Stel je voor: papa-copywriter zit samen met zijn ‘dochter van bijna vijf’ aan tafel. Te lekkerbekken over de maaltijd die klaar staat. Mama-keukenprinses serveert falafelballetjes, verse groenten naar keuze en voorverwarmde pita-broodjes.

Aan de slag

De bedoeling van al dit lekkers: stel zelf je broodje samen zoals jij het wilt. Dochter-Bauke ziet het volledig zitten. Beetje paprika, wat sla, fetakaas, falafelballetje, mayonaise, tomaat, … Haar broodje krijgt vorm en verdwijnt daarna smakelijk in haar buik.

Naamkunde

En dan kaart ze een cruciaal probleem aan: “Hoe heet dat eigenlijk wat we nu aan het eten zijn?” Tja, hoe noem je die doe-het-zelf-burgers? Falafal-pita-broodje? Ik ben niet onder de indruk van mijn eigen vondst. Maar gelukkig komt ze zelf met een onklopbaar alternatief: een knutselbroodje. Met die naam smaken ze nog beter

Ik begrijp iets niet aan de slogan van het Vlaams Belang: ‘Vlamingen 1st’. Waarop ze doelen: ‘Vlamingen eerst‘. Maar … voor mij staat er: ‘Vlamingen eenst‘.

Engels?

Misschien is het wel: ‘Vlamingen first’. Pim Fortuyn gebruikte ook ooit het Engelse ‘At your service’ als slagzin. Maar zou de partij die steevast pleit voor Vlaamse eigenheid plots in het Engels willen communiceren?

Onze Taal

Rangtelwoorden kun je – volgens Onze Taal – afkorten door het cijfer te laten volgen door ‘-de’, ‘-ste’ of zelfs ‘-e’: 3de, 1ste of 5e. Daarbij adviseren ze om dat achtervoegsel niet in superscript te schrijven, al is dat niet fout.

Oplossing bij de hand

In de slogan voldoet ’1st’ aan geen van die adviezen.  Misschien hadden ze bij VB ’1st’  beter eens gebeld naar de Taaltelefoon of gesurft naar www.taalunieversum.org …

Mijn dochter is nog net geen drie: hét moment om de wereld en al zijn gekke eigenschappen te ontdekken. Neem nu de mensen die erop rondlopen. Doen ze precies alsof zij begrijpen hoe de zaken in elkaar zitten. Daarbij durft Bauke haar vraagtekens te plaatsen. Hoe? Door pienter bedachte theorieën te lanceren en af te wachten hoe de mensheid die stellingen beantwoordt.

Sokken uit

De laatste hypothese borrelde bij haar op na een relatief lange nazomerwandeling. Ze had flink meegestapt en liet zich daarom uitgeteld op de zetel vallen. Tijdens een laatste krachtinspanning hief ze haar voeten op en vroeg me: “Mag ik schoentjes uitdoen, alstublieft?”

We waren eigenlijk van plan om nog ergens wat te gaan eten. Dus stelde ik voor om ze nog even aan te houden. Maar dat was buiten Bauke gerekend: “Schoentjes uit! Nu! En sokken ook.” Zo vastberaden: ik wilde wel eens weten waarom nu ook die sokken per se uitmoesten. Bauke: “Omdat mijn voetjes helemaal nat zijn, want mijn sokken zweten.”

Tja, wie ben ik om die logisch opgebouwde stelling omver te halen …

PS Met een vers paar sokken was het probleem volgens Bauke opgelost: “De nieuwe sokken hebben de hele tijd in de kast geslapen. Die zijn niet moe. En zweten dus niet.”

Vorige vrijdag reed ik – rond vier uur in de namiddag – richting Kortrijk. Vanuit hartje Brussel. En dan weet u het wel: file. Zo ver het oog kon reiken, stonden blinkende auto’s met al hun paardenkrachten te grazen op het asfalt

Hulp van boven

Tja, wat doe je dan in die auto? Radiootje luisteren! Raam naar beneden, elleboog op de deurstijl, genieten van de waterzon. Ozark Henry zong over zijn Indian Summer. Je sloot er je ogen bij en droomde weg … alsof je niet op een van de drukste Belgische verkeersassen op ‘vooruitgang’ stond te wachten.

