Weet u wat ik heb gestudeerd? Filosofie! Ja, lacht u maar eens lekker. Dat is een heuse studierichting. Ik ben een gediplomeerde filosofe. En soms komt dat nog wel eens boven. Dan denk ik vijf betekenislagen te moeten ontwaren in één tekst. En raak ik helemaal de metafysische pedalen kwijt, door een woordje als ‘zijn’. Het zijn van de zijnden en zo, u kent dat wel. Maar het grootste probleem? Dat van vele (pseudo)filosofen: een vervelende voorkeur voor laaange zinnen.

Wolzinnen

Gelukkig zijn Wim en Marcel er, als mijn denken dreigt op te wollen. Zij scheren, trimmen, knippen en kappen mijn academische volzinnen. En maken er een normale, menselijke tekst van. Zoals daarnet. Had ik me toch weer een knoert van een zin geschreven. Met dan nog het lelijke ‘aangezien’ erin. Wims commentaar: “Zeg je ook ‘aangezien’ tegen je lief?”

Mijn lief

Hm, goed punt. Dat zeg ik inderdaad niet tegen hem. Tenzij ik opzettelijk gewichtig wil doen. Schrappen dus, die handel. Een tip voor alle filosofisch aangelegde zielen: denk aan uw lief als u schrijft. Dat helpt.

Ik ben een slechte automobiliste. Want een bange bestuurder. Rij ik sneller dan 70? Dan heb ik het gevoel dat de wagen met mij op stap gaat, in plaats van ik met hem. Autosnelwegen? Ik loop dagen nadien nog met pijnlijke schouders rond, omdat ik zo verkrampt achter het stuur zat. Kruispunten met een wirwar van pijlen? Ik kreeg al klamme handen, toen ik de vorige zin typte. Als u dan ook nog weet dat mijn auto tot voor kort een derdehands roestbakje zonder servostuur was, begrijpt u dat ik – om het maar eens voorzichtig uit te drukken – geen held ben op de baan.

Geringeloord

En toch moet daar verandering in komen. Want schrijfberen trekken vaak op pad. Voor briefings bij klanten, of om interviews af te nemen. Gisteren was het weer raak: ik werd naar een klein dorpje gestuurd, verscholen in de Antwerpse haven. Ik moest dus de Antwerpse ring op. Slik. Met de moed der wanhoop en de gps stortte ik me in het verkeer. Het was geen gemakkelijke klus. Onder andere omdat de gps besloot me de snelweg op te jagen richting … Brussel. Koos ik toch voor Antwerpen? Dan beval hij me bij elke afrit om die te nemen. Een mens zou van minder zenuwachtig worden. Maar gelukkig heb ik het avontuur overleefd. Zonder slachtoffers te maken.

Oefening baart kunst

Had u me vroeger verteld dat ik heelhuids van een tochtje op de Antwerpse ring zou terugkeren? Dan had ik u eens meewarig aangekeken, en zachtjes m’n hoofd geschud. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit. Misschien word ik, dankzij Schrijf.be, ooit wel een behoorlijke automobiliste. U mag me altijd laten oefenen door me uit te nodigen op een briefing. Maar weet ook dat ik u met veel plezier in ons Mechelse kantoor ontvang …  

Marketing is van alle tijden.
Op 14 september 1923 bokst Jack Dempsey tegen Luis Firpo. Een legendarische wedstrijd van zwaargewichten - ‘de wedstrijd van de eeuw’ werd beweerd.

Naast de ring volgen de journalisten de gebeurtenissen op de voet. De schrijvende pers tikt haar verslagen zelfs live op draagbare schrijfmachines. Tot Firpo zijn tegenstrever een venijnige ‘tik’ geeft. Hij katapulteert Dempsey uit de ring en in de persrij – boven op een Corona-schrijfmachine.

Dempsey schudt zijn dooreengeshakete hersenen op hun plaats en klimt weer de ring in met als opstapje … de Corona. En slaat wat later Firpo zowaar knock-out!

De Corona-marketeers slaan hier prompt munt uit met een reclamecampagne: “Dempsey knocked out Firpo, but he couldn’t knock out Corona!”

Dozen vol dagboeken bevolken mijn zolder. Ontelbare schriftjes met woorden in alle stemmingen. Soms gelukkige, meestal ongelukkige. Wanneer ik dramatisch wanhopig was - gebroken door liefdesverdriet of ontroostbaar door vriendinnenverraad.

Ik schreef om te schrijven, weet ik nu. Want lang niet alles was ook waar: de verbeelding aan de macht. Maar ik hield van de geur van het papier en de verse inkt van mijn woorden. Toen al.  

Ik wilde ooit eens al mijn dagboeken herschrijven. En ben er echt aan begonnen. Het moest een roman worden. Mijn vriendinnen kregen valse namen. Marhilde werd Lisa, Hilde Marijke. Dat schreef ik op een lijstje om niet te vergeten. Ik kreeg natuurlijk de hoofdrol.

Dat lijstje zit ook in een doos op zolder. Samen met een schriftje gedichten (een Werkschrift heette dat toen ik negen jaar was). En met een stukje boek: titel, dankwoord en achterflaptekst.

Ik kijk nooit meer in die dozen als ik op zolder kom. Maar ik weet dat ze er zijn. Ik bewaar ze voor als ik beroemd ben …  

Get focused! Stay focused. 
Het is wat een coördinator als ik acht uur per dag moet zijn.
Maar ook daarna laat de focus mij niet los.

Kijk, bekijk, get focused en ‘klik’ het staat erop.
Fotografie is mijn passie, obsessie, echte liefde.

Enkele jaren geleden vonden we elkaar. Stom toeval, maar liefde op het eerste (ge)zicht. En nu is Canon mijn trouwe partner. Mijn 40 D’tje staat altijd voor me klaar. Hij luistert en voelt met me mee - als een echte vriend.

In ruil verwacht hij shots uit een onverwachte hoek,
belichtingen en momenten die hem verrassen.
Sfeerbeelden waarvan hij in sluimerstand nageniet.
Zoals u nu