Thuiswerken heeft zo zijn voordelen: je kunt tomatensoep maken tijdens de werkuren. Ik vertel je graag hoe ik dat doe.

Tomatensoep met balletjes

De ajuinen zijn wat groot uitgevallen – drie volstaan. Een scheut olijfolie in de snelkookpan, ajuinen stoven. Tussendoor even mijn mail checken: verdorie, een dringende hulpmail van Cypres. Ik help Roel meteen uit de brand, en ruik verbrande ajuinen. Las ik onlangs niet iets over ploetermoeders? Snel terug naar de keuken. Vier blikken gepelde tomaten in de pot. Heb ik nog een selderstronk in de diepvries? De aardappel niet vergeten. “Anders dikt de soep niet“, hoor ik mémé2 zaliger nog zeggen. Mémé2 was mijn grootmoeder. Mémé1 die van mijn man. Waarom zij de 1 kreeg? Dat weet ik niet. Maar onze tomatensoep staat op nummer 1: dát weet ik wel!

De telefoon rinkelt: “Ja, natuurlijk. Neen, neen, ik doe het zo meteen.” Maintenant, tout de suite, heute noch … Maar eerst de snelkookpan van het vuur, of de boel ontploft. Mixen. Even weg van de wereld, want ik hoor niets: geen binnenkomende mails, geen telefoongerinkel. En dan, het moment suprême: de gehaktballetjes draaien. Een beetje peper, zout en paneermeel erbij. Af en toe verdwijnt er een balletje in mijn mond …

Oei, er wordt gebeld. Postpakketje met documentatie voor een nieuwe opdracht. Of ik even hier wil aftekenen? Mijn handen zitten onder het gehakt. Ik haast me terug naar de keuken. Twee katten op het aanrecht: vier balletjes minder. De schade valt nog mee. In de soeppot: vermicellilettertjes, drie vetarme kippenbouillonblokjes en de balletjes. Even goed laten doorkoken, en dan wat room erbij. Geen room in huis? Een flinke schep smeerkaas is even lekker! Hoog tijd om verder te werken.

Maar eerst een grote kop tomatensoep, met véél balletjes … 

PS Zin in meer lekkers? Surf dan naar www.tastebook.com. En laat je inspireren door mijn favorieten in Mieke kookt. Elke dag komt er een recept bij! Je kunt ook zelf je receptenboek samenstellen en met ons delen.

Bij deze richt ik de Unie ter Bevordering der Neologismen (de UBN) op. En bombardeer ik mezelf meteen tot voorzitster, directrice en zaakvoerster. Neologismen zijn leuk, maken een tekst spannend en verrassen de lezer. En zijn gewoon onvermijdelijk als je een beetje verstrooid bent, zoals ik. Mijn tien recentste ’vondsten’? 

1. Naamloze Genootschap (puur genieten)
2. Blaastenen (verwant aan eksterogen)
3. Wastgoedmarkt (de béste waspoeders)
4. Contract van onbetaalde duur (alleen voor vrijwilligers)
5. Vopy (ik ben een vapabele vopywriter)
6. A,, of Abb (mijn alter ego’s)
7. Septemer (de dertiende maand)
8. Kimoleter (als ik nog geen fokkie gedronken heb)
9. Kanooturen (alleen dan ben ik bereikbaar)
10. Hoogaardige producten (ze zijn zo lief meneer)

 En dit zijn zeker niet m’n laatste …

Voorzichtig suggereerde ik een klant vandaag een … tekstliposuctie. Omdat zijn brontekst – die ik aan het hertalen was – zo vet als een Michelin-mannetje in frituurolie was. Elke zin van zijn webtekst telde minstens drie vetgedrukte woorden. Die niet altijd even oordeelkundig waren aangedikt.

Het resultaat? Een tekst die bol(d) stond van vette letters die de lezersaandacht van hot naar her schreeuwden.

Veel vet = mager resultaat

Scalpel erin en wegzuigen dat vet, stelde ik de klant voor. Al formuleerde ik het natuurlijk net iets minder onbehouwen. Ik vroeg hem de tekst spaarzaam zijn vet te mogen geven. Om zo de kracht en scanbaarheid ervan te vergroten.

Vanmorgen weer een woord bijgeleerd. Ik wilde een donker broodje bij de bakker kopen, en zag een mooi exemplaar liggen. Roggeverdommeke heette het. Wat een leuke naam! Dat moest ik hebben. Het zou wel een verdomd stevig roggebrood zijn, dacht ik. Blijkt het een … rozijnenbrood te zijn.

Verdomme!

“Hoe groot is het belang van een naam?” vroeg mijn collega Ann zich recent af. Heel groot, lijkt me. Het verschil tussen een leven als Jan met de pet of een bestaan als kop van Jut. Zo bericht De Standaard van 10 juni over een Zweeds koppel dat na een ‘juridische veldslag’ de toelating krijgt om hun kind Lego te noemen.

Halfdronken aangifte

Dit is dus niet aan de postpartum-roes van de vader te wijten. Die na een nachtje feesten de ambtenaar van de burgerlijke stand olijk bestookt met de gekste namen. Zo’n vader kun je als kind later misschien nog vergeven. Of alvast begrijpen – toch na je eerste kater.

Haatdragend ouderpaar

Neen. Dan zal je deze mensen maar als ouders hebben. Die duidelijk toerekeningsvatbaar zijn op het moment dat ze je officieel naar een blokkendoos noemen. En die bovendien een gerechtelijk proces van maanden willen doorworstelen om je de rest van je leven voor paal te zetten.

Koffiepot en theekannetje

En dan valt een naam als Lego misschien nog mee. Maar wat dacht u van Ikea? Of Veranda. Volgens het artikel in DS zijn dat de namen die het net niet haalden. Gelukkig. Want het zal je naam maar zijn: Deurklinkie, Vlooike, Gamma of Weba. U ziet het. Inspiratie nodig? Bel gerust … We geven er graag een traumagarantie bij.