En toen … wilde de patroonheilige van de Vlaamse humoristen ook een duit in het zakje doen. Hij stelde zich spontaan kandidaat om het over een andere boeg te gooien. In de plaats van die Henry-tonen mikte hij op de lach. Dus werd de radiouitzending onderbroken voor een dringend verkeersbericht: “Verkeersinformatie. Er is een spookrijkder gesignaleerd. Rijdt u op de R8  – de ring rond Kortrijk – in de richting van Kortrijk, ter hoogte van Kortrijk? Houd dan uiterst rechts en haal niet in.”

Logica voor beginners

In een reflex gaf ik de volumeknop een serieuze draai naar rechts: dit moest ik opnieuw horen. De presentator herhaalde: “Er is een spookrijkder gesignaleerd. Rijdt u op de R8  – de ring rond Kortrijk – in de richting van Kortrijk, ter hoogte van Kortrijk? Houd dan uiterst rechts en haal niet in.” Goed gehoord dus, en na die herhaling kon ik de humor van dit bericht nog meer smaken.

Toeval wil dat ik vanuit Brussel op weg was naar … Kortrijk. Mijn echtgenote is van Heule, deelgemeente van Kortrijk. Dus rijden we geregeld over die R8. Uit ondervinding weet ik dus dat die ringweg zo goed als hememaal rond Kortrijk loopt. Moet je mij toch eens vertellen hoe je op een ringweg ‘richting Kortrijk’ kunt rijden.

Deed me meteen denken aan het grapje van mijn Kortrijkzaanse schoonvader dat elke kerstavond – obligatoir en minstens drie keer – moet passeren: “In Limburg hebben ze een nieuw verkeersbord: einde rond punt. Anders blijven ze daar rondjes draaien.

De scheve rechte

Toen we In de nabijheid van Kortrijk kwamen, was de spookrijder opnieuw bij zijn zinnen gekomen: zonder brokken was hij op de juiste rijstrook geraakt. Op de R8 nam ik de uitrit richting Heule, de bekendste deelgemeente van Kortrijk. Daar waren de Tinekesfeesten aan de gang: hét dorpsfeest van het jaar.

Na een paar pintjes was de toon gezet: iedereen borduurde verder op het logica voor beginners-thema. Mijn schoonvader op kop:

“Op de hoek van een ronde tafel
zat een pasgeboren grijsaard
te lezen in een boek zonder bladen
met een bril zonder glazen.

Opeens hoorde hij een onhoorbaar geluid.
Hij rende de trap op naar beneden,
sprong op zijn uurwerk en
keek op zijn fiets hoe laat het was.”

Het werd een fan-tas-tische avond: surrealisme ten top. Magritte zou zich geamuseerd hebben!

Ik woon in Opheers, midden in Haspengouw. Schitterende streek. Zeker nu de fruitbomen volop bloeien. Maar dat wist u waarschijnlijk al. Want ook u bent een Katarakt-fan van het eerste uur, toch?

Karlijne Silleghem
De makers van de reeks en de Provincie Limburg hebben de kans niet laten liggen om de televisiereeks maximaal te promoten. Op elk Haspengouws kruispunt – of toch bijna – hangen grote affiches met de bekende afbeelding van Karlijne Silleghem. Die met haar tunnelvisie de appelplantages overschouwt.

Neologismen
Haar afbeelding prijkt ook op de brochure die de toeristen langs de belangrijkste filmlocaties gidst. “Het landschap wordt vooral gekarakteriseerd door de groene glooiingen en adembenemende kastelen.” Plots schiet de copywriter in me wakker. “Het landschap wordt vooral gekatarakterisserd …” Katarakteriseren: neologisme dat verwijst naar de toeristische positionering van een streek via een televisiereeks. Een proces dat enkele jaren geleden met succes via Stille Waters zijn weg vond.

Overkill?
En nu maar hopen dat de hype binnen de perken blijft. Anders is er meteen nood aan nog een neologisme: katarakterroriseren. Om aan te duiden dat die massale horden bezoekers de bewoners van een wondermooie streek stilaan op de heupen beginnen te werken … Zodanig dat de rust – zo typisch voor Opheers en omstreken – wankelt.

Maar … zover komt het niet, neem ik aan. Want als je hier geniet, word je vanzelf ‘stil’ door zoveel moois. Probeer maar!