Ik word getroffen door een zin in De geschiedenis van de liefde van Nicole Krauss, een boek over boeken, en hoe ze je leven beïnvloeden. Ik kreeg het cadeau van mijn oudste dochter voor Moederdag.

In een andere kamer sliep mijn moeder met opgetrokken benen bij de warmte van een stapel boeken.

Het is een zin om een streep onder te trekken. Want zo herkenbaar. Ik slaap graag in mijn schommelstoel vlak bij mijn boekenrek.

En nu lees ik waarom: de vele boeken verwarmen mij … 

Zet een Nederlander voor een Vlaams toetsenbord en hij keilt het ding gefrustreerd het raam uit. Want ‘qwerty’ wordt plots ‘azerty’. De puntkomma wordt een ‘m’, en die verandert dan weer in een komma. Om van de symbooltoetsen rechts nog maar te zwijgen!

Franse invloed

Zoals op zoveel andere vlakken, plooiden Vlamingen ook met hun klavier voor de Franse invloed. De taal van Molière kreeg afzonderlijke en rechtstreeks bereikbare toetsen voor é, è, à en ç in de bovenrij. Daarom ziet die er heel anders uit op een azerty-klavier en zijn de cijfers alleen bereikbaar via de shifttoets.

Frans is niet Belgisch

Wilt u het nog wat ingewikkelder? Geen probleem, want de Belgische azerty verschilt van de Franse door de plaats van symbolen zoals @. Dat ontdekte ik overigens zelf te laat, toen ik voor het eerst mailde vanop mijn nieuwe Dell-portable …

Daar komen de Duitsers

De Duitsers konden uiteraard niet achterblijven en gingen dan maar typen op hun qwertz. Dat ruimt symbooltoetsen rechts in voor umlaut-letters (ä, ö, ü). Selbstverständlich …

Duikt Kim Gevaert onder de acht seconden? Acht seconden!? Jawel, zo stond het er letterlijk. Allez, toch in de Franse brontekst die ik enkele dagen geleden hertaalde. Kim pulvérisera-t-elle les 8s? Het uitdagende vraagje spurtte weg uit een introtekst over de Olympische Spelen. Maar haalde de finish niet.

Met alle Chinezen

Die acht seconden stokten mijn pen. Leek me wel heel erg snel! En inderdaad: het wereldrecord op de 100 meter staat al meer dan twintig jaar op de naam van de Florence Griffith-Joyner. De tijd van de excentrieke Amerikaanse? 10.49. Moest ik even opzoeken, alleen haar exuberante kunstnagels stonden nog in mijn geheugen gegrift. De snelste man? Dat is de Jamaicaan Asafa Powell. Toch bleef ook hij met 9.74 ruim boven de acht seconden.

Hoger! Sneller! Verder!

Het zit ons Belgen een beetje in de volksaard. Hebben we eens enkele absolute sporttoppers, dan leggen we de lat meteen op duizelingwekkende hoogte. Tom Boonen die een rit wint in de Ronde? Tja. Justine die zich tot voor kort telkens naar een volgende Grand Slam smashte? Nou en?

Olympische koorts

Had de brontekstschrijver even last van de Olympische koorts? Ach, hij nam vast gewoon een horde te veel op zijn toetsenbord. Wat het werd in mijn hertaling? Haalt Kim de finale? Dat zou fantastisch zijn én meteen goed voor de mooiste lach van hier … tot in Peking.  

Op een zachte lenteavond begin ik bij zonsondergang soms te orakelen. “Ik herinner het me nog als was het gisteren … ” Mijn oudste zoon Stijn: “Ja pa, en nu komt er zeker weer een wild verhaal aan.”

Uwe Edelheydt

Ik ga onverdroten verder - zo vlug laat ik me niet uit het lood slaan: “Ik zat in de tweede kandidatuur en de prof Taalkunde legde uit waar onze beleefdheidsvorm ‘u’ vandaan komt: van ‘Uwe Edelheyt’. En dus is ‘u’ eigenlijk een derde persoon. En moet je het werkwoord net zo vervoegen als je dat voor ‘hij’ doet: hij wil en u wil.”

“Oké, pa, maar de taalinstanties suggereren nu toch ‘u wilt’? Omdat het derdepersoonsgevoel bij ‘u’ helemaal weg is?”

Wil-wilt

“Weet ik”, zeg ik stoer, “maar dan moesten we er toch eens een lijn doorhalen. Vanmiddag kreeg ik een tekst met ‘u wilt’, zoals onze bloedeigen Stijlgids het voorschrijft. Alleen is hij bestemd voor een klant, wiens stijlgids ‘u wil’ voorschrijft. Dat meld ik aan onze schrijfbe’rin, die gedwee volgt. Geen kwartier later krijg ik een andere tekst van haar met … ’u wil’. Helaas voor een ander bedrijf, dat in zijn stijlgids ‘u wilt’ eist. Stijn, zo kun je wel bezig blijven, niet?”

Hij haalt zijn schouders op. En ik uiteindelijk ook, want er zijn belangrijkere dingen in het leven. Ik wil van die al of niet ‘u wilt’ niet … wild worden. Dus schenk ik ons Leffe-glas nog eens vol en luisteren we verder naar de stilte waarmee de avond over Opheers valt …   

Hey – de zwoele stem brengt me van mijn stuk. Ik zag jouw foto op internet, je ziet er fantastisch uit. Je bent van Gent, hé. Misschien kan ik eens langskomen voor de briefing … Ik woon in de buurt. Het duurt even voor ik het door heb: deze Schrijf.be-klant heeft andere bedoelingen.

Rendez-vous

Zo heet het liedje van Pas De Deux dat onder luid boegeroep Eurosong 1983 won. Het was ook de allereerste song op Studio Brussel – echt waar. En het is de naam van een drukbezochte datingsite. Ik beken: ik heb op rendez-vous in eenzame tijden wel eens mijn profiel geplaatst, op zoek naar een soulmate. Die hadden ze daar niet, wel veel abnormale mannen. Na drie dagen geile knipogen en oversekste chatberichten hield ik het voor bekeken. Ik voelde me virtueel uitgekleed, verkracht bijna, en vluchtte in paniek de cyberwereld uit.

Dat gevoel krijg ik nu een beetje opnieuw, terwijl ik de klant vriendelijk maar kordaat een afspraak voorstel in de kantoren van Schrijf.be.

Copy: ja. Dating: neen.