Zondagnamiddag in de bioscoop: ik, onderuitgezakt in een comfortabele zetel, mijn verstand op nul, mijn ogen al halfdicht. Mijn jongste dochter heeft me meegetroond naar ‘Where the wild things are’, een film geregisseerd door Spike Jonze. Ik heb geen idee waarover de film gaat, maar ben al lang blij met het vooruitzicht op een luie zondagnamiddag om mijn kater te verzachten.

Boekenflashback

De film begint, over een jongetje dat ruzie heeft met zijn mama. Een jongetje van negen, met veel fantasie. Hee, ik ken dat verhaal! Dat jongetje is Max, van ‘Max en de maximonsters’, een van mijn favoriete kinderboeken, verteld en getekend door Maurice Sendak. Hoewel het boek maar tien zinnen lang is, wordt het beschouwd als een klassieker van formaat. Ook hier ten huize van. Ik las het duizenden keer voor aan mijn kinderen. En leefde elke keer mee met het eenzame jongetje Max en de ontroerende naïviteit van de maximonsters.

Beter dan het boek?

Wat een verrassing, deze prachtige film. Mijn kater ben ik helemaal vergeten. Ik verlaat de cinemazaal met tranen in mijn ogen, tussen een hoop joelende kinderen en een dochter die me meewarig aankijkt. Maar mijn zondag kan niet meer stuk. Leve koning Max! Leve de maximonsters!

werd

Weg met de winter! Deze website schudde zonet zijn sombere, drukke winterjas van zich af. En hulde zich – toegegeven, licht prematuur – in een stralend, helder lentepak.

Dat zijn webmaster – aangenaam! – nu neurotisch-paranoïde trekjes vertoont, is maar bijzaak. En holle webogen, stramme toetsenbordarmen/toetsenbord-armen en een eeltige wijsinger? Een kniesoor die daarom maalt.

Dus: leve de lente! Leve het lentefrisse Schrijf.be! Leve zijn lenticulaire bloglezer!
(Excuus: de neurotisch-paranoïde trekjes kregen even de bovenhand).

1. Hij werkt in de Franse immobiliënsector vastgoedsector.
   ‘Immobiliën’ is volgens Van Dale Belgisch. Algemeen Nederlands is ‘vastgoed’.
     
2. Stootte Stuitte u op moeilijkheden toen u het product leerde gebruiken?
   ‘Ongezocht te maken krijgen met’: dat is de betekenis van stuiten. Je kunt natuurlijk ook op, in of tegen iemand of iets ‘stoten’. ‘Iemand een kopstoot geven’ bijvoorbeeld. Of ‘in de ribben stoten’, maar dat is meestal minder vredelievend dan ‘op moeilijkheden stuiten’.
     
3. We begonnen pas in september 2007 met dit project en hebben nu al meer dan 40.000 hectaren hectare gered!
   ‘Hectare’ blijft in het enkelvoud, als er een precies aantal is bedoeld. Trouwens al de maten die eindigen op -r doen dat: 10 meter, 5 uur. Maar 6 maanden.
     
4. Want enkele welgeplaatste groene accenten bezorgen uw werkplek meteen een gezellige atmosfeer sfeer.
   Dit is een knoert van een anglicisme. ‘To create a positive atmosphere’ zal wel perfect Engels zijn, maar in het Nederlands spreken wij over ‘sfeer’ (scheppen in bijv. een interieur). 
     
5. Brengt u veel tijd door in uw bureel bureau of kantoor?
   Vlaamser worden woorden niet meer gemaakt. ‘Bureel’ stamt trouwens ook nog uit het tijdperk van ‘De Collega’s’. Leuk voor in een sketch over de jaren vijftig, maar niet in een tekst van 2010.

Herinnert u zich mijn blog over digitale kijkers nog? Mijn man vond ons allesbehalve digitale kijkers, omdat we niet uit bits en bytes bestonden. Ik vroeg eindredacteur Marcel om raad en hij lanceerde het woord ‘digitaalkijker’. Naar analogie met ‘zwartkijker’. Iedereen gelukkig.

Kijkt de warme bakker digitaal?

Of toch niet iedereen … want Marcel bleef erover nadenken. Hij ging te rade bij Ruud Hendrickx, taaladviseur van de VRT. Iemand die alles van taal én van kijkers weet. Marcel vroeg hem wat hij van ‘digitaalkijker’ vond: leuk gevonden, toch? Maar daar dacht Ruud anders over: digitaalkijker klonk hem vreemd in de oren. En digitale kijker stoorde hem allerminst. Ruud onderbouwde zijn mening zelfs door te stellen dat de vallende ziekte ook niet zelf valt. En de warme bakker zelf niet warm is. En dus is een digitale kijker zelf niet digitaal.

Digitale dromen

Beslist! De VRT-taaladviseur had gesproken. Ik deelde zijn mening dan ook met mijn man. En die besliste zich erbij neer te leggen. Met spijt in het hart. Want eigenlijk droomde hij er al stiekem van om de knappe VRT-presentatrices ‘digitaalkijker’ te horen zeggen – het woord waartoe hij de aanleiding had gegeven. Het zal bij dromen blijven …

Een klant toont me zijn oude brochure, die ik mag herschrijven. Bovenaan op elk blad staat in een kadertje de baseline. “Wij denken met u mee.” Een gruwelijke klassieker! Er zijn evenveel bedrijven die met u meedenken als firma’s die ‘uw oplossing’ hebben, inspelen op ‘uw noden’ en die zaken aanbieden ‘op maat van uw behoefte’.

Bakkerbaseline

Een cliché als baseline zegt echt niets. Een product op maat van mijn behoefte? Dat doet me denken aan een bakker die trots BROOD bloklettert als baseline. Alsof het iets is wat hem uniek maakt. Nu ja, ik weet als geen ander dat het moeilijk is om een originele baseline uit je mouw te schudden. Lichtende voorbeelden zijn altijd welkom. Hebt u een bangelijke baseline? Laat ze hier horen!