…

Pssst. Graag even stilte voor een eresaluut aan het beletselteken. Het trefzekere triumviraat dat een tekst ademruimte geeft. Drie puntjes om spanning op te bouwen. Of net een rustpunt in te lassen. Drie pietluttige puntjes, maar vaak hoogzwanger van betekenis.

“Nonsens”, vindt Umberto Eco.  Want een slechte schrijver herken je aan het veelvuldig gebruik van het beletselteken, schreef hij in Op reis met een zalm. Wel, daar zuig ik geen puntje aan. Zoals een goed gesprek af en toe schreeuwt om een moment van stilte, kan een goede tekst niet zonder …

Onze eindredacteur Marcel liet ons net apetrots de eerste cd van zijn zoon Geert horen. ‘Buurman’ heet zijn groep. U nog niet bekend? Doe er dan iets aan, of u mist tekstpareltjes op een poppy deuntje,
afgewisseld met ingetogen nummers.

Wat dacht u van:

Met zijn vinger in de lucht keek hij omhoog.
Hij zei: “Zie jij die kleine ster daar staan, vlak naast de volle maan?
Het is de plaats waar vanaf vandaag Rocky woont
en Rocky was mijn soulmate eerste klas.”
Ik keek eerst nogal verbaasd in de man z’n rood doorlopen ogen,
maar ik volgde dan ‘t verlengde van zijn uitgestrekte arm.
“Rocky komt altijd terug”, probeerde ik mijn metgezel te troosten,
“Rocky komt altijd terug.”

Ook verkocht?
Dan wordt u zeker mijn buurman bij hun volgende optreden.

Neologismen zijn leuk én nuttig. Zij verlevendigen onze taal, verfrissen de teksten en zorgen voor nieuwe drukken van woordenboeken. Alleen … hoever mag je hierin gaan? Dit weekend krabde ik me achter de oren bij dit verontrustende bericht in De Morgen: “De geruchten over faillissementen van GM, Ford of Chrysler worden met argusoren gevolgd.”

Het oor wil ook wat?

In de Griekse mythologie is Argus een reus. Omdat hij honderd ogen op zijn lichaam heeft, ziet hij echt alles. Volg je iets met argusogen, dan houd je de boel nauwlettend in de gaten. Over de oren van de reus, wordt in het hele verhaal niet gerept. Mag je hem dan argusoren aannaaien, louter op basis van geruchten? Of kijk ik nu te veel met argusogen naar die oren? Ik ben een en al oor!

Mijn arme collega’s. Afzien: dat doen ze met mij! Ik heb namelijk een paar ongewone hobby’s. En ik gebruik hen als proefkonijnen. Letterlijk: ik doe bijvoorbeeld niets liever dan in mijn keukentje met potten en pannen staan zwaaien. De probeersels? Die worden de volgende dag – onder zachte dwang – aan de Schrijfberen gevoederd. Hazenpaté, boletenmousse, … eten zullen ze. Alleen voor zwáre allergieën breng ik nog net begrip op. Zijn we ooit gesloten ‘wegens onvoorziene omstandigheden’? Dan weet u wie de doden op haar geweten heeft.

Werkvloer – dansvloer

Nu, koken is nog niet zo’n ongewone hobby. Maar sinds kort volg ik ook lessen Argentijnse tango. Heel leuk, voor mij toch. Mijn danspartner daarentegen lijdt eerder dan dat hij leidt. En ook Ilse moest eraan geloven. In volle ochtenddrukte wou ik haar absoluut de basispassen leren. Ik stond erop. Helaas ook op haar tenen. De andere collega’s houden zich nu krampachtig vast aan hun bureau, als ik weer een nieuwe pas heb geleerd. Met een bange blik.

En garde

En nu heb ik weer wat nieuws gevonden. Ik heb net een proefles achter de rug van een sport die me bijzonder bevalt. Ik heb nog twee proeflessen te goed, en daarna is de kans groot dat ik besluit het echt te leren. Maar dan ben ik waarschijnlijk verplicht thuis te werken. Om veiligheidsredenen. Ik wil namelijk leren … schermen. Hier komen de arbeidsongevallen!

Nu de Antwerpse boekengekte is bedwongen, moet ik iets opbiechten … Ik ben niet zo belezen. Dat kan tellen voor een schrijfbeer, niet? Flinterdunne poëziebundels of grofgesneden romans? Neen, ik heb er weinig kaas van gegeten. Hebt u hem? De literaire knipoog naar Elsschot? Ik moest zijn naam wel even googelen om zeker te zijn van de spelwijze. Zegt genoeg, niet?

En toch vreet ik lettertjes. In de krant, in de boekskes, op internet. Maar mijn echte passie … die drijft mij vooral naar tekstballonnetjes.

Vroaaarrr

Zoals ieder joch verslond ik stripverhalen. Alleen ontgroeide ik de mannekes nooit echt. Strips waren er altijd. Een voorbeeldje? Ploeterden mijn medestudenten voor hun licentiaatscriptie op de vertaling van barokke biografieën? Dan droomde ik weg in de stripbieb met een album op de schoot. En maakte ik doorwrochte analyses over de universaliteit van termen als vroaaarrr, grmbl en kabooom.

Wolkjes

Ik droom nog altijd graag weg in wolkjes. Alleen doe ik het nu iets sjieker in graphic novels of beeldromans. Al blijft ook de nieuwste Robbedoes verplichte literatuur. Antwerpen boekenparadijs? Dan ligt het walhalla voor stripsfreaks als mijn maatje Bibberkopf en ik in het Franse Angoulême. Waar volgend jaar de Vlaamse strip trouwens de honneurs waarneemt.

Geboekt? Nah, doe mij maar gestript.