“Maak je gene zorgen. Ik stuur je straks mijn ebstanden door.”

Ik ken weinig dyslectische copywriters. Maar dystypische? Oh maar! Tekstslaven die op consultatie gaan bij hun rats. En daarna steevast in de arts zitten!

Het is niet zo erg als je woorden dystypt die niet door de spellingscontrole glippen. Die haal je er meestal uit. Maar oh wee als je mogelijk ebstaande woorden vormt

Ik denk dat ik de reden voor die hoge foutscore weet. Copywriters denken snel. En typen snel. Helaas, doet de meerderheid dat met twee – hooguit drie – vingers. En dan typ je in je haast vaker de ene letter voor de andere dan je tienvingervaardige collega.

Ik spreek uit ervaring. Een jaar geleden legde ik mezelf een cursus blind typen in vier uur op, en daar kunnen ze een goede copywriter gebruiken! De best renderende vier uur in jaren! Tekstcorrectie duurt maar een kwart zo lang meer! En je typt nog sneller ook.

Weet je wat ik hoop? Dat de onderwijsminister het advies volgt van de Stichting Schrijfontwikkeling en een verplichting invoert om alle kinderen in de lagere school blind met tien vingers te leren typen. Een nieuwe eindtrem op typfouten!

Conscience leerde zijn volk lezen. En … Vandenbroucke leerde het blindtypen?

Wims blog over Aline trof onbewust raak. Recht in mijn weke hart. U moet weten: Aline – het plaatje, niet het meisje – heeft jarenlang op mijn zolder gelegen. Ik kreeg de single van een vijftien jaar oudere oom, van wie ik nu vermoed dat hij ooit iets met een Aline moet hebben gehad. Soit, ik heb Aline eerst op mijn oranje plastic platenspelertje grijsgedraaid, en haar nadien oneerbiedig naar de zolder verkast. En daar, elle a disparu, samen met de platenspeler. Daarvoor was niet eens een onweer nodig.

Aline remix

Aline was helemaal uit mijn geheugen gewist, tot Wim haar gezichtje opnieuw in het zand tekende. Toen ik zijn blogtitel las, wist ik het meteen: Aline is back. En hoe! Op YouTube triomfeert zij in een bonte mix van uitvoeringen. Kiest u maar uit: de Hebreeuwse, Braziliaanse of originele Franse versie. Of hoort u haar liever met een klassiek, jazz of rockkleedje aan? Natuurlijk mag de remix-versie niet ontbreken, dé ultieme droom van elke zomerhit.

Tranen?

Weet je wat ik doe? Ik hol met mijn laptop onder de arm naar de zolder, en klik Aline daar nog één keer tot leven. Christophe schreeuwt: Aline! Pour qu’elle revienne.

Neen, ik heb niet geweend. Niet voor het plaatje, en niet voor het meisje. Ik heb overigens nooit een meisje gekend dat Aline heette.

Zou ze nog leven? Als ze nog leeft, la belle dame, mag ze me gerust mailen vanuit het bejaardentehuis. Ik wil best wel eens een kopje thee met haar drinken. Mét citroen graag, en als het kan: zonder Christophe.

Wat ik echt niet kan missen als copywriter? Mijn laptop, een pen, papier misschien? Neen: mijn kookwekker.

Zonder kookwekker

Ik was eens een paar dagen zonder. Toen ging ik tussen twee woorden snel de boontjes opzetten. En tussen de soep en de pattaten nog even een mail versturen. De gevolgen waren fataal: een fornuis dat zelfs poetsengelen Maria en Sien nog nooit hebben gezien, uitgekookte aardappelen, verbrande worstjes in een oververhitte pan, slechtgezinde kinderen en ontevreden klanten. Kortom: ik was ploetermoeder én ploetercopywriter.

Mét kookwekker

Vrouwen doen alles tegelijk? Ik niet. Als ik schrijf, dan schrijf ik. En als ik kook, dan kook ik. En vergeet ik al de rest. “Focus op één ding”, dicteerde ik onlangs nog de wet in een artikel voor Vision over evenwichtig leven en werken. “Zo bespaar je veel energie.”

