De allerliefste schrijfmachine in mijn verzameling? De Olivetti Ico Simplex uit 1934. Omdat hij van mijn grootmoeder was, Tine Van Rompuy-Janssens. Een begenadigde toneelschrijfster en librettiste van volkse operettes.

In 1934 schuift ze haar gigantische Underwood 5 aan de kant. Ze ruilt hem in voor deze modieuze Ico, de eerste draagbare machine van Olivetti.

Geraffineerde art deco, diepglanzend zwart als de nacht. De bijbehorende reclameposter is van de hand van Bauhaus-kunstenaar Schawinsky.

Maar het Italiaanse raspaardje dat in Begijnendijk, een dorpje in Brabant (België), terechtkomt, wachten barre tijden. Want decennialang kreunt het onder grootmoekes betonnen aanslag met twee wijsvingers.

Daveren doet de werktafel, daveren doet het huis, wanneer zij haar libretto’s eindeloos overtypt voor de toneelkringen – tot in Zuid-Afrika toe.
Hierbij drijft ze het rekvermogen van de machine tot het uiterste met millimetersdikke sandwiches van witte vellen en zwart carbonpapier.

Honderdvoudig spoort ze in latere jaren de plaatselijke toneelverenigingen aan, om meer aandacht te besteden aan de toneelwerken van eigen bodem. Al die tijd geeft de Olivetti geen krimp. Op één typearmpje na, dat met uiterste voorspelbaarheid weigert terug te keren naar zijn ‘halve maan’. En tienduizenden malen door de wijsvinger van mijn grootmoeder in het gelid wordt geroepen.

Grootmoeke is er al een tijd niet meer. Maar haar schrijfmachine, die ik hier op kantoor koester, is de stille getuige van haar talent.

Vorige vrijdag ondernam ik met Wim een ambitieuze sessie tooghangen. (Jaja, gewérkt dat er hier wordt, u hebt er geen idee van.) Halfweg de avond was het gespreksthema plots de opstelletjes die we vroeger voor school schreven. Ik had er ergens nog een paar liggen, herinnerde ik me. “Meebrengen”, beval Wim.

Geslaagd

Na een stevige zoektocht stootte ik op een beduimeld bundeltje papier. Van het schooljaar ’94-’95. Met de gekste opstelletjes: over hoe ik een astronaut was, en op het punt stond om op ruimtemissie te vertrekken. Over uilskuikens in een kerktoren. Over een hond die zijn baasje redde door een agent in het been te bijten. Aan fantasie geen gebrek. Maar plots stootte Wim op een fout die ik … nog altijd maak. Met de regelmaat van de klok.

Gebuisd

Ik vergeet haast altijd getallen in een tekst voluit te schrijven. En daar stond het, blauw op wit: “Een raket zou binnen 3 uur vertrekken naar het dichtstbijzijnde zwarte gat.” Met een streng rood uitroepteken van de leerkracht Nederlands ernaast, en de 3 heftig onderstreept. Een paar regels verder deed ik het weer: “Ik schreeuwde tegen 2 vogels die me vreemd aankeken.” Onderaan op het blad stonden de zinnetjes in het groen opnieuw geschreven. Een beetje bibberig, en dit keer wél met de getallen voluit.

Hardleers

Maar ik heb duidelijk nooit uit mijn fouten geleerd. Nog altijd beloof ik lezers 10 goede redenen om een product te kopen. Of beweer ik dat een machine 3 keer zo snel werkt als die van de concurrentie. Gelukkig kruipen Wim en Marcel dan in de rode pen. En voel ik me weer eventjes … 12.

Ik nam een kijkje op een website met medisch materiaal. En verslikte me in mijn koffie. Ze verkochten er – hou u vast – pedometers. Pedometers! Een apparaat om te kijken hoe erg het is gesteld met je pedofiele neigingen? Dat kon toch niet. Gelukkig bleek het om een onschuldige … stappenteller te gaan.

Freud op kantoor

En gelukkig ben ik niet de enige op kantoor die vreemde gedachten associeert. Toen ik verschrokken uitriep dat ik een website met pedometers had gevonden, opperde Elke: “Ha, om te zien hoe klein de patiënt geschapen is!” Stomverbaasd staarde ik haar aan. Blijkbaar had ze penometer verstaan. Me dunkt dat Freud zich prima zou vermaken in ons gezelschap …

Een bestelbon van een Nederlandse klant valt in onze postbus – de échte, niet de elektronische. En blijkbaar stempelt TNT Post af volgens de inhoud van de brief.

Want wat prijkt er op de postzegels?
“schrijven zegt meer”! Bedankt, TNT, partner in crime.

Tijd om nog eens een blogje over mijn bouw te plegen …

“Vandaag worden de bierbakken geleverd!” De metselaars wreven zich in de handen tijdens de ochtendbriefing. Ik wreef de nacht uit mijn ogen en keek ze paniekerig aan. Bierbakken? Nu, ik ben heus niet vies van een pils of een abdijbiertje. En niets zo deugddoend als een werkmanspintje om een dag hard labeur door te spoelen. Maar de meervoudsvorm verontrustte me.

Ladderzatte stelling

Bezopen betonmolens en tipsy truwelen: help! Ik zag mijn bouwwerf al verworden tot één groot bakstenen bacchanaal. Met dubbele tong eiste ik een verklaring. De uitleg was gelukkig ontnuchterend. Bierbakken staan in bouwvakkerstaal voor grote betonblokken. Ongeveer de grootte van een bierbak. Zoals Fidel hieronder demonstreert.