Het Genootschap Onze Taal, dé vereniging voor taalliefhebbers, heeft een nieuw boekje uit: Man schiet niet in knie. Met daarin een best of van hilarische taalblunders. Jarenlang verzameld in de rubriek Ruggespraak van het tijdschrift Onze Taal.

Krantenkoppen met véél ruimte voor interpretatie

Hieronder nog enkele voorbeelden. En een waarschuwing: leest u deze blog op het werk? Dan propt u het best een zakdoek in de mond. Helpt tegen het schaterlachen.

Obama overvalt restaurant tijdens lunch met staf.

Schietvereniging De Korrel mikt op nieuwe leden.

De ziekte is niet overdraagbaar op de mens. Besmettingen kunnen worden doorgegeven via de website van de Vogelbescherming.

Twee leden van ons team hebben zich gespecialiseerd in jongleren met alzheimerpatiënten. Het vertraagt de ziekte!

Verloren op weg van Zweeloo naar Aalden: een hoorapparaatje. Als iemand het heeft gevonden hoor ik dat graag.

Vorige week las u al dat Kim graag ne roeie ridder wil herschrijven. Nu is het aan mij: vanaf vandaag herschrijft Schrijf.be ook van het Nederlands naar straattaal.

Gewoon die woorden die jij spit op straat

Schrijf.be goes street? Hoe komen we daarbij? Wel, dankzij de bijbel. Nederland loopt storm voor de voorlopig uitverkochte Straatbijbel. Auteur Daniël De Wolf herschreef het evangelie van Mattheus in een jongerentaaltje. Anders gezegd: herschreven in gewoon die woorden die jij spit op straat.

Toegegeven, u spit waarschijnlijk zelden woorden als hosselaar of homeboyz. Maar dat maakt de Straatbijbel niet minder dope om te lezen. Of om te beluisteren als mp3-bestand.

Raar taaltje

Kerkjurist Rik Torfs is niet overtuigd: “Ik heb een paar passages beluisterd. Het is een raar taaltje.” Torfs vreest bovendien dat de symboliek van de bijbel verloren gaat. Akkoord, Rik, maar daar gaat het mij even niet om.

Ik hou gewoon van het taaltje. Dus, straatverkopers aller landen: is het niet hoog tijd om jullie doelgroep aan te spreken met een straatbrochure? Neem dan contact op met coördinator Esther, en ik schrijf een megachille tekst voor jullie.

De grootste boekenliefhebber op het Schrijf.be-kantoor? Dat is wellicht Kim. Maar ik neem ook wel graag eens wat literatuur ter hand. Al gebeurt het helaas te weinig. En áls ik het al doe, grijp ik vaak naar bestsellers. Maar onlangs had ik zin in iets anders. En mijn zoektocht bracht me terug naar mijn studieperiode. Waarin ik zowat alle literatuurstromingen doorworstelde: de ene al met wat meer plezier dan de andere.

Sappig dialect

Mijn favoriete stroming is het naturalisme. Met auteurs die er geen doekjes om winden. En het leven beschrijven zoals het is. Dikwijls met citaten in een heerlijk sappig dialect. Zoals deze passage uit Het gezin Van Paemel. Aan het woord? De moeder des huizes:

Och Hiere, jongen, Edewoard, zwijgt os ‘t ou belieft, zwijgt! Voader zal alle menuten thuis goan komen en ge weet hoe dat hij es, ne woar? Hij zoe hem kwoad goan moaken en ‘t zoe were ruize zijn. Toe Edewoard jongen, leg gij die gazette liever wig; ‘t zal misschien zue irg niet zijn of da ge vriest! (wijst naar Celestine). Kijk, Celestine da jong zit al nen Onze Voader te lezen opdat er weer vrede zoe komen. Loat ons liever allemoal nen Onze Voader lezen. (Zij gaat haastig, met gevouwen handen naar de eetkast, waarop het Christusbeeld staat en zinkt er biddend op de knieën). (Uit: Tweede Cyriel Buysse Omnibus, Amsterdam, 1967, p. 170).

Literatuur pur sang. En ik vind het ge-wel-dig.

Als je zin hebt in een uitgebreide kaastafel, moet je … schrijven. Want op de site van Kazen van bij Ons kun je nu je origineelste gedicht indienen. En een heus kaasfeest voor zes personen winnen! Er is maar één gouden regel: je tekst moet over – jawel – kaas gaan.

Bekende kaasdichters

Om inspiratie op te doen, kun je op de site al eens kijken naar de gedichten die anderen inzonden. Een aantal bekende Vlamingen kroop al in zijn pen. Zo vind je de bedenksels van Tomas De Soete, Luc De Vos en Sven Ornelis op de kaaspoëzie-lijst. De tekst die míj spontaan deed glimlachen, komt van Frieda Van Wijck:

“Kaas maakt blij,
dat is een feit.
Want wie ‘cheese’ zegt,
lacht altijd.”

Een waarheid als een … kaas! Toch?!

Het is prachtig geschreven. Ruim 600 pagina’s dik. Spannend, ontroerend, zelfs grappig. Het ideale vakantieboek dus? Om de Open VLD-voorzitter te citeren: “Ja, maar …”

In ‘Tonio’ probeert schrijver A. F. Th. van der Heijden zijn eindeloze verdriet in woorden te vangen. Hij weet dat het hem niet zal lukken, maar hij moet het proberen. Omdat hij niet anders kan. Omdat schrijven het enige is wat hij kan.

Tonio is het enige kind van de schrijver. Het verongelukte op pinksterdag 2010. Een jong leven vol ambitie, plannen, twijfels, beginnende verliefdheid en mysterie – in een seconde weggevaagd. Van der Heijden voelt zich onpeilbaar schuldig: hij heeft de dood van zijn zoon niet kunnen beletten.

Dát verdriet, die waanzinnige gedachte – dat hij verantwoordelijk is – wil Van der Heijden onderzoeken. Op papier kwakken. Niet omdat het zijn pijn verzacht, wel integendeel: hoe dieper hij zich in zijn eigen verdriet boort, hoe zwarter en vuiler hij opnieuw bovenkomt.

Levend en warm

Maar het moet. Want zijn doel, hoe triest ook, is ambitieus: de schrijver wil Tonio niet herinneren, maar in leven en warm houden met woorden: “Het betekent dat ik boven op mijn bestaande capaciteiten nieuwe technieken moet ontwikkelen – om hem niet zomaar levendig te beschrijven, maar ook om hem in heel zijn levendigheid terug te halen.” Met andere woorden: zolang hij schrijft, blijft zijn zoon over zijn schouder mee lezen.

Soms schieten woorden tekort. Meer dan 600 pagina’s in dit geval. Maar wat is het mooi om de schrijver eindeloos te zien herladen. Mikken. Missen. Opnieuw proberen.

Iedereen die van taal houdt, moet dit boek lezen.