Gelijk heb ik! Maar soms kan het niet anders. En dan is een kookwekker de ultieme oplossing!

Mijn verbeelding sloeg weer maar eens op hol. Ik herschreef een tekst over een kantoorgebouw. Halverwege stootte ik op: Verzekering alle risico’s (ook afstand van verhaal). Afstand van verhaal? Dat klonk poëtisch. En ik was gelanceerd.

Schrijfsprookje

Ik zag meteen een lekker ouderwetse schrijver zitten, op een zolderkamertje. Zo eentje die met een ganzenveer ellenlange manuscripten neerpent op al op voorhand vergeeld papier. Buiten is het donker en sneeuwt het, zijn kacheltje ronkt als gek. Zijn verhaal schrijft hij – uiteraard – bij kaarslicht. Het is een ontroerend verhaal, over hoop, liefde en dappere dingen. Hij zet het laatste punt op papier, en slaat zijn sjaal om. Dan trekt hij de winternacht in. Door het donkere bos, naar een huisje. De arme en – dat zie je aan de Disney-twinkel in hun ogen - ingoede bewoners doen open. “Hier,” zegt de schrijver, “ik doe afstand van mijn verhaal. Geniet ervan.” Hij duwt het bundeltje papier in hun handen. Dan verdwijnt hij opnieuw in de nacht, op naar het volgende verhaal. Het gezin stamelt  nog bedankt. Later die avond leest de brave pater familias het voor aan zijn vrouw en negen kinderen. En ze zijn gelukkig.

Geen verhaal

Maar nee hoor. Vergeet het. Afstand van verhaal is gewoon een oersaaie verzekeringsterm. Huurders en verhuurders kunnen bijvoorbeeld afstand van verhaal doen tegenover elkaar. Berokkent de ene de andere schade? Dan keert de andere zich toch niet tegen de ene. Nou moe. Weer een teleurstelling rijker.

Tijdens een vakantie komt een mens pas tot rust. Ook een eindredacteur! Hij praat dan af en toe. Wast zich regelmatig. Eet en drinkt op tijd.

Ja, hij denkt hier en daar zelfs na. Niet te veel en te lang: de overgang zou te bruusk zijn. Maar onder de druk en invloed van een mooie omgeving en een lieve partner komt hij ertoe belangrijke, existentiële vragen de revue te laten passeren. (De vorige zin is een vakantiezin: veel te lang, maar als de vakantie goed is, mag dat voor één keer …)

Verdieping

Zo flitste vorige week (tijdens een walsende rit over een van die immense, gladde, mooie, inspirerende Duitse autosnelwegen) een fundamentele vraag over het woord ‘verdieping’ door mijn oude hoofd. “Waarom zeggen wij in het Nederlands verdieping voor iets dat toch telkens hoger ligt? Waarom zeggen we niet gewoon verhoging?” Geef toe: ik was daar goed bezig op die Duitse racebaan.

Mijn omgeving verklaart me wel vaker voor gek. Maar ik moet zeggen dat ze deze keer nederig toegaf dat dit écht een goede vraag was. Een intellectueel gesprek ontspon zich over onze buren. Franstaligen omzeilen het probleem met étage, Engelstaligen met floor, Duitstaligen met stock. Alleen wij zoeken de problemen door onze huizen eigenlijk van op ons hoofd te bekijken of door het huis op zijn kop te zetten. Ik denk trouwens dat deze laatste twee opties een identiek resultaat opleveren …

Wikipedia

Weet u het antwoord op mijn taalverhipte denkoefening? Want ik heb het natuurlijk opgezocht, maar ik vind niet meteen een duidelijke verklaring. Wikipedia zegt dat het woord is ontstaan door een link met de derde dimensie van de bouwwereld: de diepte. Kan wel, maar waarom leggen wij dan alleen maar die link en anderstaligen niet?

Niet dat ik hiervan wakker lig. Alles voor de vooruitgang van de taalfilosofie, maar wakker liggen: no way! Toch zou ik het graag weten. Ik blijf zoeken en houd u op de hoogte.