1. Uw bedrijf overlaten verkopen is niet alleen een bedrijfseconomische operatie.
   Overlaten is in deze betekenis geen correct Nederlands. Volgens Van Dale is het dat wel in de betekenis van iemand laten zorgen voor iets, of iets door iemand laten doen, of bijv. in niets te wensen overlaten (= perfect zijn).
     
2. Ze wilde graag dat haar tribunezitje zich precies tegenover de aankomstlijn eindstreep bevond.
   Het Vlaamse wielerjargonwoord aankomstlijn roept wel heroïsche taferelen van millimeterspurten op, maar het is het Algemeen Nederlandse eindstreep dat het uiteindelijk haalt. Met een banddikte én de vingers in de neusgaten.
     
3. U liet ons weten dat u ze niet meer wenst te wilt ontvangen.
   Wenst te is hier natuurlijk niet echt fout. Maar ik krijg dan altijd ‘goesting’ om mijn stofjas en mijn zwarte armstukken over mijn vlekkeloos wit hemd uit de jaren twintig (vorige eeuw) aan te trekken. Ambtenarees pur sang …
     
4. Sinterklaas staat al te trappelen om de brave kinderen om ter meest om het meest (of maximaal) te belonen.
   Om ter meest is volgens Van Dale dialect. Om + het + superlatief is wel correct. Maar met een beetje goede wil kan maximaal ook. En dat is toch een stukje eenvoudiger.
     
5. Hij wil nu ook bijdragen aan tot het gesprek.
   Bijdragen aan betekent financieel helpen. Als je iets wilt steunen, dan draag je bij tot het succes van dat project.  

Enkele dagen geleden kwam er zacht gegniffel van Kims bureau. Verbaasd keek ik op – want ze was een bestek aan het invullen. Niet zo’n hilarische bezigheid: je moet je meestal door heel wat ambtenarees worstelen voor je een offerte kunt opstellen. Wat haar zo vrolijk maakte? Deze zin: “De offerte opgesteld op papier wordt per brief of per bode aan de aanbestedende overheid overgemaakt.” Per bode!

Schrijf.be-lakei

Kim, Elke en ik begonnen spontaan te fantaseren over het profiel waaraan onze bode moest voldoen. Kim zag een Griekse god voor zich, met vleugeltjes aan zijn voeten. Met wapperend wit gewaad zou hij het hemelruim doorklieven, met onze offertes in een lederen kokertje. Ik daarentegen zag een lakei. Een witgepoederde man, met een hoofd vol pijpenkrullen. Een donkerblauwe fluwelen pofbroek, en witte opgetrokken kousen. Gezwind en met trompetgeschal leverde hij onze offertes af, op een bijbehorend fluwelen kussentje. En Elke? Die zag … een naakte man. “Dán gaan onze offertes pas opvallen. Zo’n blote bode … we gaan de opdrachten binnenrijven!”

Voldoet u aan een van deze functie-omschrijvingen? Voel u vrij om te solliciteren …

Ilse is ziek. Serieus ziek. Hoge koorts, bibberende stem en trillende knieën. Een witte angina houdt haar lijf en leden nu al een dikke week in een stevige greep. We hebben allemaal met haar te doen – zeker als we haar horen piepen aan de telefoon. 

Half-om-halfcoördinator

Hoe sneu we het ook voor haar vinden, het Schrijf.be-leven gaat door: opdrachten komen binnen, teksten moeten buiten. En dus hebben we een nieuwe functie uitgevonden: de coördiwriter. Een demi-demi’tje van het zuiverste soort. Het slachtoffer van dienst? Moi. En mijn eigen schrijfwerk gaat ondertussen naar collega-Schrijfberen. Dat vangnet blijkt weer maar eens de kracht van Schrijf.be.

Meer dan taal

Als coördiwriter zit ik nu anderhalve week op Ilses stoel. En ik besef weer hoe cruciaal deze draaischijffunctie is. En hoe je je hoofd erbij moet houden: opdrachten snel én correct inschatten, en ze aan de de juiste tekstschrijver toewijzen. Deadlines en offertes opvolgen. Een hele organisatie, waarbij je niet stilstaat als je op je vaste schrijversstoel zit. Een tekst is meer dan taal alleen. Bij deze een dikke pluim voor Ilses organisatietalent. En een warme oproep om snel beter te worden …

Een tijdje terug was Paulien Cornelissen te gast in De laatste show. Zij schreef een bestseller (250.000 exemplaren!) over de eigenaardigheden van het Nederlandse taalgebruik: Taal is zeg maar echt mijn ding.

Kraantjeswater

Natuurlijk wou gastheer Michiel Devlieger graag haar mening over het Vlaams horen. Bijvoorbeeld welke Vlaamse woorden anders zijn. Dat bracht haar op ‘kraantjeswater’. Dat is in Nederland ‘kraanwater’. Michiel Devlieger vond dat vreemd: een kraan is zo’n groot apparaat waarmee je dingen hijst, niet dat ding in je keuken of badkamer.

Kotsbeu

Een ander woord dat Paulien Cornelissen niet kende, was ‘kotsbeu’. Dat vond ik dan weer vreemd. “Ik ben het kotsbeu”, dat zeg ik toch mijn hele leven al? En ik ben toch echt geen Vlaming van origine. Ik vroeg het aan mijn moeder, een Noord-Brabantse in hart en nieren, en die vond het ook een heel gewoon woord.

Google beslist

Vaak biedt Google uitkomst bij dit soort ‘geschillen’. Je typt eerst ‘kotsbeu + site:be’ – uitkomst: 86.800 resultaten. Daarna ‘kotsbeu + site:nl’ – uitkomst: 37.900 resultaten. Nu heeft Nederland ruim tweeënhalf keer zo veel Nederlandstaligen als Vlaanderen. Dus je kunt er vergif op innemen: als een Nederlands woord meer voorkomt op Belgische dan op Nederlandse websites, dan vinden Nederlanders het Vlaams. Tenminste die van boven de Moerdijk!

De gps: een prachtige uitvinding. Bij Schrijf.be zijn de drie vrouwelijke copywriters zonder richtingsgevoel alvast fan. Het machientje loodst ons moeiteloos naar onze bestemming.

Taalongevoelig

Het enige probleem? We hebben geen richtingsgevoel, oké, maar een taalgevoel hebben we wél. En dat blijkt de gps dan weer te missen. Want zo moeten we altijd maar rechtdoor, over de rotonde – een hachelijke onderneming.

Politiek geëngageerd

De gps in de bedrijfswagen van mijn man heeft géén taal-, maar wel politieke perikelen. Hij vraagt ons voortdurend om links aan te houden – ook als er maar één baanvak is en we nergens links kúnnen voorsorteren. Hij lijkt een overtuigde socialist. 

Afrikaanse rit

Mijn man trekt zich intussen niets meer aan van die vreemde gps-kronkels. Integendeel, hij maakte het onlangs zelf nóg erger … door zijn gps in te stellen op Afrikaans. Waardoor we nu horen: continue reguit oor teerpad en neem die volgende afdraai.
Fantastisch!