“En is een voegwoord en mag je niet als eerste woord van een zin gebruiken.” Daarmee gooien sommige klanten het gemeenzame En in het verdomhoekje. Terwijl het al jaren terecht smacht naar erkenning als zinnenleider.

Haal En uit de verdrukking

Dat En niet aan het begin van een zin kan, is een oud en hardnekkig vooroordeel. Zijn het de zusters en paters uit onze educatieve verledens? Celibatairen die de relatiehongerige en geen hoofdrol en hoofdletter gunden? Ramden ze daarom zijn ondergeschikte rol in ons collectieve geheugen? Ik weet het niet. 

Zet En vooraan

Nochtans: het mag! Taaladvies bevestigt het. En een collega taalblogger die op hetzelfde vooroordeel botste, verzamelde zelfs sluitend literair bewijsmateriaal errond.

En geeft ademruimte

Maar waarom zouden we een ingesleten – zij het foutief – idee aanvechten? En zo riskeren sommige klanten tegen de haren in te strijken? Omdat En onze teksten doet ademen. Het laat je toe lange, saaie zinnen in stukken te snijden. En toch nog innig met elkaar te verbinden. En dat is goed. Want kortere zinnen verhogen de leesbaarheid van een tekst. En welke schrijver wil nu niet worden gelezen?