Zaakvoerder Wim hamerde erop tijdens zijn jongste State of the Union: duidelijke, verzilverde offertes zijn goud waard - ook voor Schrijf.be. Wim sloeg natuurlijk de nagel op de kop, want ondubbelzinnige tekstafspraken vrijwaren u en ons van onaangename verrassingen.

Toch dagdroom ik wel eens van een klant als die van Simon Carmiggelt …

Deze Nederlandse columnist schreef voor het plezier óf de centen af en toe ook een reclametekst. Maar aan klare offertes had hij duidelijk een broertje dood. Zo leverde hij op een dag zes advertenties tegelijk aan een klant. Die vroeg hem of het klopte dat hij de vorige keer hiervoor honderd gulden gekregen had. Ja, knikte de schrijver afwezig. Te laat schoot het hem door het hoofd dat hij eigenlijk honderdvijftig gulden voor ogen had, vijfentwintig gulden per tekst. Zonder verpinken legde zijn opdrachtgever daarop zes biljetten van honderd gulden op tafel.

Van een bofferte gesproken!

Weer een mooi woord geleerd bij een klant. In een mailtje werd me gevraagd of de velden van een formulier geprepopuleerd waren. Geprepopuleerd? Ik fronste de wenkbrauwen. Velden die al … voorbevolkt zijn? Aan mijn geestesoog trekken grote groene weiden voorbij, waarop een prepopulatie embryo’s rustig ligt te soezen in het voorjaarszonnetje.

Helaas. Het betekent blijkbaar dat de velden gewoon … al ingevuld zijn. Ik ben weer een woord wijzer. Hebt u dus copywriters nodig om uw witte bladen te prepopuleren? U weet ons wonen!

Vrijdag was er een pientere Clijsters-fan aan de slag.

Want zaterdagmorgen straalde deze raamaffiche een kersverse bruid tegemoet, toen die zich aan de hand van ‘haar’ Bert in een Antwerps kerkportaal door de erehaag worstelde. 

Wélke Kim hij aan de haak sloeg? Onze Kim, natuurlijk!

1. Hij kon verhinderen dat de top 5 niet volledig rood kleurde. Hij kon verhinderen dat de top volledig rood kleurde.
   Deze schrijf.beter behandelt linke wolfijzers en schietgeweren in het leven van een copywriter en bij uitbreiding iedere schrijver. Kiki en ik, de twee eindredacteuren van Schrijf.be, moeten telkens opnieuw zelf even nadenken en dan vallen de fouten weer op. Maar ze leiden altijd tot twijfel. Vaak heeft het te maken met dubbele ontkenning. Je loopt in deze vijf gevallen het gevaar, dat je telkens precies het tegenovergestelde zegt van wat je eigenlijk bedoelt. Dus toch maar even kijken!
    
2. Het is niet ondenkbeeldig dat ze nog andere Grand Slams wint. Het is niet denkbeeldig dat ze nog andere Grand Slams wint.
   Niet + on- = dubbele ontkenning, dus een bevestiging.
    
3. Maar ook de rol van de financieel directeur kan niet onderschat worden. Maar ook de rol van de financieel directeur kan niet overschat worden. Of: De rol van de financieel directeur mag niet onderschat worden.
   Een moeilijke en natuurlijk afhandelijk van de betekenis: hier was bedoeld dat de financieel directeur echt een heel grote rol had gespeeld.
    
4. Ik ben niet het minst onder de indruk van die bedreigingen. Ik ben niet in het minst onder de indruk van die bedreigingen. 
   Als je wilt zeggen ‘geweldig onder de indruk’, dan is het ‘niet het minst’. Wil je zeggen ‘helemaal niet onder de indruk’, dan is het ‘niet in het minst’. Niet gemakkelijk, wel moeilijk uit elkaar te houden  
    
5. Onmeedogenloos besliste hij over het lot van de kandidaten. Meedogenloos besliste hij over het lot van de kandidaten.
   Dit is natuurlijk een echte klassieker. Die kreeg ik al mee in de lagere school. En toch komt deze fout nog altijd vaak voor. Om mededogen mee te krijgen …

Ik heb een tweeling van zeven. Vooralsnog hebben ze geen abonnement op De Standaard der Letteren. Dat heeft zijn voordelen. Zo mag ik bijvoorbeeld nog altijd het boek kiezen voor onze avondlijke voorleessessies.

Oma Vertelt

En ik zal iets bekennen: moderne jeugdliteratuur is niet aan mij besteed. Al die echtscheidingen, getroubleerde relaties en moeilijk te verwerken overlijdens. Neen. Qua lectuur voor het slapengaan, grijp ik lekker terug naar Mijn Klassiekers. Boeken die mij – in een heel grijs verleden – verliefd deden worden. Op de verbeelding. Op de wereld in je hoofd. Op de kracht van verhalen.

Mijn ukken en ik hebben dus al heel wat tijd in Zweden doorgebracht – met Michiel op de Hazelhoeve en bij de kinderen van Bolderburen. We hebben een chocoladefabriek onveilig gemaakt. We deelden stompen op neuzen uit met Agnanus en Chlotarius en Alcestus en Odo.

Sukkels

En afgelopen week hebben we een meisje leren kennen, dat Floddertje heet “omdat ze altijd vuil was en altijd vol vlekken zat”. Nog een bekentenis? Jip & Janneke vind ik maar brave sukkeltjes. Floddertje is mijn heldin.

En hoera, ze scoort ook bij mijn ukken. De zin: “Dat is mijn kind niet. Wat u daar hebt is een afgekloven pruimenpit.” wordt hier ten huize een stuk of tien keer per dag gebezigd. (Iets voor een volgende lees.be, Kim?)

Maar gisteren liep het mis.

Tine trouwt

Het verhaal was nochtans weer heerlijk. Floddertje gaat naar het huwelijk van haar buurmeisje, Tine. Maar ze vindt de lijn van haar hondje Smeerkees niet. Dus neemt ze het lint van de schrijfmachine. En natuurlijk raakt dat  lint verwikkeld rond de hagelwitte jurk van de bruid … (Wees gerust: het loopt goed af.)

Stilte na de voorleessessie.

Vreemd? Geen gegier. Geen geinige commentaren. Niets. Ik hoor de zevenjarige hersenen kraken. En dan plots een stemmetje uit het bovenste stapelbed:

“Mama, wat is een schrijfmachine?”

Kinderliteratuur 2.0

Misschien moeten de heren en dames uitgevers maar eens naar Ilse bellen? En enkele copywriters aan het werk zetten? Voor de versie 2.0 van de klassieke kinderliteratuur. Een schrijfmachinelint wordt dan bijvoorbeeld een inktpatroon van een printer.

Alleen: hoe maak je daar een hondenlijn van?