“Elke?” Ann steekt haar hoofd boven haar scherm. Ik schrik. Want ze ziet er slecht uit. En dat zijn we van haar niet gewoon. Ze is bleek en heeft blauwige lippen.

Blauwkleum

Nu is Ann een koukleum. Op barre winterdagen bibbert ze haar ingeduffelde zelf tegen de verwarming. En vouwt ze haar handen rillend rond een kop warme chocolademelk – hunkerend naar warmere dagen. Maar zo blauw van de kou heb ik haar nog nooit gezien.

Mond-en-blauwzeer

En het wordt erger, als ze haar mond opent en me haar tong toont. Want die is helemaal blauw: elektrisch blauw. Nu ben ik in paniek. Dit moet een akelige ziekte zijn. Mond-en-klauwzeer? Tbc? Vogelpest? Ik zie al mannen in steriele pakken alle schrijfberen een voor een afmaken en op een hoop in een grote container gooien. Oprecht gealarmeerd sta ik klaar om de 100 te bellen. Of de OVAM, of wie je ook oproept als je met een milieuramp of een besmettelijke ziekte wordt geconfronteerd.

Snoepsmurf

Maar mijn paniek blijkt ongegrond: zij is het slachtoffer van een onschuldige aandoening. Ann is de eerste en – bij ons weten – enige klant van een crèmeglacekar. Klokslag desserttijd klingelt die vrolijk voor onze deur. En dan zien we onze collega snel naar beneden flitsen. Ze wil namelijk alle ijsjes uitproberen. Volledig onbaatzuchtig. Om haar collega’s tegen de zomer te adviseren over smaken en … kleuren.  Bij deze schrap ik het smurfenijsje van mijn verlanglijst.