Dát is de kunst van SEO-copywriting.

Overal Schrijf.be

De Schrijf.be-site staat er vol van. Googel maar eens iets dat met schrijven te maken heeft. ‘SEO-tekst’ bijvoorbeeld, of ‘taaltips’, ‘schrijven’ of ‘speech’. Wedden dat ergens op die eerste pagina met zoekresultaten een link naar Schrijf.be verschijnt?

Doen ze het zelf wel?

Vandaag viel mijn mond open van verbazing. Ik vulde ‘search engine’ in op Google en weet u wat ik vond? Yahoo, Bing en Wikipedia, maar geen Google. Geen Google! Dat is een beetje zoals een dikke diëtist, of een rokende dokter, dacht ik bij mezelf. Doodzonde.

Wilt u ook dat Google u vindt? Ik schrijf met plezier uw geoptimaliseerde webteksten. Vraag snel een offerte aan Esther.

Onlangs, tijdens een zeldzame slapeloze nacht, piekerde ik over mijn andere geliefde: taal. Ik vroeg me vooral af waarom het zo goed klikt tussen ons. Het antwoord kwam behoorlijk snel: omdat we ons samen zo goed amuseren. We lachen heel wat. En kleuren zo graag buiten de lijntjes van het schoonschrift. Ooit hebben ze geprobeerd ons uit elkaar te halen – toen ik een jaar lang Germaanse Filologie volgde, en vaststelde met welk sérieux mijn geliefde daar behandeld werd. Vluchten was het enige wat ik op dat moment kon doen.

Toekan

Lachen dus. Vooral om de woordspelingen en taalspelletjes die mijn vader vroeger – als alternatief dessert – serveerde. Strikt genomen klopten die niet altijd, maar wie maalde erom: ze waren smakelijk, grappig, én maakten duidelijk hoeveel je met taal kunt doen. Ik werd verliefd aan tafel.

Deze zijn me altijd bijgebleven:

-       Een zin met het woord ‘toekan’? Ik eet soms zoveel dat mijn broek niet meer ‘toekan’.

-       Ik hoorde een stommeling op de trap. Het was mijn broer.

-       De Indianen leden zware verliezen. Ze waren dringend aan Winnetou.

-       Een zin met ‘niettegenstaande’? Ik vraag de mensen om te liggen – ik kan ‘niettegenstaande’.

Dat blijft voor mij nog altijd de grootste troef van taal: de gigantische speelruimte. Een goed gevonden taalspelletje blinkt mijn dag op. Ook als dat niet in het Nederlands is. Zo las ik onlangs deze: A Buddhist came to a hot dog stand, and said: “Make me one with everything.” ‘t Is even kauwen, maar o, wat is het lekker!

Ooit al twee Arabische mannen elkaar zien begroeten? Na een kort schudmoment, gaan beide rechterhanden simultaan naar boven. De wijs- en middenvinger worden uitgestoken en eventjes tegen het hart gehouden. Twee seconden, zo lang duurt de hele handeling. Nauwelijks merkbaar, maar iedere keer een bron van fascinatie voor ondergetekende.

In grootstad Brussel en heel geconcentreerd Molenbeek zie je de tekens overal. Oude mannen onder elkaar, jongeren na school, iedereen geeft een tikje tegen het hart. Een tikje als teken van respect. Een teken van jij-en-ik-wij-verstaan-elkaar. Maar zonder woorden. Onuitgesproken.

Ik heb het altijd een stoer teken gevonden. Eentje waarop ik neerkeek – jullie, mannen, sluiten ons, westerlingen, buiten met jullie taal en gebaren. En tegelijk naar opkeek – wat een mooie manier om elkaar dag te zeggen.

Tot plots, de ommekeer. Al twee jaar passeer ik bijna dagelijks bij ‘de Marokkaan’. Onze fruit- en groenteboer op de hoek van de straat. Elke dag open, maar met een pauze in de namiddag om naar de moskee te gaan. De patron van de zaak is zonder overdrijven een crème van een vent. Een antiheld met bolle wangetjes die me elke keer – hoe druk ook – vraagt hoe het met me gaat. En elke rekening fors naar beneden afrondt. Geld vergeten? Breng het morgen maar mee. Of overmorgen, komt wel goed.

Ik was even in de war, jawel. Toen ik vorige week aan de toonbank stond. En toen ik ‘oui oui, ça va, et toi’ zei, terwijl ik een hand op me zag afkomen. Dat was nieuw. Was die voor mij? Ik schudde en liet weer zakken. De zijne ging naar boven, richting hart.

Zijn Nederlands en mijn Arabisch stellen niet veel voor. Ons Frans kan ermee door. Maar zijn tikje? Dat was klare taal.