Bij iedereen is wel een hoekje af. Zo vindt u mij in mijn vrije tijd meestal niet gezellig op café, maar in de bibliotheek. Niet dat ik oersaai ben of zo. Ik ken weinig plaatsen die even avontuurlijk en verrassend zijn. Of het zou onze tuin moeten zijn onder een verse laag sneeuw.

Boekenschouw

De bibliotheek is een universum waarin ik graag uitdein. Ik paradeer er als een generaal langs mijn trouwe leger boeken. Ik schouw, beschouw en overschouw de hele wereld en de halve geschiedenis. Minstens het gedeelte dat het waard is (bevonden) om in een boek terecht te komen.

Geheimpje

De meeste boeken kennen me niet persoonlijk. En ik kan ook niet al hun namen onthouden. Maar twee titels kennen mij heel goed. Met hen deel ik een bijzonder geheimpje. Eentje waarvan niemand op de hoogte is.

Tête-à-tête

Telkens als ik de bib aandoe, houden we kort ruggespraak. Mijn twee deugnieten spelen een sluw spelletje verstoppertje met de lezer dat al jaaaren aanhoudt. Want ze zijn niet waar ze zouden moeten zijn. Zij slaagden erin om aan hun boekenlot te ontsnappen. Het toeval bracht ons samen.

Grapjassen en lolbroeken

Hoe zit dát in elkaar? ‘Liederen uit mijn landhuis’, een dichtbundel van Anton van Wilderode is de ernstigste van beide. Hij staat doodleuk bij de afdeling muziek. Dat vind ik al een slimme vermomming. Maar de grappigste van het duo is toch ‘Het mysterie van de Bermuda driehoek’. Die begroet ik elke keer bij de boeken over … mode. Een echte stand-upcomedian!

Ontdekt!

Waarom ik hier en nu ons geheimpje zomaar te grabbel gooi? Omdat het er niet meer toe doet: tijdens mijn laatste bezoek stond ‘bermudadriehoek’ niet meer op zijn plaats. Uitgeleend? De computer bracht raad. Het boek is verbannen naar een ander, kleiner filiaal. Als straf, vermoed ik. Maar dat moet ik nog uitvissen … Op naar de bib!

Wie schrijft de mooiste dichtbundel? Johan de Boose, Marleen De Crée, Stefan Hertmans, Marc Tritsmans of Joke van Leeuwen? We weten het op Gedichtendag, donderdag 27 januari 2011. Na de uitreiking van de Herman de Coninckprijs 2011, de jaarlijkse Vlaamse literatuurprijs voor poëzie ter nagedachtenis van Herman de Coninck.

Gevleugelde woorden

Tijdens de slotshow van Gedichtendag lezen de vijf dichters hun favoriete gedichten voor. Het mooiste gedicht maakt kans op de Publieksprijs. Want tussen 14 en 21 januari kunnen alle poëzieliefhebbers op hún mooiste gedicht stemmen. Online via boek.be – dat gaat gemakkelijk en snel. U stemt toch ook?

Gevleugelde jazz

Poëzie om duimen en vingers af te likken, dàt is de uitreiking van de Herman de Coninckprijs. Maar ook muziekliefhebbers komen in de Antwerpse Arenbergschouwburg aan hun trekken, met heerlijke freestyle jazz op twee vleugelpiano’s, gespeeld door Jack van Poll, Jef Neve, Ewout Pierreux en Alano Gruarin. De perfecte muzikale omlijsting voor deze hoogdag van de poëzie.

Hebben boeken een magische kracht? Ik vraag het me wel eens af. Zit dat idee simpelweg tussen mijn oren, of ben ik deelgenoot van een groot mysterieus complot? Vandaag slaat de twijfel bij me toe …

Het is een zachte najaarsnamiddag. Ik zit in de leeszaal van de bibliotheek en doorblader een literair tijdschrift. De zon schijnt uitbundig door de hoge ramen,  fijne stofdeeltjes kringelen omhoog in de brede zonnestralen. Mijn oog valt op een artikel over de Japanse schrijver Haruki Murakami. Ik heb nog nooit van hem gehoord, maar wat ik over de auteur lees bevalt me wel.

