Zelfs tijdens een bedrijfsuitje kunnen we het niet laten. En vlooien we de menukaart na op spelfouten.
Deze keer viel mijn oog op de ‘sliptongetjes’. De ‘p’ in plaats van de ‘b’ zorgde voor algemene hilariteit. En voor voer voor deze blog – in de rubriek ‘Tenenkrullers’! Want tongetjes leven wel in het slib, maar niet in een slip? Toch?!

Wel, dat was buiten de waard gerekend. Want die kende zijn tongetjes – én Taalunieversum. Dat legt uit dat sliptongetjes zo klein zijn dat ze door de mazen van het sleepnet glippen, of slippen.

Onze vondst was dus niet meer dan een … slip of the tongue.

Ik zit met kleine oogjes voor mijn scherm. Nee, ik heb geen bril nodig. Ik ben gewoon een beetje moe. We zijn gisterenavond iets gaan eten met de collega’s. Tot … 2 uur. Tja, bij Schrijf.be wordt er hard gewerkt. Maar ontspannen we? Dan gaan we er ook helemaal voor.

Leven in de brouwerij

De avond begon op het terras van Grand Café Lamot. Vroeger een brouwerij, nu een congres- en erfgoedcentrum. En vooral een lekkerrrrr restaurant. We taxeerden voorbijgang(s)ters, namen idiote foto’s, lachten ons een kriek of vijf en genoten van de gekoelde rode (!) huiswijn. (bedankt, Wim )

Timemanagement

Daarna verlegden we ons actieterrein naar de Barramundo. Elke en Ilse haakten helaas af, maar Tom, Wim en ik gingen dapper door. Het werd later en later. En hoe straffer de cocktails werden, hoe straffer de verhalen. Tot we plots het hele terras voor ons alleen hadden. En mijn horloge op onverklaarbare wijze was versprongen naar half 2 …

Workaholics

We zijn dan maar wijselijk huiswaarts getrokken. Want zoveel overuren, dat kan niet gezond zijn. En vandaag? Zijn we allemaal weer netjes op post. De ene al wakkerder dan de andere. Wat een mens toch moet overhebben voor z’n job …

Zondagmorgen. Ik verslik me in mijn croissant.
Schuldige? De advertentie in de Zondagskrant van Lapperre, maker van hoorapparaten. Euh, excuseert u mij: PCA’s.

Voortaan schreeuwt de slechthorende bij de audicien niet meer om een hoortoestel. Dat is over & out. Passé. Is hij mee met zijn tijd, dan klikt hij een PCA achter, of in zijn oor – zijn Personal Communication Assistant, indeed. Mét hoofdletters.

Ik was nog even in de waan dat je bij Lapperre een heuse assistente van vlees en bloed kon inhuren. Zij beeldde dan de aan jou gerichte boodschappen in mime uit of toeterde ze in je hoorn. Maar dat is vast niet ‘hightech’ genoeg …

Ere wie ere toekomt: de tagline van Lapperre is wél een schot in de roos.
“Je ziet niet meer hoe goed je hoort”: knap!

Maar hierbij laat ik het, want ik moet nog even naar de supermarkt voor zes rollen Personal Wiping Assistant. Euh, ik bedoel: toiletpapier.

Net iemands dag gemaakt.

De persoon die ik aan de lijn had, moest mijn gegevens noteren. Maar hij struikelde over Schrijf.be (‘Schrijf-punt-b-e’). Het puntje tussen Schrijf en be bracht hem helemaal in de war. Hij dacht dat we Schrijfpunt B heetten … 

Plots had hij het door en kreeg ie spontaan de slappe lach. Die was zo aanstekelijk dat ik meteen ook gelanceerd was. En zo hebben we gezellig hikkend van het lachen een punt achter ons telefoongesprek gezet. Of hoe Schrijf.be onverwacht voor leuke momenten zorgt!

Schrijven is schrappen, schaven, vijlen, goochelen. Denken.
Het is voortdurend denken: zou ik hier een komma zetten of toch niet? En klinkt voortdurend niet beter dan constant ? Of zou ik het gewoon schrappen? Of nog: wat voegt dit woord, deze letter toe aan mijn tekst? Hoe zal mijn lezer – u dus – reageren?

Het is mijn passie, mijn werk, mijn ding. Maar ik ben toch blij dat ik ook een hobby heb. Een hersenloze hobby.

Meer dan leukigheid

Sinds een jaar of zeven pleeg ik wel eens een stukje improvisatietheater. Ah, dat kent u – van de televisie. Van de programmaatjes waarin radde woordkunstelaars leukigheidjes spuien. En dat is een beetje jammer. Want improtheater is zo veel meer dan leukigheidjes en grappen en grollen. Het is de kracht van de fantasie. Van de groepsdynamiek. Van het verhaal.

Bankovervallers en poëzie

Een paar jaar geleden zag ik tijdens het Leuvense Internationale Improvisatiefestival  True Fiction Magazine aan het werk. Ze kwamen op, kregen een titel uit het publiek (Riding the Horse) en speelden een uur lang. We maakten kennis met redneck bankovervallers, wier zoon eigenlijk een carrière in de schone letteren ambieerde. We zagen de avonturen van een mevrouw die in een satanisch leesclubje was beland. En we keken met open mond naar de rijke erfgename die nooit meer mocht paardrijden, als ze wou trouwen met de liefde van haar leven.

Er werd gemoord, gekust en gezongen. De drie verhaallijnen liepen door elkaar. Er was een begin, een midden en een einde. Het was perfect.

Hemels hersenloos

Zelf zit ik improgewijs zo ongeveer twintigduizend niveaus lager. Ons groepje gaf ooit een voorstelling in het buurthuis. Ja, die was uitverkocht. Maar dat kan ook zijn omdat de kaartjes gratis waren, de zaal maar vijftien man kon herbergen, en het publiek achteraf gratis drank was beloofd.

Neen, voor het applaus doe ik het niet. Waarom dan wel? Voor die enkele momenten dat ik erin slaag om niet na te denken. Dat lijkt zo eenvoudig. Maar het is het moeilijkste wat ik ooit heb geprobeerd.

Dus blijf ik trainen. Om die ene scène te evenaren, waarin ik de bediende van de koningin was, die ontdekte dat er een vlek ketchup op de baljurk van hare majesteit zat. En die uiteindelijk moest toegeven dat zij eerder die week samen met de koning had genoten van voetbal op tv. En van een pak friet met ketchup. In de baljurk van de koningin.

Ook in uw bedrijf?

Wilt u ook eens proberen uw hersenen uit te zetten? Het goede nieuws: er bestaan regels die u een eind op weg helpen. En – dat is het fantastische nieuws – u merkt al gauw dat die ook in het dagelijkse en professionele leven geweldig van pas kunnen komen. Hier alvast een voorproefje:

• Accepteren is de basis.
• Plan niets.
• Als je twijfelt, moet je het vooral doén.
• Wees spontaan in plaats van origineel.
• Laat je partner schitteren.
• Durf op je gezicht te gaan.

Aan de slag

Zo. Denkt u daarover maar eens na. En vooral: probeer daarna ermee te stoppen. (Ondertussen denk ik wel na over uw teksten.)