Tuinfeestje bij mijn maatje Jan. Zijn gezin vertrekt eerstdaags op vakantie. Bestemming? Gamishpatish!, kraait de kleine Emile. Ik breek me het hoofd. Een verscholen deelstaat van India? Of een Welsh walhalla voor gameverslaafde peuters? Papa verduidelijkt. Emile gaat bergen beklimmen in het Oostenrijkse Garmisch-Partenkirchen. Aha! De rest van de avond maken we Emile plagerig warm voor een wel héééél lange glijbaan.

Vrije associatie. Sigmund Freud wist al dat het goed is voor de geest. En ook ik ben er fan van. Heb ik even geen inspiratie? Dan grabbel ik mijn collega’s bij hun nekvel en laat ik ze mee brainstormen. We roepen het eerste dat in ons opkomt, en bouwen vrolijk verder op elkaars hersenkronkels. Tot we bij die ene baseline of woordspeling komen die we zoeken. Of tot we … de kluts kwijtraken.

Storm in een glas water

Want soms loopt het fout. Zoals daarnet. Een klant wou een zin waaruit je kon afleiden dat zijn zaak met tafeldecoratie was vernieuwd. Dus trommelde ik de collega’s op. We begonnen bij messen en vorken. Gingen dan verder over tafels. Plots opperde iemand iets van tafeltje-dek-je. U weet wel, en dan ezeltje-strek-je. Van het een kwam het ander, en even later waren we aan het brainstormen over … ezels. Het resultaat? Een zin die alleen geschikt was voor een nieuwe kinderboerderij. Of hoe collegialiteit en efficiëntie niet altijd hand in hand gaan.

Op elkaars schoot zitten, bevordert de teamgeest. Toch is het moeilijk copywriten in die positie.

Daarom verhuist Schrijf.be over enkele maanden vanuit dit huurkantoor waaruit we zowat barsten.
Om een kilometer verder neer te strijken in een koopduplex.

Kantoor in Mechelen te huur

U kent dat: nu de kogel door de kerk is, trappelen we van ongeduld om onze dozen in te pakken. Daarom staat ons huidige kantoor te huur: het is vrij vanaf 1 januari 2009. Aarzel niet om www.kapaza.be/Immo/Te_huur_Antwerpen/11117116/ door te geven aan geïnteresseerden!

De e-mailing van Aquarelle zorgde vanmorgen even voor kortsluiting in mijn bovenkamer. ’41 rozen zijn 10 bloemen’, las ik.

Nu ben ik geen rekenwonder, dat is algemeen geweten, maar dit leek me niet te stroken met de aritmetica die een wanhopige pater mij ooit in de Grieks-Latijnse poogde bij te brengen. (Lekker, wat oubollige woordjes van onder het stof halen!)

En ik geloof niet dat genmanipulatie al in staat is tot deze wonderbaarlijke vermenigvuldiging der bloemen.

Bovendien, met wat goede wil en rekenwerk snap ik het nóg niet. Want 4 euro winst verhoudt zich toch niet tot 31 euro, als 10 bloemen winst tot 41?

Help me uit de nood!

“Laten we de proef op de som nemen”, knorde pater-leraar dan.
Idee! Als ú nu eens het boeket ‘Zonsondergang’ voor mij bestelt, dan leggen we uw betalingsgegevens naast mijn ‘ontvangstbevindingen’. En schenken we samen klare rekenkundige wijn. Deal? Mijn adres.

Een zaakvoerder maakt wat mee, zeker als het op sollicitaties aankomt. Rare snuiters alom, die zich de navel van de wereld wanen.

Toch behandel ik iedere sollicitant met respect, omdat hij zijn nek uitsteekt. Tot vorige week. Het mailtje van een collega(?)-copywriter was zo ‘over the top’ dat ik het u niet kán onthouden:

Geachte heer,
Waarom wil ik voor u werken?
Ik wil liever niet voor u werken.
Maar ik ben verarmendehand, en wil mijzelf verrijken.
Omdat schijtlijsters ijzer verbrijzelen.
En u weet niets af van taal.
Er staan zelfs taalfouten op uw website.
Maar laat ons geenszins afwijken van mijn doel.

De reden dat u mij zult laten werken voor het wankel bouwsel
dat u aan uzelf en uw lot verbindt, is eenduidig:
ik ben beter, wat uw vakgebied betreft.
Daarbij komt dat ik een huis wil kopen.

Ik heb niet veel goesting om te bewijzen dat ik kan schrijven.
Dat weet u nu wel.

De enige vraag die mij nu boeit is hoeveel u mij zult betalen
voor uw meest gevoelige opdrachten, die enkel in mijn handen veilig zijn.

Met vriendelijke groet,
(naam)