Sorry Kim, ik pik eventjes jouw idee om mooie zinnen in onze blog te zetten. Want ik las deze week de koning der zinnen voor copywriters: “Ik lieg de waarheid”. Staat in ‘Foute man’, van Martin Meijer.

Té weinig gelezen de laatste tijd … en dus heb ik deze keer maar één mooie alinea in de aanbieding:

Ze betreurden het dat het zo’n groot deel van hun leven had gekost om dit paradijs van gedeelde eenzaamheid te kunnen vinden. Na al die jaren van steriele gebondenheid raakten ze pas goed verliefd op elkaar en genoten ze van het wonder dat ze elkaar aan tafel evenzeer beminden als in bed en ten slotte werden ze zo gelukkig dat ze – ook nog toen ze al een paar amechtige oudjes waren geworden – met elkaar stoeiden als konijntjes en vochten als honden en katten. (Gabriel García Márquez – Honderd jaar eenzaamheid)

Een prachtexemplaar, uit een al even fascinerend boek. Dat vinden ook de luisteraars van Radio 1. Een tijdje geleden besloten zij dat het de mooiste openingszin ooit heeft:

Vele jaren later, staande voor het vuurpeloton, moest kolonel Aureliano Buendia denken aan die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs.

Márquez  is trouwens geliefd als het op mooie zinnen aankomt. Toen Radio 1 op zoek ging naar het meest beklijvende boekeinde, kwam hij opnieuw als winnaar uit de bus. Het einde van ‘Liefde in tijden van cholera’ wist de kijkers het meest te bekoren:

“En tot wanneer denkt u dat wij kunnen doorgaan met dit verdomde heen en weer varen?” vroeg hij hem. Florentino Ariza had het antwoord al drieënvijftig jaar, zeven maanden en elf dagen en nachten klaar. “Ons leven lang”, zei hij.

Ik sta voor mijn boekenkast, op zoek naar een goed boek. Volvo vrachtwagens van Erlend Loe? De flaptekst belooft me een hilarische roman over lijsters, zeemansknopen, hasj, hamburgers, Volvo-vrachtwagens en de Noor Doppler. Die trekt met zijn eland oostwaarts en komt in Noorwegen terecht. De leraar van Bart Koubaa ligt ook leesklaar. Niet echt een boek om de vakantie mee te beginnen … De kip die over de soep vloog trekt mijn aandacht. Deze verhalenbundel van Frans Pointl kreeg ik cadeau, toen we het nieuwe kippenhok inwijdden. Of begin ik alvast in de nieuwe Zafón, Het spel van de engel? Het boek ligt klaar om mee te nemen op reis. Katteoog van Margaret Atwood heb ik ook nog niet gelezen. Kan niet slecht zijn – Atwood valt nooit tegen.

Maar dan valt mijn oog op Lelieblank, scharlakenrood, een turf van bijna 1000 dicht bedrukte bladzijden van Michel Faber. “Een meesterwerk”, jubelde mijn dochter, nadat ze het boek in amper vijf dagen had uitgelezen. “Dickens zonder schroom, De Quincunx met ballen, Eco met emotionele intelligentie”, recenseert Humo.
Maar het doorslaggevende argument lees ik op de achterflap: “Beter dan seks”.

Christel Lacroix is al jaren het logopedische VRT-wonder dat notoire dialectsprekers na een tijd aanvaardbaar tot perfect Nederlands doet spreken. Bewijzen daarvan? Eric Van Looy, Saartje Vandendriessche en nog een massa anderen. Zij schreef nu een boek over ‘een gezonde stem, een mooie uitspraak en een vlotte presentatie’. Zonder twijfel een nieuw standaardwerk voor al wie met zijn stem zijn brood (en iets erop) wil of moet verdienen.

Principes

Het eerste deel gaat over stemgebruik en -adviezen. Met aangepaste oefeningen. Het tweede deel is een volledig uitspraaklab. En in het derde deel vind je alles over presentaties: voorbereiding, schrijven, repeteren. Met een origineel pakket tips voor de intonatie. Christel pleit heel uitdrukkelijk voor ‘luistertaal’. En daar komt zij heel dicht bij Schrijf.be, want die ‘luistertaal’ komt perfect overeen met de moderne, transparante, spitante, eenvoudige en toch overdachte ‘lezerstaal’, die wij met de schrijfberen gebruiken. Ver weg van ambtenarees en stroeve schrijftaal.

Dus: uiteraard vind ik dit een schitterend boek. D’r zit trouwens nog een heel handige gratis oefen-cd bij. Ingesproken door de mooiste stemmen van de VRT. Kortom: Goed gestemd maakt mij goed gezind!

De eenzaamheid van de priemgetallen. De pakkende titel doet me naar het boek grijpen. Ik heb het debuut van de jonge Italiaanse fysicus Paolo Giordano in mijn handen. De achterflap blinkt van de lof.  Een aangrijpend verhaal … met een volmaakt beheerste schrijfstijl … dat je in één ruk uitleest. Waarom ben ik op mijn hoede? Copywriters zijn zoals vissers: ze overdrijven soms, maar ze liegen nooit. Ik heb de driehonderdachttien pagina’s dus in zesenhalve ruk uitgelezen. Met spijt zag ik het pak bladzijden onder mijn rechterduim snel dunner worden.

Ik smul van La solitudine dei numeri primi. In de Nederlandse vertaling, want ik ken geen Italiaans. Vertalers gooien soms iets op je bord dat smaakt naar geprikte biefstuk: mals, dat wel, maar zonder bloed of pezen. Niets daarvan deze keer. Er is werk gemaakt van de hertaling en dat merk je. Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd, de vertalers van dienst, hebben met de auteur prachtig samengewerkt. Lekker zinritme, levensechte dialogen, intrigerend plot. Bravo, bravissimo!

Je wordt niet echt vrolijk van dit boek. Over het hele verhaal ligt een sluier van tristesse. Die verhult een parel van hedendaagse schrijf- en vertelkunst. Als je maar één boek per jaar leest, kies dan voor dit verhaal. Al lees je er meer dan tien, dan nog moet je ook dit boek verslinden!