Goed, noem me maar een pietje-precies. Maar volgens mij hoort op dit bordje ‘kinderziekten’ te staan. Want nu lijkt het alsof deze dokter u van twee vervelende zaken afhelpt: ziekten én kinderen. Of misschien beschouwt hij een kind als een soa: hij is specialist in kinderen – en ook in andere ziekten. Ik ben alvast niet geneigd met mijn toekomstig nageslacht hier binnen te waaien …

Onlangs trakteerde onze leerkracht Spaans ons op een grappige taalconstructie. Correct, maar grappig. Een klasgenoot vroeg wanneer we onze werkwoorden in andere tijden zouden leren vervoegen dan de tegenwoordige. (Ja, ik zit nog maar in het eerste jaar …) Waarop de lerares vrolijk antwoordde: “De verleden tijd is voor volgend jaar.” Geef toe: een zin waarover filosofen zich uuuren het hoofd kunnen breken …

Het werkleven van een copywriter speelt zich vooral af aan een bureau. Vingers op het toetsenbord, ogen op het scherm, en tokkelen geblazen. Maar soms worden we ‘losgelaten’. En trekken we naar een klant voor een briefing, presentatie of verkoopsgesprek. Altijd een avontuur …

Receptie to the rescue

Onlangs was het een hele dag van dattum. Hollen van de ene meeting naar de andere, heel Brussel door. Vastzitten in de file, parkeren midden in een grote plas water, aanmelden aan het verkeerde loket: het was een dag met alles erop en eraan. Maar weet u wie voor de vrolijke noot zorgde? De mensen van … de receptie.

Eerste hulp bij verloren gevallen

Bij een van de klanten van die dag was dat een breed glimlachende dame. Die ons supervriendelijk voorthielp toen we aankwamen. Anderhalf uur later stonden we weer voor haar desk. Met een Wim die wanhopig zijn tas uitmestte, op zoek naar de parkingbadge … Ze glimlachte samenzweerderig, en schoof ons met een olijke knipoog een nieuw exemplaar toe.

Lolbroek aan het onthaal

Een half uur later komen we binnen gehold bij de volgende klant. Ik vertel hem met wie we een afspraak hebben, en dat we een kwartier te laat zijn. Waarop hij vrolijk roept: “Dat weet ik!” En met een brede glimlach vervolgt: “U had al gebeld om te waarschuwen he? Ik ben curieus. Ik weet dat allemaal.” Hij geeft Wim een badge, en bekijkt mij dan plagerig. Waarna hij me er – ogenschijnlijk na lang twijfelen – toch ook een geeft. Met de vermelding: “Allez vooruit, u krijgt er dan toch ook nog eentje.” Dé manier om breed glimlachend aan het gesprek met de klant te beginnen.

Pluim voor warm onthaal

Een bedrijf moet zijn communicatie verzorgen. Op alle vlakken: ook aan het onthaal. Een pluim voor alle mensen die dat met een onverstoorbare vriendelijkheid en een heerlijke naturel doen. Fijne receptionisten aller bedrijven: bedankt voor uw goede zorgen!

Weet u wat wij, copywriters, doen als we iets niet weten? Het aan Kim vragen. Want die weet alles. Van zandstraalfolie tot doorschuifvaatwassers: wat ons peinzend naar ons scherm doet kijken, lokt bij Kim een “awel, dat is …” uit. Handig, want dat bespaart ons heel wat opzoekwerk.

Flapding

Een tijd geleden ging ik een cadeautje kopen voor een zwangere vriendin. Ik ging voor  zo’n schattig T-shirtje, met een … euh … flapje onder. En vroeg me luidop af hoe zo’n flap-T-shirt-ding heette. Waarop Stefanie voorzichtig ‘body’ opperde. Maar Kim vastberaden zei: “Neenee, dat is een romper!” Een wat? Nog nóóit van gehoord! Maar natuurlijk was het weer juist.

To romp or not to romp

Gelukkig weet Kim wel wat alles is, maar niet noodzakelijk waar het vandaan komt. Want volgens haar heette het zo, omdat het rond de romp van de baby zit. Maar … in het Engels heet het ook zo. Dus hebben de Engelsen dan het woord bij ons ’geleend’? Ik houd er een andere theorie op na. A romper betekent in het Engels ook iemand die vrolijk speelt, wild beweegt. En laat rompertjes nu net het levenslicht gezien hebben als losse speelkleding voor kindjes … Weet u het?

Op het einde van mijn Spaanse avondles dicteert de lerares altijd welke oefeningen we tegen de volgende week moeten maken. Maar onlangs stuurde ze ons naar huis met maar één opdracht: een intrigerende taalvraag. In het Spaans betekent judia boon. Maar judío (m), judía (v) betekent ook joods. Onze missie? Uitvissen waarom dat zo was.

Googlear, por favor

Dus werd er gegoogeld. En belandde ik eerst op allerlei Spaanse sites. Maar om die te verstaan? Daarvoor loop ik duidelijk nog een paar lessen achter. Dus zocht ik mijn heil in Engelse sites. Wat vooral recepten voor bonenschotels opleverde - koosjere bonenschotels, ongetwijfeld!

Moeder of Judas?

Maar ik distilleerde uiteindelijk twee mogelijke verklaringen uit de online info. Ofwel betekende judía ook ‘joodse moeder’. En werd dit woord daarom gebruikt voor de bonenstaak: de ‘moeder’ van de bonenplant, waaraan de kinderboontjes groeien. De andere verklaring was dat de judasboom een boonachtige plant is. En dat die plant in het Latijn arbor Judea heet, wat in het Spaans arbol Judia werd.

Een boontje voor krullen

Gewapend met mijn verklaringen – netjes uitgeprint - trok ik naar de les. Ik las ze hardop voor in de klas, als een trotse achtjarige. En kreeg … een diepe frons van de lerares. Want blijkbaar is de verklaring véél eenvoudiger. De Spanjaarden noemen de bonen zo, omdat er krulletjes aan een bonenstaak hangen. En die deden hen denken aan de krulletjes van orthodoxe joden. Het antwoord op de taalkwestie was dus … een kapselkwestie!