Af en toe gun ik mezelf een follietje. Dan schuif ik de woordenboeken opzij en lees ik een filosofisch boek. Vandaag is Ludwig Wittgenstein de gelukkige. Volgens deze Oostenrijkse wijsgeer kun je taal lezen als de plattegrond van een oude stad. Met kaarsrechte lanen vol oude beuken, smalle slingerstraten, zonnige terrasjes en hier en daar een doodlopende steeg. Oude patriciërswoningen staan oog in oog met nieuwbouwflats. Speelpleintjes in elke wijk.

Kijk, dat (her)ken ik. In die stad leven de schrijfberen. Wim was zo attent om ons te huisvesten in een licht en luchtig pand in de Leopoldstraat. Deze straat is niet genoemd naar Koning 1, 2 of 4 van België, zoals velen denken, maar wel naar de dichter Jan Hendrik Leopold. Wim koos precies die plek uit, opdat we ons er snel zouden thuisvoelen. 

Door het raam kijk je uit op een dromerig pleintje met in het midden een prachtige fontein. In de zomer eten we daar tijdens de middagpauze onze zelfgesmeerde broodjes op, terwijl we volzinnen uitwisselen. (Onzinnen deponeren we milieubewust in de vuilnisbakken.) Je vindt al het nodige binnen handbereik: een dagbladwinkel voor Elke of een koffiebar voor Ilse, ja er is zelfs een winkel met schrijfmachines, net om de hoek.

In deze stad is het zo heerlijk om te werken, dat we ’s avonds met tegenzin opnieuw naar het platteland trekken, waar we slapen in een holle boom. Maar daarover zeg ik verder niets. Waarover men niet spreken kan, moet men immers zwijgen. 

De loodgieter komt, want de cv-ketel lekt. Ik laat de man binnen in mijn kelder, maar blijf zelf veilig boven aan de trap staan. Ook voor zijn kopje koffie ga ik niet naar beneden. Want ik zie ze liever niet dan wel – die akelige spinnen.

“Ah”, zucht de loodgieter. “Spinnenangst, daar had ik vroeger ook last van.” Een loodgieter met schrik voor spinnen? Ook niet praktisch, hé! Hij vertelt me hoe hij zijn spinnenangst kwijtraakte door ze gewoon te trotseren. Met opgeheven hoofd. Of dat ook geen goede tip voor mij was?

Ja man, vertel mij iets over een opgeheven hoofd. Daar weet ik alles van. Ik ging tot voor kort met zo’n hoofd door het leven, van ’s morgens vroeg tot ’s morgens vroeg. Mijn hoofd was zo opgeheven dat ik er nekpijn van kreeg. En trotseren dat ik deed!

Ik gaf vorming aan Waalse syndicalisten, die vlak voor mijn spreekgestoelte een robbertje begonnen te vechten. Ik organiseerde een congres voor de Belgische metallo’s, en liet als afsluiter voor een volle zaal de bamba spelen. Ik gaf muziekles in een katholieke school, en begeleidde de kerstmis op orgel (ik had nog nooit een orgel van dichtbij gezien). Ik gaf workshops volksdansen aan pubers die mij zelf eerst nog de basisstappen moesten uitleggen. Ik trad op met een kamerorkest in het Gentse conservatorium en viel van het trapje op het podium. Ik speelde de canon van Pachelbel voor een examen, en eindigde als enige vijf maten te laat. Maar … altijd met opgeheven hoofd!

Geen enkel gevaar was mij te min. Behalve dan … de spin. 

Elke week krijgen we wel een paar mensen over de vloer of aan de lijn die bij ons een kopietje willen komen nemen. “Goeiendag! Kan ik hier een paar kopiekes pakken? Gelle zijt toch een copycenter he?” Nee, lieve mensen, nee. Wij zijn copywriters. Het hele punt van onze job is net dat we geen teksten kopiëren.

Maar misschien moeten we toch eens overwegen om een professioneel kopieerapparaat te kopen. We zouden er een aardig centje mee bijverdienen …

Niet alleen in het kantoor van Schrijf.be schrijven ze. Ook voor onze deur wordt er ijverig gepend. Door een verkeersagent. Die slingert alle auto’s die door het rode licht rijden, zonder pardon op de bon. Ook hij schrijft ongetwijfeld teksten die doen doen …

Vanmorgen dacht ik even dat de paashaas bij Schrijf.be was voorbijgekomen. Eentje die last heeft met time management dan wel, maar goed. Op mijn bureau stond een doosje met zes mooie, verse eitjes. En bij de collega’s ook. De verbazing droop blijkbaar van m’n gezicht, want Elke schoot me meteen te hulp met: “Die komen van Wim.” Huh? Moest onze baas zijn ei kwijt? Was dit zijn subtiele manier om te zeggen dat hij met ons een eitje te pellen had?

Chicken Wim
Maar toen begon het me te dagen. Wim houdt thuis kippen. En dat had ik moeten weten. Want ik heb er een paar bijna tot kippenmoes gereden, toen ik er ging solliciteren. Tja, die beesten liepen vrolijk en vrij over zijn oprit. En ik bolde toen nog rond met een L op de achterruit. Een heel gevaarlijke combinatie. Zeker als je bedenkt dat ik nóg slechter rijd, als ik nerveus ben …

Maar eind goed, al goed: ik kreeg een contract. En nu eitjes. Binnenkort coq-au-vin?