Onze Marcel was jarig. Dus belden Ilse, Elke en ik hem op, en zongen we happy birthday voor hem. Compleet met drie hysterische ‘Hiephiephiep? Hoera!”s op het einde. De arme man werd er zowaar helemaal stil van. Totaal overdonderd was hij, door dat zingende vrouwvolk. En dan opperde hij voorzichtig dat Schrijf.be nog altijd een zangbureau kan worden, als het ooit geen schrijfbureau meer wil zijn. 

Ik zie het al voor me. Zo’n direct mailing wordt meteen wel héél direct als ik hem voor uw klanten zing. Al moet ik er niet aan denken dat ik een opdracht binnenkrijg voor een jaarverslag …

Deze boodschap las ik vorige week op een elektronisch informatiebord aan de rand van een groot evenementenplein:

Verloren gelopen kinderen gelieven zich te wenden naar de EHBO-posten.

Hoe oud moet je zijn om deze draak van een zin te lezen én te begrijpen? Je krijgt precies zes seconden leestijd.
Dat moet toch doeltreffender kunnen? Ik stel voor:

Mama kwijt? Hard huilen!

Het is zover: vandaag krijg ik mijn nieuwe bril. Een leesbril! De opticien kijkt me meewarig aan, en schudt zijn hoofd . “Trek het je niet aan”, zucht hij meelevend. “Je bent niet de enige …” De oogarts deed ook al zo vreemd, toen hij een week geleden de oorzaak van mijn hardnekkige hoofdpijn ontdekte: “Het is de leeftijd.”

Ten eerste: er is niets mis met mijn leeftijd

Ik ben 46 jaar, een heerlijk tijdsscharnier om in te leven.

Ten tweede: er is niets mis met een leesbril

Ik vind het een fantastische uitvinding. Een opwaardering van het leesritueel. Een hommage aan het boek. Een uitvergroting van het verhaal dat ik lees. Een heldere kijk op die andere wereld. En een houvast in mijn woelige dagorde. Vroeger ging ik zitten en las. Vijf zinnen, dan sprongen mijn gedachten al op een ander thema. Want … de soep kookte over. De hond wilde buiten. De postbode passeerde. Het nieuws begon. Nu ga ik zitten en ik lees. Wat er in de wereld rondom mij gebeurt, dat zie ik niet meer. Daarvoor heb ik een andere bril nodig.

Voortaan zijn we met zin drieën: mijn boek, mijn leesbril en ik.

Mijn dochter is nog net geen drie: hét moment om de wereld en al zijn gekke eigenschappen te ontdekken. Neem nu de mensen die erop rondlopen. Doen ze precies alsof zij begrijpen hoe de zaken in elkaar zitten. Daarbij durft Bauke haar vraagtekens te plaatsen. Hoe? Door pienter bedachte theorieën te lanceren en af te wachten hoe de mensheid die stellingen beantwoordt.

Sokken uit

De laatste hypothese borrelde bij haar op na een relatief lange nazomerwandeling. Ze had flink meegestapt en liet zich daarom uitgeteld op de zetel vallen. Tijdens een laatste krachtinspanning hief ze haar voeten op en vroeg me: “Mag ik schoentjes uitdoen, alstublieft?”

We waren eigenlijk van plan om nog ergens wat te gaan eten. Dus stelde ik voor om ze nog even aan te houden. Maar dat was buiten Bauke gerekend: “Schoentjes uit! Nu! En sokken ook.” Zo vastberaden: ik wilde wel eens weten waarom nu ook die sokken per se uitmoesten. Bauke: “Omdat mijn voetjes helemaal nat zijn, want mijn sokken zweten.”

Tja, wie ben ik om die logisch opgebouwde stelling omver te halen …

PS Met een vers paar sokken was het probleem volgens Bauke opgelost: “De nieuwe sokken hebben de hele tijd in de kast geslapen. Die zijn niet moe. En zweten dus niet.”

Mijn internetbridgepartner Thea is Nederlandse. Dat zorgt soms voor verwarring of onbegrip.

Gisteren kwam de vraag: ‘Hij heeft een stuk in de voet – wat betekent dat?’ Thea’s man kijkt naar alle politiefeuilletons en thrillers op de Vlaamse zenders. Dus ook Witse, met zijn Vlaams-Pajots dialect.

Gelukkig zat mijn vrouw ook te kijken – het ging inderdaad over een man met ‘een stuk in zijn voeten’. Boven de Moerdijk situeert dronkenschap zich een eind hoger: ‘een stuk in de kraag’. Van ‘zatte voeten’ hebben ze er nog nooit gehoord. Zelfs Onze Taal niet. Al vermeldt hun website wel varianten die in de buurt komen: zich een stuk in zijn botten drinken, een stuk in zijn laars drinken.

Het uiteenlopende taalgebruik blijft als de zatheidsgraad fors verhoogt. Een Vlaming is dan poepeloerezat, een Nederlander valt uiteindelijk ladderzat van de stellage. De Vlaming blijft, zelfs dronken, pal bij zijn stelling (-:)): ‘Geen Hollander die mij ooit onder tafel drinkt.”