Ik ben een poema. Toch volgens De Standaard van 7 maart. Na de YUPpy, de DINKy en de Metroseksueel weer een term die een maatschappelijke trend moet duiden. Ditmaal die van vrouwen met een (veel) jongere partner.

Wrede vrouwen

Nu is mijn vriend een tikje jonger dan ik. Toch kan ik me moeilijk identificeren met het stoer en sexy klinkende woord poema. De gedachte erachter is namelijk dat je als vrouw een weerloze prooi besluipt, bespringt en … verscheurt.

Weerloze mannen

Komaan! Ik zit mijn vriend niet achterna met geslepen nagels en aangescherpte tanden – enfin, toch niet dagelijks. En hij is allesbehalve een prooi – want zeker geen ziek, kwetsbaar of jong lid van de kudde. Of een speelbal in de klauwen van een genadeloze katachtige (tot voor kort heette zo een jongere man nog een toy boy, godbetert).

Beestenboel

En verder: jakkes! Want naar een man met een jongere vrouw kraait geen haan. Tenzij het leeftijdsverschil tussen hen grootvaderlijke allures aanneemt. Dan toch liever een vleesetende poema dan een vegetarische oude bok.

Ezeltje-strekje?

Met mijn vriendin bespreek ik de zin van het leven, de omvang van de kosmos en het nut van relaties. Zij is weduwe en heeft de kaap van middelbare leeftijd al een tijdje gerond. Ze zegt dat ze niet meer gelooft in een toekomst met een man. Ik vertel haar over het artikel. Ze schampert: “Jonge mannen die op stap gaan met oudere vrouwen? Gratis? Volgens mij zijn ze eerder uit op een poenma.”

Ik zwijg. En blijf stilletjes, stiekem en koppig in de naamloze liefde geloven.

Ik beken: ik heb Boons De bende van Jan de Lichte nog niet gelezen. Het boek ligt klaar – vers van de bib – op het tafeltje naast mijn schommelstoel, vlak bij mijn boekenrek. Daarop staat wel een andere Boon: De Kapellekensbaan. Maar ook dat heb ik nog niet gelezen. Het staat er, omdat ik graag boeken verzamel.

Ik kreeg goesting in Boon door Louis van Dievel. De Pruimelaarstraat las ik in een recordtempo, net zoals zijn laatste boek Een familiegeschiedenis, grotendeels verzonnen en danig opgesmukt. Die ondertitel alleen al …

Maar niemand doet beter dan Felix Timmermans met Pieter Bruegel, zoo heb ik u uit uwen werken geroken. Wat een titel, wat een boek – het pronkstuk in mijn verzameling. Een tweede druk, met linnen kaft, een handgeschreven voorwoord en tekeningetjes van de schrijver zelf. Hij schonk het op 7 september 1928 aan Jef Crick, een vriend van mijn ouders. En via hen staat het nu op mijn boekenrek.

“Waarom lees je niet eerst De Kapellekensbaan?” vroeg dochter Rosanne in de bib. “Ah,” zuchtte ik, “de letters zijn veel te klein.” “Koop dan een nieuwe leesbril”, antwoordde ze lucide. Nu heb ik géén probleem met de komst van mijn leesbril. Dat vertelde ik vroeger al eens. Maar een tweede leesbril op amper één jaar tijd? Dat gaat te ver. “Ik weet wat je moet doen”, glunderde Rosanne. En ze troonde me enthousiast mee naar de afdeling Grootletterboeken. Kinderen zijn soms zo gemeen.

1. Het saldo betaalt hij in een of meer schijven in functie van naargelang van de winstontwikkeling.
   ‘In functie van’ is een leenvertaling uit het Frans. ‘Naargelang van’  is een van de alternatieven. ‘Met het oog op’ of ‘op basis van’ kan ook.
    
2. Straks ga ik op met pensioen.
   Het is nog waar ook, maar ik ga met en niet op pensioen. Juist, weer een weetje.
    
3. Dan krijg je een korting van 5 euro op je drie eerste eerste drie facturen.
   In dezelfde categorie of reeks kan er maar één de eerste zijn. Heb je verschillende categorieën of reeksen? Ja dan, en dan alleen, kun je telkens een eerste hebben. En in dat geval kun je dus wél spreken van de drie eerste (voor zaken) of de drie eersten (voor personen).
    
4. Wij willen dit echt waarmaken en zetten ons keihard in vanuit het ene, echte ordewoord de ene, echte leuze (of het ene, echte motto): preventie.
   ‘Ordewoord’ is nog een leenvertaling uit het Frans. Andere mogelijkheden zijn: kernwoord, devies, slogan.
    
5. Bij dit soort ketels ligt de temperatuur hoger dan 120°C dan 120 °C.
   Er moet een spatie tussen het getal en graden Celsius staan.
    

“Als u niet kunt pinnen, loopt u toch gewoon langs de flappenautomaat!”

Pinnen? Flappenautomaat - ja, zelfs: flappentapper? Ik geef toe dat ik die woorden nog nooit had gehoord – tot vorige zondag, net over de Nederlandse grens. Maar het bekt wel lekker. Alvast lekkerder dan het Vlaamse ‘Bancontact‘. Want hier kreeg de flappentapper uiteindelijk de naam van het bedrijf dat zijn flappentapperconcurrenten de markt uit kegelde.

Ik verzamel schrijfmachines. Af en toe, als de Schrijfbe’ren maar lang genoeg aandringen, verkoop ik er eentje. En dan doet het deugd als een van mijn oogappels – de schrijfmachines, bedoel ik - op de juiste plaats terechtkomt.

Arsène Goedertier achterna

Gisteren was het zover. Mijn bloedrode Royal portable kwam in handen van Chris Noppe. Een man die koortsachtig speurt naar de Rechtvaardige Rechters, het zijpaneel van het Lam Gods-drieluik van de gebroeders Van Eyck. Dat werd in 1934 gestolen uit de Gentse Sint-Baafskathedraal, waarna een zekere Arsène Goedertier er losgeld voor vroeg. Dat kreeg hij nooit, en sindsdien blijven de Rechters spoorloos. En blijven de speurders … speuren.

Dreigbrieven

Wat mijn rode Royal hiermee te maken heeft? Het was op eenzelfde machine dat Goedertier zijn afpersbrieven typte. Hij huurde ze in Gent, waar de politiespeurders ze na zijn dood ook terugvonden, in een bagagekluis van het Sint-Pietersstation. En ze gebruikten ze nog jaren op het politiebureau, dat geen schrijfmachine bezat …

En Chris Noppe?
Die was in zijn nopjes met mijn, euh … zijn Royal!