Er waait een nieuwe woordenschat door ons huis. Hans heeft het over tài jí quán, t’ai chi ch’üan of taijiquan (drie verschillende schrijfwijzen voor één naam). Als leerling van de Wang Yen-Nieng-school beweegt hij in vormen. We ontmoeten elkaar in onze gezamenlijke zoektocht naar meer qi of prana. Die haal ik niet uit tai chi, zoals Hans. Ik memoriseer liever klanken zoals urban vinyasa, iyengar en ashtanga yoga. Bij het vroege ochtendkrieken groet ik de zon met vierentwintig surya namaskara’s. Wat pranayama en een handvol asana’s stimuleren mijn chakra’s, zodat ik even later met een heldere geest en in klare taal begin teksten te schrijven. In het Nederlands.

Soms vraag ik me af: moet dat nu echt, al die vreemdelingen die als een mantra onze dag opluisteren? Maar sommige woorden zijn gewoon niet te vertalen. Zoals de Eskimo’s tientallen woorden hebben voor sneeuw, vinden vele oosterse begrippen geen weerklank in onze westerse taal. En zeg nu zelf, voor sfeer en gezelligheid scoor je met namasté toch hogere punten dan met salukes hé.

Onlangs gelezen in een goed boek:

‘Het was een vredesmars in 1968. Ze gingen naar de vier kernmachten. Ze hadden thee bij zich en vroegen de staatshoofden, mocht het ooit zover komen dat ze de rode knop in wilden drukken, eerst een pot thee te zetten en goed na te denken.’

Het laat me al dagen niet los, die theepot.
Ik dacht, ik schrijf er een blog over.
Of toch maar niet … alles is gezegd.

Soms gaat een boek er niet in. Er zijn van die dagen, zelfs weken. Dan haal ik hoofdstuk twee nog niet. Opgewarmde romans, bestofte reisverhalen, voorgekauwde thrillers … Een indigestie krijg ik ervan. En met nog maar één tintje grijs wordt het al zwart voor mijn ogen. Vanavond niet, schat.

Even een briefje posten!
Gelukkig zijn er andere dagen. En andere boeken. Zoals De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry. Een boek van Rachel Joyce, een prachtige roman over verdriet, hoop en liefde. Het verhaal? Een doordeweekse man verlaat op een doordeweekse ochtend zijn huis om een brief te posten. Hij weet dan nog niet dat hij eigenlijk naar de andere kant van het land zal lopen. Zonder wandelschoenen, kaart of telefoon. Hij weet alleen dat hij moet blijven … gaan.

Ontsnapt!
Een schot in de roos, dat boek. Gewoonweg fantastisch, van het eerste tot en met het laatste woord. Het doet me denken aan mijn jonge ik, amper zeven jaar oud. “Breng deze schriften eens naar de klas van meester Bart”, zei de juffrouw. En met het stapeltje tussen mijn armen geklemd, liep ik voorbij de klas van meester Bart, langs de marmeren trap naar beneden, voorbij het kantoor van de directrice, over de godverlaten speelplaats, langs de fietsstallingen, door het poortje, het drukke kruispunt over, regelrecht naar … huis.

Ouder en wijzer
Ik vergeet het gevoel van vrijheid nooit. Ook al was dat van korte duur. Het toppunt van mindfulness was het. Leven in het nu. Zonder angst voor later. Voor de uitbranders en de strafregels. Nu nog kan dezelfde lust om te ontsnappen mij overvallen. Meer dan veertig jaar later. Maar ik hou het wijselijk bij de zoveelste ontsnappingspoging in een boek. Een goed boek.

Kan ik je niet overtuigen om De onwaarschijnlijke reis te lezen? Surf dan zeker naar Rachel Joyce’s website. Het introductiefilmpje is onweerstaanbaar!

En steeds meer Nederlanders die de Vlaamse markt willen veroveren. Met brochures, advertenties en websites. Doe me een plezier, en laat jullie teksten ‘vervlaamsen‘ door Schrijf.be. Het voorkomt problemen. Echt waar!

Schrijven we jij of u? Mensen vragen het zich vaak af. Copywriters geven er advies over. Lezersonderzoeken peilen naar de voorkeuren. Vruchteloos. Want het resultaat blijft onbeslist. Sommige lezers kiezen voor u, andere voor jij. Punt. Dus is het uiteindelijk de schrijver die de knoop doorhakt.

Vroeger was het allemaal eenvoudiger. Er was géén keuze. Neem nu de tijd waarin componiste Clara Wieck leefde (je weet wel, de vrouw van Robert Schumann). We schrijven 1835, als Clara en Robert eindelijk hun liefde voor elkaar bekennen. Ze zweren eeuwige trouw, en wat is het bewijs van hun liefde? Ze spreken elkaar voor het eerst aan met jij. Na jarenlang smachten in de u-vorm.

“Lieve Clara, ik denk vaak aan u, niet zoals een broer aan zijn zus of zoals een vriend aan zijn vriendin, maar zo ongeveer als een pelgrim aan het verre altaarbeeld.”
“Achter al het donker staat uw schitterende gestalte waardoor ik alles gemakkelijker kan dragen.”
“Wij zijn door het lot voor elkaar bestemd, maar mijn hoop was niet sterk genoeg om het u eerder te zeggen en door u begrepen te worden.”
Geef toe, het heeft iets, die u-romantiek!

Meer lezen over Clara Wieck? Kees van der Vloed schreef een mooi boek over haar: De pijn van het gemis. En luister dan alsjeblieft tegelijk naar de Vier ernste Gesänge van Johannes Brahms, zijn requiem voor Clara, met wie hij nooit meer dan een platonische liefdesverhouding had. Met je hebben ze elkaar nooit aangesproken, zelfs niet na de vroege dood van Schumann. Tien maanden na Clara’s dood stierf ook Brahms. De vier liederen waren zijn laatste composities.