Op dat ogenblik word ik afgeleid. Een jonge vrouw komt de leeszaal binnen, wandelt langs de informatiebalie, draait even verder linksaf en komt langs de boekenrekken pal mijn richting uit. Op vijf meter van mij blijft ze staan. Ze draait haar hoofd naar het rek, monstert de boeken en streelt daarbij zachtjes over hun ruggen. Na een of twee minuten kiest ze een boek uit het rek, en loopt langs precies dezelfde weg als ze is gekomen de leeszaal uit.

Ik lees rustig voort. Er staan nóg interessante stukken in het tijdschrift. Als ik het magazine uit heb, leg ik het weer op zijn plaats en wil langs dezelfde weg als de onbekende vrouw het lokaal uitlopen. Iets doet me halt houden op exact de plaats waar zij heeft stilgestaan. Ik kijk naar links en heb plots ’South of the Border, West of the Sun‘ van Murakami in mijn handen.

Op vraag van een klant ging ik op zoek naar een ‘omkeerbaar gedicht’. Of beter gezegd: iemand die dat kan schrijven. In het Engels. Als voorbeeld stuurde hij me ‘Lost Generation’ van Jonathan Reed. Een mooie, soms beetje rare tekst die een heel andere betekenis krijgt als je hem achterstevoren leest.

Op zoek naar een schrijver

Iemand vinden die dit schrijft – of wil proberen – bleek niet zo gemakkelijk. Ik verdiepte me in de wondere wereld van de poëzie. Zo probeerde ik via ontelbare links, teksten en filmpjes een schrijver of dichter te vinden die zich aan deze opdracht wil wagen. Helaas – tot vandaag geen geluk.

Gevonden?!

Wat ik wél vond: een tekst die me deed nadenken over mijn eigen (werk)wereld. Getiteld: ‘The future of publishing’. Oorspronkelijk geschreven voor een salesconferentie, door werknemers van Dorling Kindersley Books, maar ondertussen een hit op internet. Over de toekomst van uitgeverijen. Of hoe de huidige generatie genoeg heeft van boeken en teksten … of toch niet? Het hangt er maar van af hoe je het bekijkt!

Trouwe bloglezers kennen mijn passie voor boekjes. Ik heb intussen al een indrukboekje en een blunderboekje. Om nog maar te zwijgen over mijn talrijke dagboeken. Lange tijd had ik ook een boekenboekje, een klein spiraalschrift met ruitjes. Daarin stonden alle boeken die ik had gelezen netjes genoteerd op ‘Mijn boekenplank’. Met naam en toenaam, soms met een korte recensie.

Mijn boekenboekje vergezelde me overal: in de les, op bezoek, naar ‘t café … Handig, want er was wel altijd iemand die van een goed boek weet had. En dat noteerde ik dan plichtsgetrouw op mijn verlanglijstje.

Ik was niet de enige met een boekenboekje: mijn vriendinnen hadden er ook een. En zo af en toe wisselden we onze boekjes uit. Een simpel, maar doeltreffend netwerk uit het pre-computertijdperk. Een voorloper ook van de huidige sociale netwerken en de cultuur of dictatuur van het delen.

Mijn boekenboekje heeft de digitale revolutie niet overleefd. Jammer. Maar het kon niet op tegen de efficiency van een boekenwebsite.  Sinds kort vindt u mij op boek.be, de vakvereniging van het Vlaamse boekenvak.

Boek.be liet zich voor zijn website inspireren door mijn boekenboekje, zo lijkt het wel. Er is ook een verlanglijstje en een boekenplank. En alle boeken uit de catalogus krijgen een korte recensie. Het leukst van al vind ik de uitwisseling van elkaars boekenplank. En de rechtstreekse link naar Facebook of andere sociale netwerken. Zo weet meteen heel mijn wereld welk boek ik wil lezen, al heb gelezen of nog moet lezen.

Doet u ook mee? Hoe meer zielen, hoe meer … boeken!